Ranichat

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 23 : หรือเป็นฉันที่รู้สึกคนเดียว

ชื่อตอน : บทที่ 23 : หรือเป็นฉันที่รู้สึกคนเดียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2560 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23 : หรือเป็นฉันที่รู้สึกคนเดียว
แบบอักษร

กวินทร์และเกลินไม่รู้ว่าคนรักเก่าของทั้งคู่แต่งงานกัน พละพลและพาขวัญถูกทางผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายสั่งให้แต่งงานกันด้วยเหตุผลทางธุรกิจ ทั้งสองตกลงแต่งกันทันทีเพราะทั้งพละพลและพาขวัญต่างก็เป็นบุคคลประเภทรักในการทำธุรกิจ อะไรที่มันจะทำให้ทั้งคู่ร่ำรวยก็ยินดี รักมันกินไม่ได้ เงินสิคือสิ่งที่ต้องการ

แต่ความราบรื่นมันไม่ได้เกินขึ้นเสมอไป ธุรกิจของครอบครัวทั้งสองฝ่ายต้องมาเจอมรสุมใหญ่เกี่ยวกับบริษัทที่เป็นตัวหลักในทางการทำกำไรจะต้องถูกโกง ยิ่งทั้งคู่ไม่ได้แต่งงานกันด้วยความรัก ชีวิตคู่จึงล่มไม่เป็นท่า ต่างฝ่ายต่างตกลงที่จะแยกกันอยู่ ให้เรื่องการล้มละลายครั้งนี้ผ่านไปสักพัก จึงจะหย่ากัน ด้วยกลัวว่าการแต่งงานในครั้งนี้ที่ทำเพื่อธุรกิจจะหลุดออกไป

วันนี้ที่ไร่กวินทร์ยังคงอากาศดีอยู่ตลอดทั้งวัน ตั้งแต่นายของไร่กลับมา ความแปลกใจของสาธร ไข่ต้มและแสบเกิดขึ้น ก็รู้อยู่ว่าเกลินนั้นแสดงออกว่าชอบเจ้านายของพวกเขาเหลือเกิน แต่กวินทร์นี่สิ ดูชอบเกลินออกนอกหน้านอกตามาก วันๆถามหาแต่หญิงสาว ตอนแรกก็ว่าจะให้เกลินมาทำงานกับเขาที่ไร่ แต่จะพูดยังไงแฟนสาวก็ไม่ยอม ยืนยันที่จะทำงานที่รีสอร์ทต่อให้ได้ ออดอ้อนอยู่พอสมควรจนกวินทร์นั้นใจอ่อน รู้ตัวอีกทีถึงกับตกใจว่ากลายเป็นผู้ชายใจอ่อนไปได้อย่างไร

หลังกลับมาจากกรุงเทพ ทั้งสองก็ต่างคนต่างคิดถึงเรื่องความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ เป็นความรู้สึกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทั้งคู่ไว้ใจกันแต่ไม่ไว้ใจแฟนเก่าของกันและกัน สิ่งที่เห็นนั้นมันทำให้รู้ว่าทั้งพละพลและพาขวัญยังมีเยื่อใยกันทั้งคู่

“วันนี้มารับเองเลยหรอคะ มีอะไรเหรอคะ” ถึงเวลาเลิกงาน เกลินก็ออกมายืนรอไข่ต้มมารับตามปกติเพราะกวินทร์นั้นยุ่งเสียจนจะไม่มีเวลา แต่วันนี้แฟนหนุ่มกับมารับเอง สร้างความแปลกใจให้หญิงสาว

“พี่แค่มารับแฟนตัวเองไม่ได้หรอคะ น่าน้อยใจจัง” กวินทร์ตอบกลับพร้อมทำหน้าเศร้าที่ไม่เนียนเอาเสียเลย

“ได้สิคะ หนูเกลแค่แปลกใจเฉยๆค่ะ” เกลินว่าอย่างยิ้มๆแล้วขึ้นมานั่งข้างคนขับ

“วันนี้พี่มีอะไรมาเซอร์ไพร์ค่ะ” ว่าแล้วก็ออกรถทันที

“มีอะไรเหรอคะ” เกลินหันไปถามคนข้างๆ

“ไม่บอกค่ะ ถึงแล้วก็จะรู้เอง”

เป็นอีกครั้งที่กวินทร์ไม่ยอมบอกเกลิน คนมีความลับขับรถลัดเลาะมาทางที่ไม่ถึงกับลำบากมากแต่ก็ไม่สบายเท่าที่ควรนัก ขับมาตามเส้นทางที่บ่งบอกว่าไม่ใช่เข้ามากันง่ายๆ จนผ่านไปได้สักพักก็ค่อยๆมองเห็นลำธารสวย ขับมาตามแนวลำธารเรื่อยๆก็ปรากฏบ้านซึ่งทำจากไม้ทั้งหลังสองชั้นที่มีระเบียงยื่นออกมาที่ลำธารไม่มาก ต้นไม้ต้นใหญ่ที่ถูกปลูกรอบๆสร้างความร่มรื่นให้กับตัวบ้าน

“ถึงแล้วค่ะ” กวินทร์ว่าพร้อมดับรถที่ตนขับเข้ามาจอดที่หน้าตัวบ้าน

“สวยจังเลยค่ะ อย่างกับในนิยาย” เกลินตาลุกวาวเหมือนตกอยู่ในมนต์สะกด ค่อยๆเปิดประตูรถลงมา

“ชอบไหมคะ” กวินทร์ว่าพร้อมจับมือเกลินแล้วออกแรงดึงให้เดินตามเบาๆเข้ามาในบริเวณระเบียงของบ้าน

“ชอบค่ะ ชอบมากๆเลย มีบ้านสวยๆแบบนี้ด้วยหรอคะ พี่กวินทร์! ดูนั้นสิคะมีปลาด้วย” เกลินรีบมาประชิดราวระเบียง มองลงไปก็เห็นปลาตัวเล็กตัวน้อยแหวกว่ายอยู่ แล้วรีบชี้ฝูงปลาให้กวินทร์ดู

“หนูเกลระวังนะคะ น้ำลึกนะ” ชายหนุ่มเดินเข้ามาหา

“จริงหรอคะ งั้นหนูเกลไปยืนตรงนั้นดีกว่า” หญิงสาวรีบถอยเท้ากลับไปยืนตรงที่ๆไม่มีน้ำไหลผ่านโดยมองลอดพื้นไม้ไป

“หนูเกลกลัวหรอคะ” กวินทร์เดินเข้ามาประชิดตัวแฟนสาว แขนข้างหนึ่งโอบล้อมรอบเอวบางอย่างหวงแหน มืออีกข้างยกขึ้นคลอเคลียกับกลุ่มผมดัดลอนสีน้ำตาล

“หนูเกลเคยตกน้ำตอนไปเที่ยวน้ำตกค่ะ ตอนแรกก็เล่นกับพี่วิทย์ พี่ตฤณดีๆ มารู้ตัวอีกทีก็ไหลมาติดโขดหินซะแล้ว ยังดีนะคะที่ยังรอดมาได้ จากนั้นหนูเกลก็ไม่เล่นน้ำอีกเลย” สีหน้าของเกลินบ่งบอกถึงความหวาดกลัว เธอจำลำดับเหตุการณ์ไม่ได้มาก แต่ความรู้สึกนั้นยังไม่เคยจางหายไป

“ไม่เป็นไรนะคะ หนูเกลมีพี่กวินทร์ พี่กวินทร์จะอยู่ข้างๆคอยปกป้องหนูเกลเองค่ะ” คนร่างสูงว่าแล้วจูบลงไปบนปากเรียวสวยของคนในอ้อมแขนอย่างปลอบประโลม

อยู่ๆลมก็โหมกระหน่ำเข้ามาคล้ายพายุเข้า ฝนเม็ดใหญ่ตกลงมาอย่างไม่เกรงใจทั้งคู่เหมือนกับเป็นการลงโทษในความหวานของทั้งคู่

“อุ้ย! ฝนตกแล้วค่ะ” เกลินผละตัวออกจากจูบ

“พี่ว่าไปรอข้างในดีกว่าค่ะ กลับตอนนี้อันตราย ติดลำธารด้วย ถนนน่าจะถูกตัดขาดเพราะน้ำล้น” กวินทร์รีบเอามือบังฝนให้เกลินทันที ถึงแม้จะกันความเปียกไม่ได้ แต่ก็ยังดีกว่าเขาไม่ทำอะไรเลย

ทั้งคู่เข้ามาในบ้านไม้แสนสวยของกวินทร์ ตอนนี้เสื้อของทั้งคู่ไม่ได้เปียกมาก แต่ผมของทั้งคู่กลับเปียกแทน ฟ้าข้างนอกเริ่มจะมืดลง ตัวบ้านไม่ได้ห่างจากเรือนใหญ่นัก ไฟฟ้าก็มีใช้ตามปกติ บางครั้งเขาก็มานอนที่นี่เสียด้วยซ้ำ

“พี่กวินทร์มาที่นี่บ่อยไหมคะ” เกลินถามหลังจากมองสำรวจไปรอบๆบ้านที่ภายในถูกตกแต่งด้วยฟอร์นิเจอร์ที่เป็นไม้เกือบทั้งหมดและข้าวของเครื่องใช้ที่ดูครบครันอย่างกับมีคนมาอยู่

“พี่มาที่นี่ก็ตอนที่พี่อยากอยู่คนเดียวค่ะ แต่ตั้งแต่หนูเกลมาอยู่ด้วยก็อยากนอนที่เรือนใหญ่ตลอดเลย” ครั้นอยู่เรือนใหญ่ก็จะได้เห็นหน้าเกลินบ่อยขึ้น

“บ้า! ชอบทำให้เขินอยู่เรื่อยเลย” เกลินพูดจบกวินทร์ก็มีรอยยิ้มที่มุมปากแล้วเดินขึ้นไปที่ชั้นสองทันทีโดยไม่ได้ตอบอะไร

ชายเจ้าของบ้านลงมาพร้อมผ้าขนหนูเล็กๆแล้วมานั่งลงที่โซฟาหนังสีดำที่ตั้งไว้บริเวณหน้าโทรทัศน์

“มานี่เร็วค่ะหนูเกล เดี๋ยวจะไม่สบาย” กวินทร์พูดแข่งกับเสียงสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่เกรงใจเรียกเกลินที่กำลังเดินสำรวจบ้านให้มาหา

“คะ อะไรนะคะ” เกลินถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มที่นั่งอยู่อย่างไม่ชัดนัก แต่เท้าก็ก้าวเดินเข้าไปหา

“พี่บอกให้มานี่ค่ะ” ทันทีที่เกลินเดินมาถึง ชายหนุ่มดึงร่างบางลงมานั่งตักตน

“ว้าย! พี่กวินทร์ หนูเกลตกใจหมด หัวใจวายมาใครจะรับผิดชอบคะ” มือเรียวรีบคว้าคอชายหนุ่มทันที

“เดี๋ยวพี่ผายปอดให้เอาไหมคะ” ไม่ว่าเปล่า กวินทร์เข้าไปจุ๊บที่ปากของคนบนตักอย่างไว

“พี่กวินทร์! เอาเปรียบหนูเกลมากไปแล้วนะคะ” เกลินรีบตีลงไปบนแผงอกของแฟนหนุ่มไม่แรงนัก

“เดี๋ยวพี่เช็ดผมให้นะคะ กลัวไม่สบาย อีกสองวันก็ประกวดแล้ว” กวินทร์ยกผ้าขนหนูขึ้นเช็ดผมให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน ทั้งๆที่ของตนก็เปียกไม่น้อย

“ฝนตกแรงขนาดนี้จะกลับได้ไหมคะเนี่ย” เกลินชักจะควบคุมจังหวะหัวใจของตนเองไม่ไหวเสียแล้ว ผู้ชายตรงหน้านี้ช่างอ่อนโยนเสียเหลือเกิน ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่การกระทำของกวินทร์มันทำให้เธอตกหลุมรักซึ่งมันเหมือนจะเป็นหลุมรักที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ยิ่งใกล้ชิดกันมากเท่าไหร่ สิ่งต่างๆที่ลังเลอยู่ในใจมันก็มีมากขึ้นเท่านั้น

“พี่กวินทร์ลืมคุณขวัญได้หรือยังคะ” จู่ๆเกลินก็เอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเก็บมันไว้แล้ว เธออึดอัดในเรื่องนี้มาตั้งแต่วันที่เจอพาขวัญ หลังจากกลับมาจากร้านเค้ก กวินทร์เอาแต่นั่งอยู่เงียบๆ อย่างคนมีเรื่องจะคิดเยอะแยะ เธอก็เป็นมนุษย์ที่มีความรู้สึกเหมือนกันนะ

“…” สิ่งที่ตอบกลับมาได้เพียงแต่ความเงียบ เขาไม่อยากยอมรับว่าลืมได้แล้ว จริงอยู่ว่าตั้งแต่มีเกลินเข้ามาในหัวใจ พาขวัญก็ค่อยๆจางหายไป แต่เมื่อได้พบกันอีกครั้ง ความรู้สึกเดิมๆ ก็กลับคืนมา มันอาจจะดูไม่ดีที่เค้าคิดเช่นนี้ แต่ระยะเวลาที่คบกับพาขวัญมามันนานจนกลายเป็นความผูกพันธ์ สิ่งที่ทำร่วมกันมาตั้งแต่ความรู้สึกเล็กๆ จนมันท่วมท้นหัวใจ มันไม่ง่ายเลยที่จะลืม…

“ที่เงียบนี่หมายความว่ายังไงคะ” มือของเกลินหลุดออกจากคอของชายหนุ่มเช่นเดียวกับมือของชายหนุ่มที่หยุดเช็ดผมให้คนบนตัก

“คือพี่… พี่…” คำตอบที่ยังไม่ได้ตอบของกวินทร์มีแต่ความลังเล สีหน้าที่แสดงถึงความสับสนมันทำให้เกลินถึงกับเจ็บจี๊ดที่ก้อนเนื้อในทรวงอก

“พี่กวินทร์ยังคงรักเค้าอยู่สินะคะ”

“เรื่องนั้นมัน…” กวินทร์ไม่สามารถที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

“หนูเกลเข้าใจแล้วค่ะ งั้นหนูเกลขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” เกลินรีบลุกออกมาทันที ตอนนี้รู้สึกเจ็บและจุก มันเหมือนมีก้อนอะไรมาติดที่คอ น้ำตาเริ่มคลอที่ดวงตาสวย ประตูห้องน้ำถูกปิดและลงกลอนทันทีที่นำร่างอันไร้เรี่ยวแรงเข้ามา เกลินนั่งลงตรงประตูห้องน้ำด้วยความเหนื่อยล้า

“คงเป็นหนูเกลใช่ไหมคะ ที่รู้สึกมากไปคนเดียว” เกลินถามออกมา พร้อมหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพร้อมเสียงร้องไห้ที่พยายามจะกลั้นเอาไว้อย่างยากเย็น

“แต่มันก็ถูกแล้วนี่หนูเกล เค้ามีเราเพื่อลืมคนเก่า” เกลินทวนจุดประสงค์ที่มาที่นี่ มันถูกแล้วที่เธอเป็นแค่คนที่ทำให้กวินทร์ลืมแฟนเก่า ยิ่งคิดใจที่หน่วงยิ่งหนักอึ้งเหมือนถูกท่วงน้ำ

“เธอควรดีใจสิหนูเกล เธอควรดีใจ…” ใบหน้าของกวินทร์และพาขวัญลอยขึ้นมาในสมองอย่างตักเตือนในความจริง เธอจะทำอย่างไรในสถานการณ์เช่นนี้ดี

“เธอต้องอดทนหนูเกล เหลือแค่ 3 อาทิตย์ หนูเกลก็จะไปจากที่นี่แล้วนะ” เกลินย้ำเตือน แต่มันเหมือนเป็นการทำร้ายตัวเองมากกว่า ยิ่งพูดก็ยิ่งเจ็บ

“ไหนๆ มันก็จะเจ็บแล้ว ก็เจ็บให้สุดแล้วกันนะหนูเกล” ในเมื่อเรื่องมันมาไกลถึงขนาดนี้แล้ว ก็คงจะไม่มีอะไรที่ต้องเสียแล้ว ยังไงๆ ถึงภาระกิจจะไม่สำเร็จ แต่หนี้ที่กวินทร์จะยกให้ก็เป็นไปตามเดิม ถ้าเธอทนอยู่ที่นี่ได้ 4 เดือนแล้ว หลังจากนั้นมันไม่มีอะไรที่จะต้องมาเกี่ยวข้องกันแล้ว ที่ๆ เป็นของเธอ คงเป็นอังกฤษกับร้านที่รักของเธอ…

ส่วนคนที่นั่งอยู่ด้านนอกได้แต่ก้มหน้าคิดหนัก ความสับสนที่มีมันช่างยากเย็นในการตัดสินใจ มือหนาลูบหน้าตนอย่างคนทำอะไรไม่ถูก

“รอพี่หน่อยได้ไหมคะหนูเกล พี่ขอเวลาอีกหน่อย…”



มาแล้วทุกคนนนนนน เราไม่รู้ว่ามันดราม่าพอมั้ยยยยย

คอมเมนต์ให้กำลังใจแล้วอย่าลืมกดหัวใจด้วยนะคะ อยากรู้ว่าจะมีคนรออ่านอยู่มั้ย

สนุกกันรึป่าวววว 💚💚

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น