ดวงดุษณี / MARITA
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 299

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2560 08:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 (100%)
แบบอักษร

วันนี้ไม่มีใครว่างพานะโมมาส่งที่โรงเรียนสอนคาราเต้ ถึงมธุราจะไม่ถูกชะตากับเจ้าของโรงเรียนแต่วันนี้เพราะความจำเป็น เธอจึงหลับหูหลับตาพาเด็กชายตัวน้อยมาด้วยตัวเอง บังเอิญพี่ชายมาทำธุระแถวนี้จึงแวะมาส่งที่โรงเรียน และเพื่อป้องกันไม่ให้นะโมต้องเปลี่ยนที่เรียนเนื่องจากมาสาย เธอจึงมาถึงก่อนเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง

ด้านหน้าใต้ต้นไม้ใหญ่มีโต๊ะกลางแจ้งอยู่สี่ห้าชุด มธุราจึงพานะโมมานั่งรอจนกว่าจะถึงเวลาเรียน ควานหาของเล่นชิ้นโปรดของนะโมในกระเป๋าได้แล้วเธอจึงให้เขาเล่นฆ่าเวลาไปก่อน นั่งดูเด็กน้อยเล่นสักพักหนังตาเธอก็ชักจะลืมไม่ขึ้น เมื่อคืนนี้นะโมงอแงอยู่เป็นนานสองนานกว่าเธอจะเข้านอนก็ดึกมากแล้ว อีกสักครู่ถ้าเผลอหลับตอนนั่งดูนะโมเรียน ‘เซนเซน่าชัง’ คนนั้นต้องหัวเราะเยาะเธอแน่

คิดแล้วก็ไม่ได้การ ต้องเดินเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย ช้อนตามองนะโมที่เล่นของเล่นอย่างเพลิดเพลินมธุราจึงเดินสำรวจโรงเรียนสอนคาราเต้ แม้พื้นที่จะไม่ใหญ่มากแต่โรงเรียนแห่งนี้ก็ปลูกต้นไม้ให้ความร่มรื่นบรรยากาศเป็นกันเอง

เมื่อเดินผ่านห้องหนึ่งประตูเปิดแง้มไว้นิดๆนัยน์คู่งามกวาดสายตามองข้างในอย่างไม่ตั้งใจ แต่แล้วก็ต้องเบิกตาโตเมื่อเห็นว่าคนที่หลับตาเอามือกอดอกเป็นใคร มือน้อยผลักประตูเข้าไปอย่างเบามือ โอกาสที่จะได้เอาคืนเช่นนี้ไม่ใช่จะเกิดขึ้นง่ายๆ

เอ…เธอจะคิดบัญชีกับเขาอย่างไรดี?

ร่างบางหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนที่หลับใหลอย่างเงียบกริบ ตื่นเต้นจนหัวใจเต้นตึกตัก กลั้นหายใจอึดใจใหญ่ จ้องหน้าคนที่น่าชังอย่างใช้ความคิด แต่เมื่อพิจารณาใบหน้าคมคาย จมูกโด่งคมสัน ริมฝีปากบางเฉียบ ผิวสีแทน แบบผู้ชายมาดแมนล้านเปอร์เซ็นต์ก็ลืมความคิดที่จะเอาคืนไปเสียสนิท

ผู้ชายคนนี้แม้แต่ตอนหลับก็ยังดูดี เธออดจะชื่นชมเขาอยู่ในใจไม่ได้ ซึ่งคนที่ได้รับเกียรติ…ได้รับการยกย่องจากมธุรานอกจากพี่ชายอย่างหมวดสิงโตแล้วเซนเซน่าชังคนนี้นับเป็นคนที่สอง

กว่าจะรู้ตัวว่าถูก ‘เสน่ห์ชายงาม’ ทำให้ลืมเวล่ำเวลาและพลาดโอกาสงามๆที่จะเอาคืน เธอก็ได้ยินเสียงนะโมเรียกชื่ออยู่ใกล้ๆ หญิงสาวจรดปลายเท้าเปิดประตูออกไปอย่างเงียบกริบ

คล้อยหลังร่างบอบบางคนที่นอนหลับอยู่จึงลืมตาขึ้นมอง สายตาคมกริบมองตามเธอจนลับสายตา สูดกลิ่นน้ำหอมจางๆที่ยังหลงเหลืออยู่เข้าเต็มปอด มุมปากยังกดเป็นรอยยิ้มอย่างไม่รู้ตัว

พอถึงเวลาเรียนคาราเต้ของนะโม บรรดาคุณแม่ทั้งหลายต่างให้กำลังใจลูกๆอยู่ด้านข้าง หลายๆคนยังแอบมองเซนเซสุดหล่อเป็นอาหารตา และหลายๆคนที่ว่ารวมถึงมธุราด้วย แต่แล้วจู่ๆคนที่ถูกมองหันมาสบตาเธอตรงๆ หญิงสาวลนลานจนเผลอทำหนังสือในมือหลุดมือ…น่าอายเหลือเกิน!

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองยังทันเห็นประกายตาแฝงความขบขันของชายหนุ่ม เธอทั้งเขินทั้งอายและขายหน้าที่พลาดท่าถูกจับได้จึงถลึงตามองตอบอย่างไม่กลัวเกรง ตั้งใจว่าเย็นนี้กลับบ้านแล้วต้องกำชับทุกคนว่าถ้าเซนเซวินไปที่บ้านให้ ‘ต้อนรับ’ เขาเป็นอย่างดี อย่าให้พลาด ไม่ใช่สิ! อย่าให้ขาดตกบกพร่องเป็นอันขาด!

เย็นวันเดียวกันนั้นเองธาวินแวะมาหาร้อยโทสีหราชซึ่งเป็นญาติผู้พี่ของมธุราถึงที่บ้าน เหตุผลก็เพราะมีเรื่องบางอย่างที่ติดใจสงสัยอยากไขข้อข้องใจ เมื่อไปถึงเขายังกวาดตามองไปที่บ้านหลังถัดไป เผื่อจะเห็นสายตาเอาเรื่องของใครบางคนที่ตั้งท่าจงเกลียดจงชังเขาตั้งแต่พบกันครั้งแรกจนถึงทุกวันนี้

“วิน” เสียงเรียกของหมวดสิงโตทำให้เขาดึงสายตากลับมา “ลมอะไรหอบเซนเซวินมาหาฉันถึงที่บ้าน อย่าบอกนะ…ว่าลมคิดถึง” เมื่ออีกคนทำหน้าตายผู้หมวดยังแถมอีกหนึ่งประโยคด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง “บอกก่อนนะว่าฉันน่ะผู้ชายทั้งแท่ง…แฟนก็มีแล้วด้วย”

ประโยคสุดท้ายได้ผลชะงัก อีกฝ่ายหลุดเสียงหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี สองหนุ่มพูดคุยกันด้วยเรื่องสัพเพเหระ แต่จู่ๆธาวินก็เปลี่ยนเรื่องพูดจนผู้หมวดปรับตัวเกือบไม่ทัน

“เมื่อกี้วินพูดว่าอะไรนะ ฉันได้ยินไม่ถนัด” ร้อยโทสีหราชทำท่าเอียงหูฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

“สามีน้องสาวนายคงจะงานยุ่งมากใช่ไหม ฉันถึงไม่เคยเห็นมาส่งนะโมที่โรงเรียน”

ผู้หมวดกวาดสายตามองเพื่อนสนิท ร้อยวันพันปีไม่เห็นรายนี้จะสนใจเรื่องชาวบ้านแล้วจู่ๆก็ถามถึงเรื่องแตน้อย

หมายความว่าอย่างไร?

“วินคงไม่ได้ชอบน้องสาวฉันใช่ไหม”

ธาวินมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาประหลาด คล้ายกับว่าผู้หมวดได้แปลงร่างเป็นสไปเดอร์แมน “ฉันไม่สนใจคนมีเจ้าของ”

“ฮ่าๆๆๆ”

ผู้หมวดเงยหน้าหัวเราะอย่างไม่เกรงอกเกรงใจใคร สาวใช้คนหนึ่งที่ผ่านมาจึงหันมามองด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น หูก็กางผึ่งตั้งใจฟังทุกคำพูดไม่ให้ตกหล่น เธอจะได้ไปรายงานคุณกระแตได้ถูก งานสายลับง่ายๆซึ่งสร้างรายได้พิเศษเช่นนี้เธอไม่มีทางพลาด แต่สายตาดุดันของผู้หมวดที่มองมาอย่างคาดโทษทำให้เธอต้องหดคอ ก้มหน้าก้มตาออกไปจาก ‘พื้นที่อันตราย’ อย่างรวดเร็ว

“แตน้อยยังไม่แต่งงานแล้วจะมีสามีได้ยังไง อีกอย่างนะโมเป็นลูกชายเพื่อนสนิทแตน้อยช่วยเลี้ยงเป็นครั้งบางคราว…ใช่ลูกชายซะที่ไหนกัน”

ก้อนหินก้อนโตคล้ายถูกยกออกจากอกของเซนเซวิน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้สนใจว่าเธอจะมีหรือไม่มีสามีเป็น ‘กรณีพิเศษ’

“ถามจริงๆ วินไม่ได้สนใจ…อยากรู้จักน้องสาวฉันหรอกใช่ไหม” ผู้หมวดถามหยั่งเชิงอีกฝ่าย แล้วยังใช้สายตาคมกริบมองเพื่อนสนิทอย่างคาดคั้น

คนที่ถูกจับได้ปฏิเสธทันควัน “น้องสาวนาย…แค่ดูก็รู้แล้วว่าเป็นตัวอันตราย ชีวิตของฉันสงบสุขดีอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องหาเรื่องวุ่นวายมาใส่ตัว”

หมัดของหมวดสิงโตกำแล้วคลาย กำแล้วคลายอยู่หลายอึดใจใหญ่ ขณะที่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าควรจะสั่งสอนหมอนี่ ‘เล็กๆน้อยๆ’ ดีไหม หางตาก็เหลือบไปเห็นคุณแม่ที่ยืนอยู่ตรงระเบียงชั้นสองซึ่งมองมาทางนี้พอดี วันนี้จึงนับว่าเซนเซวินยังดวงดี…ชะตายังไม่ขาด

แตน้อยเป็นน้องสาวคนเดียวที่เขารักมากที่สุด ตั้งแต่เล็กก็ช่วยคุณอาป้อนข้าว ป้อนน้ำ เปลี่ยนผ้าอ้อมสำเร็จรูปก็ทำมาหลายครั้ง ตอนเด็กๆยอมเป็นม้าเป็นลาให้เธอขี่เล่นก็นับครั้งไม่ถ้วน แล้วจู่ๆหมอนี่กลับหาว่าแตน้อยเป็นตัวอันตราย เขาจะรับคำกล่าวหา อะแฮ่ม! อันที่จริงน้องสาวของเขาชอบหาเรื่องวุ่นวายมาให้อยู่บ่อยๆ แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นตัวอันตรายหรอกนะ

ในฐานะพี่ชายที่ได้รับตำแหน่ง ‘พี่ชายยอดเยี่ยมแห่งศตวรรษ’ แล้วจะให้เขาอยู่เฉยๆไม่ตอบโต้อะไรเลยเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

“วินไม่ชอบแตน้อยก็ดีแล้ว เพราะถ้าใช่วินก็จะเป็นผู้ชายที่น่าสงสารที่สุด” ผู้หมวดพูดขึ้นมาลอยๆ คว้าส้อมจิ้มแตงโมสีแดงสดเข้าปาก แต่นัยน์ตาคมกริบจับตามองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามคล้ายพญาอินทรีหมายตาเหยื่อ

อันที่เขาจริงตั้งใจจะหยั่งเชิงอีกฝ่าย เพราะถ้าวินไม่ซักไซ้ก็แสดงว่าไม่มีอะไรในกอไผ่ แต่ถ้าอีกฝ่ายอยากรู้ขึ้นมาจริงๆก็แสดงว่า…

“ทำไมเหรอ?”

อ้า…อยากรู้ใช่ไหม ถ้าอยากรู้เขาก็จะบอก

ผู้หมวดหัวเราะในใจอย่างผู้มีชัย แต่ภายนอกสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง คล้ายกับว่าพวกเขากำลังปรึกษาการวางแผนรบก่อนจะออกไปเผชิญหน้าศัตรูคนสำคัญ

“จะไม่น่าสงสารได้ยังไง คุณพ่อแตน้อยกับคุณลุงเป็นถึงผู้บัญชาการค่ายทหารท้ังคู่ เรื่องหวงลูกสาว หลานสาวน่ะไม่ต้องพูดถึง แต่คุณอากับคุณลุงน่ะถ้าเปรียบเทียบกับอีกคนแล้วนับว่าไม่น่ากลัวเท่าไหร่”

แม้แต่ท่านนายพลทั้งสองยังไม่น่ากลัว แล้วใครกันที่น่ากลัวกว่า?

เมื่ออีกฝ่ายตั้งอกตั้งใจฟัง ผู้หมวดจึงชะโงกใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ ทำท่ามีลับลมคมนัยแล้วมองไปรอบตัว พูดด้วยเสียงเบาคล้ายเสียงกระซิบว่า

“คนที่น่ากลัวที่สุด…คุณพ่อฉันไง”

ดวงตาของเซนเซวินวูบไหว

อ้า…ในที่สุดเขาก็มีปฏิกิริยา ไม่เหมือนก้อนหินแข็งทื่อหมื่นปีอีกแล้ว

ผู้หมวดดีใจไม่น้อยที่ได้กลั่นแกล้ง อะแฮ่ม! ตักเตือนอีกฝ่ายด้วยความ ‘บริสุทธิ์ใจ’ และ ‘จริงใจ’ เป็นที่สุด

“ท่านผู้ว่า?” คุณพ่อของหมวดสิงโตเป็นผู้ว่าราชการเชียงใหม่ ผู้คนเรียกกันติดปากว่า ‘ผู้ว่าช้าง’

ร้อยโทสีหราชพยักหน้ายืนยันแล้วพูดต่อ “ก็ใช่น่ะสิ…จะบอกอะไรให้ คุณพ่อฉันมีลูกชายคนเดียวก็จริง แต่กับหลานสาวอย่างแตน้อยคุณพ่อรักมากกว่าลูกชายซะอีก แตน้อยอยากได้อะไรคุณพ่อเป็นต้องหามาให้…จะลำบากยากเย็นไม่เคยปริปากบ่นซักคำ กับเรื่องคู่ครองยิ่งร้ายใหญ่…ถ้าคุณพ่อฉันไม่ตกลง ก็อย่าหวังว่าจะได้เข้าใกล้แตน้อย สรุปว่าคุณพ่อฉันเป็นด่านหินที่สุด”

“เข้าใจแล้ว” ธาวินเปรยขึ้นมาเบาๆ นัยน์ตาครุ่นคิดไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

เมื่ออีกฝ่ายเชื่ออย่างสนิทใจ พี่ชายที่รักษาผลประโยชน์ของน้องสาวสุดใจขาดดิ้นก็อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ

สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงเกือบทั้งหมด แต่สิ่งที่เขาไม่ได้บอกคือ…ด่านอันตรายที่สุดคือพี่ชายอย่างเขาต่างหาก ถ้าเขาไม่ยินดีและยินยอมยกน้องสาวให้…ชาตินี้แตน้อยก็อย่าหวังเลยว่าจะได้แต่งงาน ออกเรือนไปกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น!


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น