I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ถ้าชอบผลงานเรื่องนี้ อย่าลืม "คอมเม้น" และ "กดถูกใจ" ให้ริสด้วยนะคะหรือถ้าใครอยากติดตามอ่านผลงานเรื่องอื่นๆของริสสามารถจิ้มที่รูปโปรไฟล์ได้เลยค่ะ ริสมีผลงานหลายแนว หลายอารมณ์ให้ได้เสพ 😍😘

[20] : รักนิรันด์

ชื่อตอน : [20] : รักนิรันด์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2562 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[20] : รักนิรันด์
แบบอักษร

 

 

[20] 

'I-RIS RED' 

 

หลายวันต่อมา... 

ฟางซินเดินออกมายังด้านนอกเรือนก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นคนของหยวนซานกำลังจัดขบวนม้าอยู่ มีของกำนัลและพืชผลทางการเกษตรต่างๆ ถูกลำเรียงขึ้นไปบนหลังเกวียนราวกับจะไปจัดงานที่ไหนจนฟางซินอดไม่ได้ที่จะถามออกไป 

"พวกเจ้าจะนำของพวกนี้ไปไหนหรือ? " ฟางซินเอ่ยถามคนงานที่กำลังยกของขึ้นหลังเกวียน 

"ของพวกนี้เป็นของกำนัลที่นายท่านจะนำไปมอบให้ตระกูลคังขอรับ" คนงานตอบด้วยความนอบน้อม 

คำพูดของคนงานทำให้ฟางซินขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะตระกูลคังก็คือตระกูลของอี้หลานไม่ใช่หรือหรือว่ามีตระกูลอื่นแยกย่อยออกไปอีกแบบพวกบรรดาญาติพี่น้องอะไรแบบนั้น "ตระกูลคังที่เจ้าว่าอยู่ที่ใด? " 

"ในเมืองหลวงขอรับ มีตระกูลเดียวนั่นแหละขอรับที่บุตรสาวคนเล็กของตระกูลได้เป็นฮ่องเฮาอยู่ในวังหลวงตอนนี้" 

ฟางซินเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นปกติ เธอไม่คิดว่าจะเป็นตระกูลของอี้หลาน นี่มันบ้าอะไรกันทั้งๆ ที่เธอหนีมาขนาดนี้แล้ว อำนาจ ชื่อเสียง ของตระกูลเขาก็ยังตามมาหลอกหลอนเธออีกหรือไง 

"ว่าแต่เจ้านำของกำนัลพวกนี้ไปเนื่องในโอกาสอะไร? " 

"ก็ท่านอี้หลานบุตรชายคนโตของตระกูลกำลังจะแต่งงานน่ะสิขอรับ งานจะจัดขึ้นอีก 2 วันข้างหน้า" 

คำพูดของคนงานเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของฟางซิน เด็กสาวนิ่งอึ้งไปในทันทีไร้เสียงพูดจาใดๆ ออกมา ดวงตาคู่สวยเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้จนเหล่าคนงานหน้าเสียลงด้วยความตกใจกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของฟางซิน 

"...ทะ...ท่านหญิงเป็นอะไรหรือเปล่าขอรับ" 

"...ปะ...เปล่าข้าไม่เป็นอะไร" ว่าจบฟางซินก็หันตัววิ่งออกมาจากกลุ่มคนงานในทันที เด็กสาวพยายามข่มน้ำตาของตัวเองเอาไว้ในขณะที่ขาก็วิ่งตรงกลับไปยังเรือนของตัวเองเพื่อหลบเลี่ยงจากผู้คน 

ตุบ! 

"...ฮึก...ฮือ...ฮือ..." ฟางซินทิ้งตัวลงนั่งที่พื้นในห้องนอนของตัวเองก่อนจะปล่อยให้น้ำตาหลั่งรินออกมาจากความเสียใจภายในที่เกินจะอดทนไหว 

ผู้ชายที่เธอรักที่สุดกำลังจะแต่งงาน เขากำลังจะมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นในอีก 2 วันข้างหน้าในขณะที่ตัวเธอยังคงนั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้ เขาเลือกจะลืมเธอแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงที่เพียบพร้อม สมฐานะ ควรค่าแก่วงศ์ตระกูลของเขา ส่วนเธอก็เป็นได้แค่นางบำเรอเท่านั้น นางโลมจากหอที่แสนโสมมใครเขาจะยกย่องเชิดชูให้เป็นเมียเอกกันล่ะ เป็นได้แค่เมียรองก็บุญแค่ไหนแล้วทั้งๆ ที่ไม่ต้องยกฐานะให้เป็นเมียก็ได้เพราะไม่มีค่าอะไรเลย 

น้ำตาหยดใสไหลพรั่งพรูออกมาปานเจ้าของร่างจะขาดใจ ความเจ็บปวดที่กัดกร่อนหัวใจของเธอมันทำให้เธอทรมานเหลือเกิน ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอพยายามลืมอี้หลาน แต่มันกลับไม่ได้ผลเลยหัวใจของเธอยังคงรักและภักดีกับเขาไม่เสื่อมคลาย มันอาจจะดูโง่เขลาแต่เธอกลับยอมเป็นคนโง่และสุดท้ายคนโง่ก็ต้องยอมรับชะตากรรมแบบคนโง่ 

"...ทะ...ท่านพี่ ท่านเป็นอะไร? " เคอร์ซีที่ได้ยินเสียงร่ำไห้ของฟางซินรีบวิ่งเข้ามาดูอีกฝ่ายด้วยความตกใจ 

"...ขะ...เขากำลังจะแต่งงาน...ฮึก...ฮือ" ฟางซินพูดออกไปทั้งน้ำตา 

"ท่านพี่รู้ได้ยังไง? " 

"...นะ...นี่เจ้าก็รู้หรือ แล้วทำไมเจ้าไม่บอกข้า ทำไมปล่อยให้ข้าโง่เช่นนี้" ฟางซินเขย่าร่างของเคอร์ซีด้วยความโมโหเมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายก็รู้เรื่องดีแต่เลือกจะปิดบังเธอ 

"ก็แค่กลัวท่านพี่เสียใจไง ข้าเลยไม่บอกท่าน แต่ท่านก็ยังรู้จนได้แล้วเป็นยังไงล่ะ ท่านก็นั่งร้องไห้เช่นนี้ไง ไหนท่านว่าท่านหมดรักท่านอี้หลานแล้วไง" 

"เจ้าจะให้ข้าเลิกรักผู้ชายคนแรกที่เป็นรักแรกของข้าได้ยังไง เขาเป็นมากกว่ารักของข้าด้วยซ้ำ" ฟางซินพูดออกไปทั้งน้ำตาก่อนจะก้มลงมองท้องของตัวเองด้วยความเจ็บปวด มือบางลูบไปที่หน้าท้องนูนเบาๆ "อีก 2 วันพ่อของลูกข้าก็จะแต่งงานแล้วและข้าควรจะบอกลูกข้าว่ายังไงดี? " 

"โธ่ท่านพี่อย่าร้องไห้เลยนะเจ้าคะ" เคอร์ซีพยายามเช็ดน้ำตาให้ฟางซิน 

แต่คำปลอบโยนหรือการกระทำใดๆ ในตอนนี้ก็ไม่อาจจะทำให้ฟางซินหยุดร้องไห้ลงได้เลย หัวใจของเธอเจ็บปวดเหลือเกิน มันเจ็บเกินกว่าจะอดทนอดกลั้นได้ เด็กสาวซบหน้าลงบนไหล่ของเคอร์ซีเพื่อหาที่พึ่งพึง ตอนนี้เธอแทบไม่เหลือความหวัง อยากจะตายไปเสียให้หลุดพ้นแต่เธอทำไม่ได้เพราะตอนนี้เธอมีสิ่งที่มีค่าที่สุดในท้องนั้นก็คือลูกของเธอ 

@จวนตระกูลคัง 

"ท่านพี่ตัดสินใจดีแล้วหรือที่จะแต่ง? " อี้เหรินเอ่ยถามพี่ชายตัวเองด้วยความเป็นห่วงเพราะเรื่องแต่งงานมันเรื่องใหญ่ ใช่ว่าจะแต่เล่นๆ สนุกๆ ได้ 

"ข้าตัดสินใจดีแล้ว" อี้หลานพูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะรองชุดเจ้าบ่าวอยู่หน้ากระจกเงาบานหนา 

"แต่สีหน้าท่านดูไม่ค่อยสดใสเลย" 

"เจ้าจะให้ข้ายิ้มทั้งวันคงจะไม่ได้หรอก แบบนั้นคนคงหาว่าข้าบ้า" 

"แล้วเด็กสาวคนนั้นล่ะ คนที่ท่านพี่จะไปตามหา" 

คำพูดของอี้เหรินทำให้อี้หลานชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มหันไปมองน้องชายของตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย "เจ้าคิดว่าข้ามีสิทธิ์ตามหานางด้วยหรือในเมื่อท่านแม่ขังข้าเหมือนทาสในเรือนไม่มีผิด" 

"เพราะเหตุผลนี่หรือเปล่าท่านถึงได้ตัดสินใจแต่งงานกับเสวี่ยนอัน? " 

"แค่ไม่มีทางเลือกนิ นอกจากลืมอดีตแล้วเดินหน้าต่อไป อีกอย่างข้าก็ไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้ฟางซินไปไหน จนปัญญาจะตามหา" อี้หลานพูดขึ้นด้วยแววตาเศร้าลงเล็กน้อย 

"ข้าเข้าใจท่านนะ" 

"เจ้าไม่มีวันเข้าใจข้าหรอกเพราะเจ้าไม่ได้เจอแบบข้า" อี้หลานพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะหันกลับไปส่องกระจกเหมือนเดิม "ข้าว่าเจ้าออกไปเอาปิ่นปักผมให้ข้าหน่อยดีกว่า" 

"ได้สิงั้นรอข้าสักครู่" อี้เหรินรีบหันตัวออกไปในทันที 

อี้หลานจ้องมองอี้เหรินที่กำลังเดินออกไปผ่านกระจกเงาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพ้นไปไกลแล้วจึงหันตัวกลับไปที่เตียงแล้วก้มหยิบเอาถุงผ้าออกมา ชายหนุ่มจัดการถอดชุดแต่งงานออกก่อนจะวางมันไว้บนเตียงพร้อมกับจดหมายแล้วรีบวิ่งไปล็อกประตูหน้าห้องในทันทีเพื่อยื้อเวลาเอาไว้ 

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วอี้หลานก็คว้าหอบผ้าขึ้นแนบไหล่แล้วกระโดดออกทางหน้าต่างลัดเลาไปตามส่วนด้านข้างบ้านทันทีโดยอาศัยความมืดมิดของคืนเดือนมืดช่วบอำพรางตัวตนจากยามเฝ้าระวัง เขาบอกแล้วไงว่าเขาจะไม่ยอมแต่งงานเด็ดขาดเพราะผู้หญิงคนแรกที่เขาจะแต่งและยกย่องขึ้นเป็นเมียเอกก็คือฟางซินเท่านั้น ในเมื่อบังคับเขาแบบนี้เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหนี แน่นอนว่ามันต้องทำให้ครอบครัวเขาและเสวี่ยนอันขายหน้าแน่นอน แต่เขาก็ไร้ทางเลือกเพราะเขาขอเลือกหัวใจมากกว่ายศฐาใดๆ 

. 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น