nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : หนทางตัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.1k

ความคิดเห็น : 79

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2560 11:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
หนทางตัน
แบบอักษร

​​บทที่47

เสียงปืนดังขึ้นเมื่อครู่ทำให้มะเมียะสะดุ้งตื่นรีบออกจากห้องมา เจอคะฉิ่นที่ผุดลุกขึ้นคว้าปืนแก็บกำลังจะเปิดประตูเข้าไป

"พี่จะไปไหน"

"พี่จะออกไปดูเสียหน่อยไปยินเสียงปืน เอ็งเฝ้านายทหารไว้นะ"คะฉิ่นรีบบอกมะเมียะแล้วแล่นลงเรือนไป บ้านของชาวบ้านอีกหลายหลังก็จุดตะเกียงขึ้นเมื่อได้ยินเสียงปืนเช่นกัน ชาวบ้านทั้งหลายต่างออกมายืนหลายบ้านถามถึงที่มาของเสียง คะฉิ่นรีบเดินจ่ำเป็นห่วงทั้งพ่อตนและพยาบาลสาว

"เอ็งจะไปไหนว่ะไอ้คะฉิ่น"ชายชาวบ้านคนหนึ่งร้องถาม

"ฉันว่าจะไปดูสักหน่อยว่าใครยิงปืน"

"เออๆข้าไปด้วย"ชาวบ้านชายอีกหลายคนเดินมาสมทบเสียงปืนเพียงสองนัดทำให้หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านดูวุ่นวายโกลาหล

"ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วยมีคนบาดเจ็บ"นรินทร์อุ้มร่างหมดสติของอูเลออกมาพ้นแนวป่า เห็นแสงไฟของพวกชาวบ้านกำลังมุ่งหน้าตรงมาจึงร้องเรียก

คะฉิ่นส่องไฟไปเห็นนายทหารหนุ่มอุ้มพ่อของตนอยู่จึงรุดเข้าไปหาพร้อมกับชาวบ้าน

"พ่อ พ่อเป็นอะไรหรือนายทหารใครทำพ่อ"คะฉิ่นละล่ำละลักถามเมื่อเห็นตาเฒ่าเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด

"หัวแตกน่ะคะฉิ่น ฉันเห็นไอ้ผีดิบมันลากใครไม่รู้ไปกับพื้นหายเข้าป่าเลยรีบตามออกมาดูเห็นเป็นอูเล เลยซัดไปสองนัดแต่พลาด"นายทหารหนุ่มรีบอธิบาย

"โธ พ่อแล้วนายทหารกลับมาเมื่อไหร่จ๊ะ หมอพิมล่ะ"

"พิมพลอย"นายทหารหนุ่มเพิ่งนึกขึ้นได้เพราะมัวแต่ตกใจที่ตาเฒ่าได้รับบาดเจ็บ นรินทร์ส่งร่างอูเลกลับไปให้ลูกชายก่อนจะรีบวิ่งกลับไปบ้านพัก

ร่างใหญ่วิ่งมาถึงบ้านพักด้วยอาการเหนื่อยหอบเพราะเร่งฝีเท้าเต็มที หมอกหนาจางลงแล้วเผยให้เห็นประตูบ้านที่เปิดอ้ากว้าง ใจของชายหนุ่มหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มรีบพลักประตูเข้าไปภายในบ้านว่างเปล่า ไม่มีแม้เงาของหญิงสาวชายชาติทหารทรุดลงกับพื้นตะโกนร้องหาร่างบาง

"ไม่....พิมพลอย!!!!"

ป่าที่เงียบสงัดดังก้องไปด้วยเสียงแห่งความห่วงหาและคับแค้นใจ นรินทร์ปาดหยดน้ำตาใสๆของลูกผู้ชายจับปืนกระชับขึ้นมองหาร่องรอยของหญิงสาว

คะฉิ่นอุ้มอูเลกลับมาที่บ้านชาวบ้านและมะเมียะกรูกันเข้ามาซักถามอาการและเรื่องที่เกิดขึ้น คะฉิ่นไม่พูดอะไรมากเพียงแต่สั่งให้มะเมียะทำแผลให้พ่อของตน ศีรษะอูเลมีแผลที่ด้านหลังจากการกระแทกกับของแข็งเลือดจับตัวกันเป็นก้อนจนหยุดไหล ส่วนอื่นๆตามร่างกายไม่มีบาดแผลแต่เต็มไปด้วยเศษดินและใบไม้

"พ่อจะเป็นอะไรไหมมะเมียะ"

"ฉันก็ไม่รู้จ้ะ ต้องไปตามหมอพิมมา"มะเมียะบอกเพราะเธอก็ไม่สัดทัดด้านนี้ เพียงแต่เคยช่วยพิมพลอยทำบ้างนิดหน่อย

"งันเดี๋ยวพี่ไปตามหมอแป็บเดี๋ยว"

"ไม่ต้องหรอกคะฉิ่น"ร่างของนรินทร์ปรากฏขึ้นในตาชายหนุ่มยังแดงอยู่จากที่ผ่านการร้องไห้ เขาขบฟันแน่นจนเป็นสันอย่างน่ากลัว

"พิมพลอยถูกมันเอาตัวไปแล้ว"

"โถ หมอพิม"มะเมียทรุดตัวลงร้องไห้สงสารหญิงสาวจับใจทำไมเรื่องร้ายๆถึงได้เกิดขึ้นพร้อมกันแบบนี้นะ

"อูเลยังไม่ฟื้นหรอ แล้วมีใครพอจะรู้บ้างว่าจะตามตัวมันได้ที่ไหน"

"พ่อยังไม่ฟื้นเลยจ้ะ ไม่มีใครรู้หรอกนอกจากพ่อแต่พ่อเคยบอกว่าในป่าลึก"คะฉิ่นทบทวนความจำบอกนายทหารหนุ่ม นรินทร์คอตกความหวังสุดท้ายของเขายังนอนนิ่งไม่ได้สติเขาไม่รู้เลยว่าจะไปตามหาไอ้ผีดิบกับพิมพลอยได้ที่ไหน

"แล้วไอ้กรณ์เป็นอะไร ทำไมนอนนิ่งอย่างนั้น"นรินทร์มองเห็นนายทหารรุ่นน้องที่นอนนิ่งอยู่หน้าซีดเซียว

"นายทหารเป็นลมตั้งแต่เมื่อเย็น ป่านนี้ยังไม่ฟื้นเลย พ่อบอกนางผีพรายมันทำ"มะเมียะบอก ความว้าวุ่นกลุ้มใจเพิ่มขึ้นอีก เมียก็หายลูกน้องก็สลบแล้วเขาจะทำอย่างไรต่อไปดีมันถึงทางตันแล้วจริงๆ

"เฮ้ย!เกิดอะไรขึ้นว่ะ บอกข้าหน่อยเรื่องอะไรกัน"อูซอที่ถูกขังไว้ในยุ้งฉางบ้านอูเลได้ยินเสียงปืนและเอะอะโวยวายของชาวบ้านจึงตะโกนขึ้นเพราะความอยากรู้

ชายหนุ่มเดินไปปลดกลอนประตูแล้วกระชากออก อูซอและพวกที่เอาหูแนบประตูอยู่ก็ล้มออกมากองกัน

"เกิดอะไรขึ้นนายทหารใครเป็นอะไร หมอเป็นอะไร"อูซอรีบลุกขึ้นถามหลังจากที่แอบฟังแล้วจับใจความได้ คะฉิ่นรีบเล่าเรื่องทั้งหมดให้ญาติผู้พี่ฟัง อูซอตกใจเมื่อได้ฟังเรื่องราวน่าเหลือเชื่อเมื่อคิดว่ามันเป็นแค่นิทานที่ได้ฟังตอนเด็กแต่มันเกิดขึ้นจริงแล้วในตอนนี้

"ถ้านี้ไม่ใช่นิทานอย่างที่ฉันเคยฟังที่หมู่บ้านตอนเด็ก ฉันก็จะเป็นคนพานายทหารไปหาหมอพิมเองเพราะฉันรู้ว่ามันจะพาหมอไปที่ไหน"อูซอประกาศก้องความหวังในใจนรินทร์มีประกายขึ้นมาอีก


**อ้าว มาคอมเม้นกันเยอะๆนะคะ ตอนหน้าจะออกตามพิมพลอยพร้อมล่าผีดิบแล้ว อูซอเนี่ยพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยเลย ถ้าคอมเม้นถูกใจตอนเย็นได้อ่านเลยเนอะ อย่าลืมกดถูกใจด้วยนะคะกดแล้วกดอีกได้ทุกวัน





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น