nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ป่าเพลิงมรณะ(1)

ชื่อตอน : ป่าเพลิงมรณะ(1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.9k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ย. 2560 08:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ป่าเพลิงมรณะ(1)
แบบอักษร

บทที่49

คณะที่จะออกเดินทางร่วมตัวกันที่บ้านอูเลอีกครั้งก่อนเช้าตรู่ นรินทร์แต่งตัวเตรียมอุปกรณ์เดินป่าพร้อมเพื่อไปสู้รบกับเจ้าผีร้าย อูซอก็เช่นกันให้ลูกน้องจัดข้าวของที่สำคัญลงใส่เป๋หลังมีเพียงคะฉิ่นคนเดียวที่ยังร่ำลาสั่งเสียเมียรัก ชายหนุ่มห่วงทั้งพ่อล้มเจ็บห่วงทั้งเมีย

"เอ็งดูแลพ่อดีๆนะมะเมียะพี่จะไปช่วยหมอพิมแล้วรีบกลับมา"คะฉิ่นบอกกอดเมียสาวแนบอก มะเมียะสะอื้นแต่กลั้นน้ำตาไว้ยกมือพลักอกคะฉิ่นเบาๆ

"ไปเถอะพี่ ช่วยหมอพิมกลับมาให้ได้ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วง"คะฉิ่นพยักหน้ารับก้มลงจูบหน้าผากก่อนเดินออกมาพร้อมพรรคพวกที่จะออกเดินทาง

"การเดินทางครั้งนี้เราไม่ได้เข้าป่าธรรมดา แต่เราจะเข้าไปตามหาคนในที่ที่ไม่รู้ว่ามันมีจริงหรือไม่ เพราะฉะนั้นปืนในมือเป็นสิ่งที่จะช่วยป้องกันเราได้ดีที่สุด ถ้าเห็นอะไรแปลกๆซัดออกไปให้มันกินสักลูกสองลูกแต่มีข้อแม้ว่าห้ามยิงพวกเรากันเอง"นรินทร์พูดขึ้นเพื่อปลุกใจ สร้างความฮึกเหิม

"ไป งันก็ออกเดินทาง"อูซอที่เดินท่องป่าเป็นประจำจะเรียกว่าพรานอาชีพคนหนึ่งก็ยังได้ออกเดินนำตัดเข้าป่ารก นรินทร์เดินตามติดพร้อมคะฉิ่นและลูกน้องของอูซออีกสองคน 

ป่าโปร่งในช่วงแรกเริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อยๆทางนี้นรินทร์จำได้ว่าไม่เคยผ่านตา เสียงสัตว์น้อยใหญ่ร้องระวังไพร เมื่อกระสากลิ่นสาบแปลกปลอมของหมู่มนุษย์ ทั้งหมดเดินเร่งฝีเท้าไม่มีผ่อนมุ่งหน้าตามการนำของอูซอ บ้างครั้งก็เหมือนเดินขึ้นเนินเขาบ้างครั้งก็ตัดลงห้วยที่น้ำลงสูงสุดเกือบมิดหัวคนตัวโต ต้องชูปืนขึ้นบนหัวลอยคอข้ามกันไป อูซอมุ่งไปโดยไม่ลังเลหยุดมองทางเหมือนเขาเดินอยู่ตามถนนกลางเมืองใหญ่ไม่ผิด นายทหารหนุ่มแม้จะเหนื่อยอ่อนจากเมื่อวานก่อนที่เดินทั้งวันแถมเมื่อคืนก็ไม่ได้หลับกัดฟันสู้เดินต่อเพราะความเป็นห่วงภรรยาสาวสุดหัวใจถึงจะเหนื่อยยากสักเท่าใดเขาก็ไม่ปริปากบ่น

"พักสักหน่อยไหมนายทหาร"อูซอหันกลับมามองชายหนุ่มที่ปาดเหงื่อบนแก้มเหมือนจะยิ้มเยาะให้น้อยๆ

"ไม่เดินต่อเถอะฉันยังไหว"

"พักหน่อยก็ดีพี่ฉันหิว"คะฉิ่นรีบตอบแทรก 

"เออ เอ็งเนี่ย เอ้า พักก่อนๆ"อูซอให้สัญญานหยุดพัก ทั้งหมดนั่งลงจับกลุ้มกินข้าวที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ คะฉิ่นรีบกินเสร็จกะว่าจะเอนตัวพักเหนื่อยแต่ท้องเจ้ากรรมดันปวดถ่ายหนักขึ้นมาซะก่อน

"ฉันขอไปถ่ายก่อนนะไม่ไหวแล้ว"

"ไอ้นี้ กินเสร็จขี้ทันที ไปๆรีบไป"อูซอโบกมือไล่ คะฉิ่นวิ่งห่างออกไปจากกลุ่มหาพุ่มไม้บังสายตาเหมาะๆแก้กางเกงออกปลดทุกข์ สายตาก็มองชมนกชมไม้ไปเรื่อยพลันเลือบไปเห็นเศษผ้าถุงขาดหวิ่นที่ติดกับกิ่งไม้ ร่างชายหนุ่มรีบลุกตะโกนโวกเวกเรียกพรรคพวก

"พวกเรา มาดูทางนี้เร็ว"เสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งตรงมา คะฉิ่นชี้ให้ทุกคนเห็นนรินทร์เดินไปหยิบเศษผ้าออกมาดูแล้วกำแน่น

"ของพิมพลอยมันจับตัวเธอไปจริงๆ"นายทหารหนุ่มคำรามเจ็บแค้น

"แสดงว่าเรามาไม่ผิดทาง"อูซอบอกขึ้น คณะเดินทางที่ว่าจะพักเหนื่อยก็เร่งเก็บของออกเดินทางอีกเพราะดูเหมือนระยะห่างกับไอ้ผีดิบร้ายจะกระชั้นชิดเข้ามาใกล้มากแล้ว

อูซอรีบนำทางเดินต่อคราวนี้ป่าทั้งป่าดูเงียบสงัดไม่มีเสียงสัตว์น้อยใหญ่เหมือนตอนแรกท้องฟ้ามืดครึ้มคล้ายฝนจะตกแต่ไม่มีลมพัดมาแม้แต่นิดเดียว บรรยากาศตอนนี้มันชวนให้หลอนประสาททั้งที่นาฬิกาที่ข้อมือชายหนุ่มบอกเวลาว่าเพิ่งจะเลยเที่ยงวันมาได้ไม่นานแต่ฟ้ากลับมืดเหมือนเช่นตอนเวลาสายัณห์

"เราน่าจะเข้าเขตป่าเพลิงมรณะแล้ว"อูซอหันมาบอกชายหนุ่ม

"เคยผ่านมาทางนี้บ้างไหม"

"เคยแค่เฉียดใกล้ๆแต่ไม่เคยเข้าไป ป่าแทบนี้รกและทึบมากเป็นที่อยู่ของสัตว์ร้ายและพืชมีพิษหลายชนิด ดูอย่างต้นนั้นสิห้ามโดนยางของมันเด็ดขาดฤทธิ์ของมันร้ายแรงเหมือนน้ำกรดโดนเนื้อที่เปื่อยหยุ่ย"อูซอชี้ให้นายทหารหนุ่มดูพืชยืนต้นรูปร่างใบประหลาดมียางเหนียวสีเหลืองใสไหลออกมาลำต้น

"พี่ช่วยด้วยๆ"เสียงดังขึ้นที่ท้ายขบวน นรินทร์กับอูซอรีบหันไปดู งูเหลือมตัวใหญ่กว่าต้นขาชายหนุ่มทิ้งตัวลงมารัดลูกน้องของอูซอ ตัวมันเลื้อยพันแน่นขึ้นจนชายเคราะห์ร้ายหน้าเริ่มเขียวทุกคนอยู่ในอาการตกใจกับภาพตรงหน้า คะฉิ่นที่อยู่ใกล้สุดคว้ามีดที่เหน็บเอวฟันฉับไปที่ตัวงู เป็นแผลเหวอะแต่แทนที่มันจะคายตัวออกกลับรัดแน่นขึ้น คะฉิ่นกระหน่ำฟันลงไปอีกหลายแผลแต่งูเหลือมตัวโตก็ยังไม่ยอมปล่อยเหยื่ออันโอชะ มันตวัดหัวอ้าปากกว้างเหมือนจะกลืนเหยื่อ นรินทร์รีบประทับปืนขึ้นบ่าลั่นไก กระสุนเจาะระเบิดหัวเจ้างูเหลือมยักษ์กระจายมันทิ้งร่างใหญ่ตกลงจากต้นไม้ตวัดหางคายลูกน้องอูซอออกแต่ชายเคราะห์ร้ายสิ้นลมไปเสียแล้ว

"นี่มันงูเหลือมอะไรทำไมตัวใหญ่ขนาดนี้"นรินทร์เขี่ยซากงูที่กองอยู่กับพื้นดูยังไงก็งูเหลือมเพราะมีศรดำที่หัวแต่ขนาดนี้สิน้องๆอนาคอนด้าเลยทีเดียว

"เราเพิ่งออกได้ทางยังไม่ทันข้ามวันเลยแท้ๆต้องมาเสียพรรคพวกไปหนึ่งแล้ว"คะฉิ่นปลงสังเวชศพเพื่อนร่วมทาง อูซอใช้มือปิดตาที่เหลือกถลนลิ้นจุกปากก่อนที่เหลือจะช่วยกันขุดหลุมฝั่งแล้วหาก้อนหินก้อนใหญ่มาทับไว้กันสัตว์ขุดคุ้ยซาก

"ผมเสียใจกับเรื่องลูกน้องนะอูซอ"นรินทร์กล่าวอย่างจริงใจ ป่านี้มันอาถรรพ์ร้ายน่ากลัวพอๆกับไอ้ผีดิบเลยทีเดียว

**ขอโทษที่มาช้านะคะ เข้าป่ากันแล้วขอเชิญน้องแก้วออกมารำวง เฮ้ย!ไม่ใช่ อิงกระแสวันลอยกระทงเสียหน่อย ลอยกระทงเสร็จแล้วอย่าลืมมาอ่านและคอมเม้นกันด้วยนะคะ

**"แจ้งให้ทราบเพลิงไพรีอัพตอนสองแล้วนะคะเข้าไปอ่านกันได้เลย น่ากลัวไม่แพ้กันเลยทีเดียว


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น