กนกรส มาศอุไร กัมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สบตา(รีไรท์2)ebook

ชื่อตอน : สบตา(รีไรท์2)ebook

คำค้น : ขคราช มารตรี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 866

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2560 07:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สบตา(รีไรท์2)ebook
แบบอักษร

ทั้งสองสาวต้องแยกห้องสัมภาษณ์งานกันคนละห้อง เนื่องจากตำแหน่งงานของทั้งคู่ต่างกัน ดวงกมลเดินตามเจ้าหน้าที่สาวสวยตรงไปยังห้องทางปีกซ้าย ระบุเป็นพื้นที่ควบคุมเครื่องมือสื่อสารทั้งหมดของบริษัทแห่งนี้เอาไว้เป็นจุดเดียว  ส่วนมารตรีต้องกดลิฟต์ขึ้นไปถึงชั้นยี่สิบห้า เพราะผู้สัมภาษณ์งานโดยตรงของเธอนั่งทำงานอยู่บนชั้นนั้นนั่นเอง

            ดวงตากลมโตสีดำงดงามแหงนคอคอยมองจ้องตัวเลขบนผนังลิฟต์เลื่อนขึ้นไปทีละชั้นอย่างใจจดจ่อ  และพอมันส่งสัญญาณถึงชั้นยี่สิบห้า  มารตรีจึงสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกความมั่นใจให้ตัวเอง พอถึงเวลาจริงขึ้นมา ใจมันเต้นแรงอย่างไรก็ไม่รู้ และพอประตูลิฟต์เปิดออก สายตาหวานจึงปะทะเข้ากับโต๊ะทำงานตัวใหญ่  ตั้งวางอยู่ตรงริมทางเดินด้านหน้าห้องอย่างโดดเด่น หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่มีหญิงสาววัยประมาณสามสิบกำลังนั่งก้มหน้าทำงานมือเป็นระวิงอยู่  ถัดจากโต๊ะทำงานของสาวใหญ่ไปไม่เกินหนึ่งเมตร มารตรีจึงเห็นป้ายตัวหนังสือสีดำเคลือบสีเงินวาวแขวนไว้ด้านหน้าประตูห้อง แปะหราระบุตำแหน่งผู้นั่งอยู่ภายในนั้นเต็มตา เล่นเอาขาเรียวยาวภายใต้กระโปรงจีบบานรอบตัวสีเขียวมะกอกเข้มสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีเดียวกันทับด้วยชุดสูทเข้ารูปอีกชั้น  ต้องหยุดชะงักกึกไม่กล้าก้าวเดินหน้าต่อ   เธอต้องยกนิ้วมือขึ้นมาขยี้ตาอ่านป้ายหนังสือบนผนังประตูห้องเพื่อความมั่นใจตัวเองอีกหน  นี่เธอขึ้นมาไม่ผิดชั้นแน่ๆใช่ไหม...

            “ประธาน!” 

            มารตรีอ้าปากหวอ ชาวาบไปทั้งร่าง ไม่คิดว่าเพียงแค่ตำแหน่ง กราฟฟิคดีไซน์ ตำแหน่งออกแบบบนผืนผ้าไหมของบริษัท จะต้องสัมภาษณ์งานโดยตรงกับท่านประธานใหญ่ของบริษัทแห่งนี้ พี่สาวใจดีไม่ได้บอกให้เธอขึ้นมาผิดชั้นแน่แนะ คนเริ่มไม่แน่ใจตัวเองขึ้นมาผิดชั้นหรือเปล่า ยืนหันรีหันขวาง...

             “อ้าวน้อง! ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น เดินมานี่สิจ๊ะ...” กำลังชั่งใจตัวเองว่ามาผิดชั้นหรือเปล่า ก็พอดีมีเสียงทักของพนักงานรุ่นพี่ซึ่งนั่งทำงานอยู่หน้าห้องท่านประธาน ทักขึ้นมาพอดี

            “คะ...เอ่อ...สวัสดีค่ะ...” มารตรีพูดติดๆขัดๆทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาเสียดื้อๆ มือไม้รู้สึกพันกันไปหมด หากแต่เธอก็ไม่ลืมจะยกมือขึ้นพนมไหว้อย่างอ่อนน้อมไปให้สาวใหญ่ดูใจดีไม่ต่างจากพี่สาวชั้นสิบสาม

            “จ้ะสวัสดี...น้องคงมาสัมภาษณ์งานสินะ มา...มานั่งรอกับพี่ตรงนี้ก่อน พอดีตอนนี้คุณอคิราห์ ท่านติดนัดสำคัญอยู่ แต่อีกไม่น่าเกินสิบนาทีก็น่าจะเรียบร้อยแล้วล่ะ ท่านฝากขอโทษหนูด้วยนะ ไม่คิดว่าจะได้ต้อนรับแขกแต่เช้าอย่างนี้ เครสนี้แขกวีไอพี ไม่ได้แจ้งกันเอาไว้ก่อนล่วงหน้า...” หญิงสาวเจ้าของโต๊ะตัวใหญ่เอ่ยปากบอกอย่างใจดี  รีบกุลีกุจอลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน  พาเธอเดินไปนั่งรอท่านประธานตรงโซฟารับรองอีกด้านหนึ่งของชั้นนี้  แยกมาทางปีกด้านหน้าห้องเจ้าของบริษัท

            “พี่ชื่อแก้วกัญยานะ น้องจะเรียกพี่แก้วเฉยๆก็ได้ พี่เป็นเลขาของท่านประธานใหญ่น่ะ...” 

            “ค่ะพี่แก้ว...หนูชื่อ...”หากมารตรียังไม่ทันจะได้เอ่ยปากบอกชื่อของตัวเองออกไปด้วยซ้ำ เลขาของท่านประธานใหญ่ก็เรียกชื่อเธอออกมาอย่างถูกต้องเสียก่อน

            “มารตรีใช่ไหม...” แก้วกัญยาหัวเราะ มารตรีขมวดคิ้วมุ่น เงยหน้าขึ้นมองคนที่เรียกชื่อเธอโดยที่เธอยังไม่ได้บอกเลยสักคำว่าเธอชื่ออะไร

            “ไม่ต้องสงสัยไปหรอกนะน้อง ก็ท่านประธานของเรา เอ่อ...คุณอคิร่าห์น่ะ เธอบอกกับพี่เอาไว้ก่อนเธอจะเดินเข้าห้องทำงานไปเมื่อช่วงเช้า ถ้าหากพนักงานใหม่ที่ชื่อมารตรีมาสัมภาษณ์งานก็ให้เข้าไปหาท่านได้เลย แต่ก็เผอิญแขกของท่านมาขอพบก่อนมารตรีจะมาสักครึ่งชั่วโมง ท่านเลยฝากให้พี่ดูแลรตรีแทน อ้อ...พี่เรียกรตรีสั้นๆดีกว่าเน่อะ อีกหน่อยก็ต้องทำงานร่วมกันแล้ว...”

            เลขาท่านประธานพูดจ้อด้วยนิสัยเป็นคนชั่งพูดชั่งคุย มารตรีเลยรู้สึกคลายกังวลไปได้มาก

            “ได้ค่ะพี่แก้ว...รตรีต้องขอบคุณพี่แก้วมากๆเลยนะคะ ที่ต้องสละเวลางานมาดูแลรตรีแบบนี้” มารตรียกมือขึ้นไหว้ขอบคุณ รู้สึกดีกับพี่สาวคนนี้ขึ้นมาจับใจ ไม่เห็นดุเหมือนบุคลิกภายนอกยามมองเห็นแต่แรกเลยสักนิด  พี่แก้วคนนี้พูดจาเป็นกันเองแถมยังใจดีมากๆอีกด้วย ไม่ถือตัวว่าเป็นเลขาของท่านประธานใหญ่ พูดจาก็เป็นกันเองให้ความสนิทสนมเหมือนคนรู้จักกันมานาน เลยทำให้อาการประหม่าของเธอเมื่อก่อนหน้าหายเป็นปลิดทิ้ง

            สองสาวต่างวัยพูดคุยกันกะหนุงกะหนิงจนเพลิดเพลินลืมดูเวลา พออคิร่าห์เปิดประตูห้องออกมาเพื่อจะส่งแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ หากแต่ก็ไล่กลับไม่ได้ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เลยไม่ทันเห็น ชายหนุ่มเหลือบตามองลูกน้องของตัวเองแวบหนึ่ง หากแต่ก็ยังไม่เอ่ยปากเรียก

            “หวังว่าหลานคงจะไม่ทำลายความหวังของคนแก่อย่างป้านะจ๊ะคิร่าห์...”  สตรีผู้สูงวัยใบหน้ายังคงตึงเปรี๊ยะเพราะผ่านการร้อยไหมมามากกว่าสิบครั้งยกยิ้มละมุนติดมุมปาก นางขยับกายเตรียมตัวก้าวขาเดินออกจากห้อง  เมื่อลูกชายของเพื่อนสนิทซึ่งคบหากันมาเนิ่นนาน ลุกจากเก้าอี้เพื่อจะเดินออกมาส่งนางด้วยตัวเอง  หากแต่นางก็ยังไม่วายเอี้ยวตัวหันไปกำชับลูกชายของเพื่อนสนิทอีกครั้ง

            “ครับคุณป้า เอาไว้ผมจะดูตำแหน่งที่น่าจะเหมาะสมกับน้องวิกกี้ให้ก็แล้วกัน เดินทางกลับปลอดภัยนะครับ ถ้าผมว่างวันไหนจะขับรถพาคุณแม่ไปรบกวนทานข้าวบ้านคุณป้า...” อคิร่าห์ยิ้มอ่อนส่งไปให้เพื่อนสนิทของมารดาตนเอง หากแต่ภายในใจกับไม่ได้ยิ้มตามปาก เขารู้สึกไม่พอใจเสียมากกว่า  การจะรับพนักงานเข้ามาทำงานสักตำแหน่งหนึ่งของที่นี่  ต้องผ่านการคัดเลือกมาในระดับมาตรฐานที่สูงตามบริษัทได้ตั้งเอาไว้  ทุกๆตำแหน่งไม่ใช่จะรับใครเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้าเสียเมื่อไหร่  มันต้องผ่านกระบวนการขั้นตอนการคัดสรรมาแล้วเป็นอย่างดี  โดยผ่านระบบมาตรฐานคัดกรองตัวบุคคลผ่านจากมหาวิทยาลัยส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งก็ต้องผ่านการเข้าฝึกงานอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าสามเดือน  หากทว่าเพื่อนของมารดาเขากลับจะใช้เส้นสายถือเอาความสนิทสนม  ยัดเยียดลูกสาวของตนเองให้เข้าทำงานในตำแหน่งที่เขาได้มีตัวบุคคลที่คัดเลือกตามกฎกติกาเอาไว้อย่างเรียบร้อย เขาจึงรู้สึกลำบากใจยิ่งนัก

            “ได้สิจ๊ะหลานรัก มาวันไหนก็บอกป้ามาก่อนล่วงหน้าได้เลยนะ ป้าจะให้น้องวิกกี้อยู่คอยต้อนรับ รายนั้นเขาทำอาหารเก่ง แถมรสมือยังอร่อยเทียบชั้นภัตตาคารได้เลยเชียวล่ะจ้ะ...” ผู้อวดอ้างสรรพคุณเกินจริงของลูกสาวยิ้มถูกใจ เรือล่มในหนองทองจะไปไหนเสียล่ะ

            ในแวดวงไฮโซใครๆก็รู้ ตระกูลมงคลกุล ตระกูลนี้ไม่ใช่ไก่กามาจากไหนเลย ถึงจะเพิ่งมามีชื่อเสียงไม่กี่ปีนี้ หากแต่ทรัพย์สินความมั่งคั่งใครก็จะมามองข้ามไม่ได้เช่นกัน อีกอย่างด้วยตัวของนางเองก็เป็นถึงเพื่อนสนิทกับมารดาของอคิร่าห์ คบหากันมานานหลายปี นางจึงหมายมั่นปั้นมือต้องการลูกชายเพื่อนสนิทคนนี้มาเป็นลูกเขยของนางให้ได้ หากวิกกี้พลาดมือจากขคราช อย่างน้อยๆก็ยังมีอคิร่าห์อยู่อีกคน  สองหนุ่มที่นางหมายตาเอาไว้เป็นลูกเขยพอๆกัน  ไม่ว่าคนไหนนางก็ถูกใจทั้งนั้น...

            “ป้ากลับก่อนนะจ๊ะคิร่าห์...” พอได้คำตอบที่นางพอใจ คุณสมรจึงขอตัวลากลับ

            “ครับ...สวัสดีครับคุณป้า...” อคิราห์ยกมือขึ้นไหว้ลา หากช่วงเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา สายตาคมกริบกับสะดุดเข้ากับความงดงาม จนเขาสะดุดลมหายใจ...

*****************************

เปิดจองหนังสือทำมือ เรื่อง เสน่หาสายใยรัก วันนี้-30/11/60 พร้อมลงเนื้อหาให้อ่านใหม่อีกรอบนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น