แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -11- ...ความทรงจำที่หายไป...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -11- ...ความทรงจำที่หายไป...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.8k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2557 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -11- ...ความทรงจำที่หายไป...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

ที่ 11

 

...ำที่ยไ...

 

 

 

            “แวมไพร์ชั้นต่ำจากเขตแบล็คบลูยังไงละ”

 

 

 

            กึ่ก!

 

 

 

            ไอเดียชะงักนิ่งค้างอยู่กับที่ในหัวตื้อไปหมด หูอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงของลุซและดาร์ค หยาดน้ำใสๆค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยช้าๆ

 

 

 

            “มะ...ไม่จริง” ริมฝีปากเล็กขยับพูดขึ้น ลูซและดาร์คต่างพากันหลุบสายตาลงต่ำ

 

 

 

            “มะ...ไม่จริงใช่มั้ย” ไอเดียหันมาหาลูซและดาร์คเพื่อต้องการคำตอบใบหน้าสีสวยปรับเปลี่ยนเป็นสีซีดราวกับว่าร่างเล็กช็อคกับสิ่งที่ได้ยิน

 

 

 

            “บอกมาสิว่ามันไม่จริง...บอกมาสิว่าผมไม่ได้รักกับเผ่าพันธ์ที่ฆ่าพ่อแม่ตัวเอง...บอกผมมาว่ามันไม่จริง” ไอเดียพูดย้ำพยายามหาคำตอบ มือไม้ของไอเดียชาจนแทบจะไม่รู้สึกถึงความเย็นของอากาศ

 

 

 

            “ไอเดีย...” ลูซเรียกไอเดียเสียงแผ่วเบา

 

 

 

            “บอกผมมาสิว่ามันไม่จริง!!!” ไอเดียตวาดลั่นจนลูซและดาร์คอึ้งไปตามๆกันเพราะไม่เคยเห้นไอเดียตวาดใส่แบบนี้

 

 

 

            “ฮึก...พวกคุณรู้มาตลอด...ฮือออ...แต่พวกคุณ...ไม่บอกความจริงกับผม...ฮึก!” ไอเดียพูดว่าออกมาด้วยน้ำตาที่นองหน้า

 

 

 

            “ข้าจะบอกเจ้าแล้ว...แต่ข้าไม่มีโอกาสได้พูดสักครั้ง” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “โอกาสงั้นหรอ!! มีสิ!! มันมีตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันแล้ว!!!” ไอเดียพูดว่าก่อนจะลุกขึ้นและรีบวิ่งออกจากห้องไป ไอเดียไม่รู้จะไปที่ไหน เพียงแค่วิ่งออกจากปราสาทและวิ่งตรงไปเรื่อยๆ

 

 

 

            “ฮือออ....” ไอเดียร้องไห้ไปตามทางทำให้แวมไพร์ที่อยู่บริเวณนั้นต่างพากันมองด้วยความตกใจและไม่เข้าใจ ว่าทำไมมีมนุษย์เข้ามาในโลกแวมไพร์ได้

 

 

 

            ไอเดียไม่รู้ตัวเลยว่าวิ่งมานานเท่าไหร่และวิ่งห่างออกมาจากปราสาทไกลเท่าไหร่ ไอเดียวิ่งสุดฝีเท้าก่อนที่ขาของร่างเล็กจะอ่อนฮวบลงกับพื้น ตอนนี้ไอเดียมายังป่าซึ่งมีหมอกหนาจัดจนมองคนธรรมดาอย่างไอเดียมองไม่เห็นเส้นทางที่ตัวเองวิ่งเข้ามา ไอเดียร้องไห้ออกมาและโทษตัวเองในใจ

 

 

 

            ผมผิดเอง...ฮืออออ...ผิดที่ไปรักกับเผ่าพันธ์ที่ฆ่าพ่อแม่

 

 

 

          ไม่ควรเจอกันตั้งแต่แรก

 

 

 

          หากผมไม่โง่ ผมคงไม่ต้องมาเจ็บแบบนี้

 

 

 

            “ฮืออออ...” ไอเดียร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะทน ถึงแม้จะพยายามกลั้นเท่าไหร่ก็กลั้นไม่อยู่

 

 

 

            ...วูบ...

 

 

 

            “อึก...” จู่ๆ ลมเย็นๆก็พัดเข้ามาปะทะกับร่างบางๆของไอเดีย ทำให้ไอเดียรู้สึกหนาวมากยิ่งขึ้นไปอีก

 

 

 

            “อะไรกัน นึกว่าใครที่ไหนมาร้องไห้ในป่าของข้า ที่แท้ก็เป็นมนุษย์นี้เอง” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้น ทำให้ไอเดียเงยหน้าขึ้นมามองช้าๆ ก่อนจะนิ่งอยู่กับที่เมื่อเห็นหมาป่าร่างกายใหญ่โตยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีเหลืองมองลึกมายังดวงตาของไอเดีย จนไอเดียไม่สามารถละสายตาออกจากดวงตาของหมาป่าตรงหน้าเลย

 

 

 

            “ฮึก...ฆ่าผมที่..ฮืออออ” จู่ๆไอเดียก็พูดขึ้นทำให้หมาป่าร่างใหญ่ตรงหน้าชะงักไป

 

 

 

            “ฆ่าผมที่...ฮืออออออ...ผมไม่อยากอยู่แล้ว”ไอเดียพูดบอกออกมาอีก เขามั่นใจเลยว่าถึงจะหนีไปไกลสุกขอบฟ้า แวมไพร์อย่างลูซและดาร์คก็สามารถจะตามหาไอเดียได้ง่ายๆ

 

 

 

            “เจ้านี้เสียสติไปแล้วรึอย่างไรกัน” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นอีก ไอเดียมองร่างของหมาป่าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ไอเดียมากขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

            “อยากจะตายไปทำไมกัน ความตายไม่ได้ทำให้เจ้ารู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด มีแต่ความรู้สึกผิดที่ถากโถมเข้าไปในดวงวิญญาณเจ้า” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นมาอีกไอเดียกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความรู้สึกผิดบวกกับความเกลียดชังเริ่มปะทุเข้ามาเรื่อยๆ

 

 

 

            “ฮึ่มมมม...” เสียงคำรามเบาๆในลำคอของหมาป่าดังขึ้นก่อนที่เท้าหน้าของหมาป่าตัวนั้นจะยกขึ้นมาเกาะที่เข่าของไอเดีย

 

 

 

            “ข้าพอจะช่วยอะไรเจ้าได้บ้างมั้ย” เสียงทุ่มดังขึ้นอีกครั้ง

 

 

 

            “ผมอยากลืม...ฮึก...เขาทั้งสอง” ไอเดียพูดบอก หมาป่าสีดำจึงหันไปมองที่คอของไอเดีย ก่อนที่ลิ้นสากๆนั้นจะไล้เลียไปทั่วลำคอของไอเดีย

 

 

 

            “จะ...จะทำอะไร....อึก...” ไอเดียถูกหมาป่าที่มีแรงมหาศาลพลักให้ล้มลงไปนอนกับพื้อนก่อนที่หมาป่าตนนั้นจะเข้ามายืนคร่อมตัวไอเดียเอาไว้ ไอเดียตัวสั่นระริกเพราะกลัวว่าจะถูกกินอย่างทรมาณ

 

 

 

            “หากเจ้าตั้งการลืม ข้าก็จะทำให้ลืมยังไงละ” เสียงทุ่มดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับร่างของหมาป่าค่อยๆกลายเป็นมนุษย์หน้าตาหล่อคมดวงตาคมมองลึกมายังดวงตาของไอเดียราวกับต้องการสะกด

 

 

 

            “ผมไม่ได้ต้องการแบบนี้” ไอเดียพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนเมื่อเริ่มรับรู้แล้วว่าตนต้องเจกับอะไร

 

 

 

            “แล้วเจ้าต้องการแบบไหนละ” ชายหนุ่มพูดว่าก่อนจะก้มหน้าลงมาหมายจะจูบไอเดียแต่ไอเดียกลับหันหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ทำให้ชายหนุ่มชะงักไปนิด ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจเพราะไม่เคยมีใครปฎิเสธจูบของเขาเลยสักคน

 

 

 

            “อ๊ะ!...อย่านะ!...ไม่เอา” เดียพยายามพลักชายหนุ่มออกเมื่อชายหนุ่มก้มลงไปดูดเม้มที่ซอกคอของไอเดีย ไอเดียเริ่มร้องไห้ให้กับความโชคร้ายของตัวเองอีกครั้ง

 

 

 

            “เจ้ามีขี้แยจริงๆ” จู่ๆชายหนุ่มก็สบถออกมาก่อนจะถอยตัวออกห่าง ไอเดียรีบลุกขึ้นและหลบสายตาทันทีเพราะร่างกายของชายหนุ่มตอนนี้นั้นไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น

 

 

 

            “เจ้าอย่าไปคิดสั้นฆ่าตัวตายซะละ” ชายหนุ่มพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าไอเดียเริ่มลุกขึ้น

 

 

 

            “รู้มั้ยว่าทางไปโลกมนุษย์ไปยังไง” ไอเดียพูดถามเสียงแผ่ว พยายามไม่นึกถึงเรื่องของลูซและดาร์คในตอนนี้ ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนจะยกยิ้มนิดๆ

 

 

 

            “ถ้าเจ้ากลับไปทางเก่าก็สัก 1 กิโลได้ละมั่ง แต่ข้าไปส่งไม่ได้นะ เพราะทางนั้นเป็นทางของแวมไพร์ใช้ แต่ถ้าจะไปทางของข้า อีก 10 กิโล เจ้าจะเดินไปทางไหนกันละ” ชายหนุ่มพูดถาม ไอเดียหน้าเครียดทันทีเพราะถ้ากลับไปทางเก่า 1000% ว่าจะต้องเจอกับลูซและดาร์คแต่ถ้าไปอีกทางถึงจะไกลแต่ก็ไม่มีทางเจอลูซกับดาร์ค   

 

 

 

            “เจ้ากำลังหนีอะไรอยู่” ชายหนุ่มพูดว่า

 

 

 

            “...” ไอเดียนิ่งเงียบทำให้ชายหนุ่มพอจะเข้าใจว่าเป็นเรื่องที่บอกไม่ได้

 

 

            “เอางี้มั้ย ? ข้ามีอะไรจะเสนอ...หากเจ้ากำลังหนีอะไรอยู่นะ เจ้าไปยังที่อยู่ของข้าก่อน ไปอยู่สัก 2 วันก็ได้” ชายหนุ่มพูดชวน ไอเดียขมวดคิ้วนิดๆ

 

 

 

            “คุณบ้ารึเปล่า คุณกับผมพึ่งเจอกันเมื่อกี้นี้เอง แล้วอีกอย่างคุณก็เป็น...”

 

 

 

            “หมาป่า” ชายหนุ่มพูดต่อให้อย่างรู้ทัน

 

 

 

 

            “นั้นแหละ! ถ้าคุณเกิดคึกขึ้นมากินผมจะทำยังไง แรงผมสู้แรงคุณไม่ได้หรอกนะ” ไอเดียพูดว่าน้ำตาที่เคยไหลตอนนี้มันกลับหายไป เหลือแต่เพียงดวงตาที่บวมแดง ชายหนุ่มตรงหน้าหลบสายตาลงก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาไอเดีย

 

 

 

            พลัก! พรึ่บ!

 

 

 

            “อ๊ะ!...” ไอเดียร้องขึ้นนิดๆ เมื่อชายหนุ่มพลักไอเดียให้หลังชนกับต้นไม้ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ ไอเดียเบิงตากว้างพร้อมกับหลบหน้าของชายหนุ่มอย่างรวดเร็วและใช้มือทั้งสองข้างดันตัวของชายหนุ่มเอาไว้

 

 

 

            “ยะ...หยุดนะ...คุณเป็นใครผมยังมะ...อื้ออออ...” ไอเดียหลับตาปี๋เมื่อชายหนุ่มที่เรียกได้ว่าแปลกหน้าใช้มือบีบคางของไอเดียและจับให้หันมาพร้อมกับประกบจูบไอเดียอย่างรวดเร็ว ขาเล็กๆของไอเดียอ่อนระทวยเหมือนกับชายหนุ่มตรงหน้ากับลังดูดเรี่ยวแรงของไอเดียไป

 

 

 

            “ข้าชื่อรีคอน...” ชายหนุ่มพูดว่าหลังจากพลักริมฝีปากออกมา ไอเดียมองรีคอนด้วยสายตาสั่นระริก

 

 

 

            ซ่า...

 

 

 

            “อั๊ค!!...ระ...ร้อนน...” ไอเดียสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆก็มีความแสบร้อนเกิดขึ้นที่ต้นคอข้างเดียวที่มีสัญลักษณ์ของลูซและดาร์คอยู่

 

 

 

            “อดทนหน่อยแล้วกัน” ชายหนุ่มพูดว่าก่อนจะยกมือมาปิดตาของไอเดียและทุกสิ่งทุกอย่างก็ดับวูบลงไป

 

 

            ..

 

 

            ..

           

 

..

            “อ๊ะ...อื้อออ...” ไอเดียครางแผ่วพร้อมกับค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา ไอเดียนอนนิ่งพยายามลืมตาให้ขึ้นก่อนจะเพ่งมองเพดานแปลกตา

            “ตื่นแล้วหรอ” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นข้างหู ไอเดียหันไปมองด้านข้างของตัวเองก่อนจะ ผะงักเมื่อเห็นหน้าของรีคอนอยู่ใกล้เพียง 2 เซนต์ ไอเดียรีบลุกขึ้นนั่งทันทีเป็นเหตุทำให้ไอเดียปวดแปล๊บที่ขมับ

 

 

 

            “นะ...นายทำอะไร...” ไอเดียถามเสียงแหบแห้ง

 

 

 

            “ข้าไม่ได้ทำอะไรเจ้านะ ข้าแค่มานอนดูเจ้านอนเฉยๆ” รีคอนพูดบอกยิ้มๆ ตอนนี้รีคอนนั้นใส่เพียงกางเกงขายาวเท่านั้นไม่ได้ใส่เสื้อแต่อย่างใด

 

 

 

            “มะ..หมายถึงที่คอ” ไอเดียพูดว่าเพราะรู้สึกปวดๆที่คออยู่ไม่น้อย

 

 

 

            “อ่อ...สัญลักษณ์นะ” รีคอนพูดบอกด้วยท่าทีสบายๆ

 

 

 

            “สัญลักษ์ ?” ไอเดียทวนคำพูด

 

 

 

            “สัญลักษณ์ของข้าเอง เป็นเครื่องยืนยันว่าข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า และจะไม่มีใครหน้าไหนมาทำร้ายเจ้าด้วย” รีคอนพูดบอก

 

 

 

            “แล้วทำไมผมถึง...”

 

 

 

            “ข้าพาเจ้ามาเองละ ที่นี้คือบ้านของข้าเอง เจ้าอยู่ตามสบายเลย” รีคอนพูดบอก

 

 

 

            “ทำไมคุณถึงช่วยผมละ ?...” ไอเดียพูดถาม รีคอนนิ่งเงียบก่อนจะระบายยิ้มนิดๆพร้อมกับพูดว่า

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สิบเอ็ด!!++++++++++

มาแล้วววว รอนานมั้ย แหะๆ นานสินะ

พอดีขี้อ้อนการบ้านเยอะ T^T เพราะต้องซ้อมตอนบ่าย

เลยไม่ได้เรียนช่วงบ่าย แต่ทนหน่อยนะ ขี้อ้อนจะแข่งวันที่ 20 แล้ว

ปล. ช่วงนี้อากาศหนาวแล้วรักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ รักและเป็นห่วง > w <’

 

 

ความคิดเห็น