ZALIKA

หนาวมากกกกก

The room is never open ห้องที่ไม่เคยเปิด

ชื่อตอน : The room is never open ห้องที่ไม่เคยเปิด

คำค้น : กำเนิดซาตาน

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2560 16:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
The room is never open ห้องที่ไม่เคยเปิด
แบบอักษร

          “ ซะ ซีโน่ทำอะไรซักอย่างซิ ฉันยังไม่ชินกับยัยนี่ ” เสียงของแมมม่อนที่ยืนแอบข้างหลังผมพูดขึ้น

          “ มาเรีย เจ้าจงกลับคืนร่างเดิมของเธอซะ !! ” ผมพูดเสียงดังพร้อมจ้องตาของมาเรีย เธอก้มหน้าเหมือนรับคำสั่งจากผม แล้วหลับตาลง จู่ๆเขาและเขี้ยวที่อยู่บนร่างกายเธอค่อยๆหด พร้อมกับร่างสาวน้อยมาเรียที่สวยงามล้มลงบนพื้น

          “ ร่างกายเธออ่อนแอเกินไป เธอยังควบคุมไม่ได้ ” มาร์คัสพูดขึ้น

          “ เราจะเอายังไงกับยัยนี่ดี ” เสียงของผู้ชายขี้กลัวข้างหลังผมถามขึ้น

          “ เอาเธอไปด้วย และที่แน่ๆ เราจะบอกเธอยังไงเรื่องคนรักของเธอ ” มาร์คัสเอ่ยขึ้นมาแบบเรียบๆ หน้าตาเขากำลังครุ่นคิด วิธีที่จะบอกให้มาเรียเสียใจน้อยที่สุด ใช่แล้วครับ เหยื่อคนนั่นเป็นคนรักของเธอไม่แปลกที่มาร์คัสจะคิดมากขนาดนั่น ตอนที่เธอฟื้นขึ้นมาเราจะบอกความจริงเธอยังไง

          “ ฉันจะบอกเอง เพราะต่อไปนี้เธอจะเชื่อฟังคำสั่งของฉัน ” ผมพูดขึ้นเพราะไม่อยากให้มาร์คัสคิดมากและไม่อยากให้เจ้าแมมม่อนที่ทำตัวเหมือนเด็กกลัว มาร์คัสได้ยินผมพูดแบบนั่นเขาก็ทำหน้าโล่งใจทันที

          “ แมมม่อน นายอุ้มมาเรียไปนอนพักผ่อนดีๆซะ แล้วนายก็ไปพักผ่อนได้ ” มาร์คัสพูดออกคำสั่งพร้อมกันหันหน้าไปทางคนขี้กลัว

          “ เอาจริงดิ !! ” คนขี้กลัวพูดขึ้นเหมือนไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

          “ เอาน่า แมมม่อน เธอหลับแล้วไม่เป็นอันตรายหรอก ” ผมพูดปลอบใจเจ้าแมมม่อน

          “ เออๆ ก็ได้ ” แมมม่อนพูดขึ้นแบบปลงๆ พร้อมเดินไปอุ้มสาวน้อยร่างบางแล้วเดินจ้ำๆออกจากห้อง แล้วหยุดหน้าห้องมองผมและมาร์คัสที่ยืนอึ้ง

          “ ยังไม่รีบเดินตามอีก จะให้ฉันไปกับยัยนี่สองคนเหรอ พวกใจร้าย !! ” ผมกับมาร์คัสแอบขำพร้อมกันเมื่อได้ยินเสี่ยงคนขี้งอนพูดขึ้น แมมม่อนนี้ยังนิสัยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

          “ ขำอะไร นี่จะไม่ตามไปส่งกันจริง ๆใช่ไหม ”

          “ จ้า ไปๆ ป่ะ มาร์คัสรีบไป ปล่อยชายหนุ่มรูปหล่อทำหน้าบึ้งคงไม่ดี ” ผมพูดขึ้นพร้อมมองมาร์คัสส่งสัญญาณว่ารีบๆเดินตามมันไป จะได้พักซักที พอแมมม่อนได้ยินผมพูดแบบนั่นก็รีบเดินนำหน้าแบบไม่พอใจ ผมกับกับมาร์คัสรีบเดินตามก่อนที่มันจะงอนไปมากกว่านี้ พวกเราเดินผ่านมาได้ไม่กี่ห้อง แมมม่อนก็หยุดพร้อมส่งสายตาไปที่มาร์คัส

          “ เอาห้องนี้ให้เธอเลยเหรอ ” มาร์คัสถามแมมม่อนอย่างสงสัย

          “ ก็คฤหาสน์ฉันไม่มีห้องผู้หญิงแล้วนี่หน่า รีบๆเปิดห้องเถอะมาร์คัส ฉันเมื่อยแขนแล้ว ” มาร์คัสได้ยินแมมม่อนพูดแบบนั่นก็รีบลวงกุญแจในกระเป๋าเสื้อออกมาไขประตูห้องให้แมมม่อน

          ประตูเหล็กสนิมเขรอะบ่งบอกถึงความเก่าแก่ตามกาลเวลา ณ บัดนี้ ค่อยๆ เปิดช้าๆ กลิ่นหอมตลบอบอวลออกมาพุ่งพรวดออกมาจากห้องที่มีดอกไม้หลากสีนานาชนิดเรียงกันอยู่เต็มทั่วห้อง เตียงสีชมพูอ่อนตั้งเด่นอยู่กลางห้อง บรรยากาศเหมือนอยู่ท่วมกลางสวนดอกไม้จริงๆ แมมม่อนอุ้มมาเรียวางลงบนเตียงอย่างอ่อนโยนพร้อมห่มผ้าให้

          “ เอาล่ะ พวกเราไปพักผ่อนกันเถอะ ตื่นขึ้นมาพวกเรายังต้องทำอะไรอีกเยอะ ” มาร์คัสพูดขึ้น พวกเราสามคนมองหน้ากัน หลังจากนั่นต่างคนต่างแยกย้ายไปห้องของตัวเอง




..............................................................................................................................................................................

คำขอโทษของนักเขียน

ขอโทษค่าาาาาาาา ที่ทิ้งคนอ่านหนึ่งปีกว่า เนื่องจากนักเขียนฝึกงานติดโปรเจคจบและอะไรมากมายที่นักเขียนเกือบเอาชีวิตไม่รอดแต่ก็ไม่อยากจะอ้างนู่นอ้างนี่หรอกนะคะ สัญญาว่าต่อจากนี้จะไม่ทิ้งแล้ว กลับมาอ่านเถอะนะคะ ขอร้องละ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น