I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ถ้าชอบผลงานเรื่องนี้ อย่าลืม "คอมเม้น" และ "กดถูกใจ" ให้ริสด้วยนะคะหรือถ้าใครอยากติดตามอ่านผลงานเรื่องอื่นๆของริสสามารถจิ้มที่รูปโปรไฟล์ได้เลยค่ะ ริสมีผลงานหลายแนว หลายอารมณ์ให้ได้เสพ 😍😘

[19] : แม่สื่อแม่ชัก

ชื่อตอน : [19] : แม่สื่อแม่ชัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2562 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[19] : แม่สื่อแม่ชัก
แบบอักษร

 

[19] 

'I-RIS RED' 

 

ฟางซินเดินออกมารับลมยังด้านนอกเรือนด้วยรอยยิ้ม บรรยากาศที่นี่ดีนักเพราะค่อนข้างร่มรื่นเต็มไปด้วยป่าไม้และหุบเขาที่ล้อมรอบ เด็กสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ และปล่อยตัวปล่อยใจไปกับบรรยากาศจนไม่ทันได้สังเกตหยวนซานที่เดินมาทางด้านหลัง 

"ท่านหญิงชอบที่นี่หรือไม่? " 

"อ๊ะ! " เสียงของหยวนซานทำให้ฟางซินตกใจเล็กน้อย เด็กสาวหันกลับไปมองชายหนุ่มก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพเจ้าบ้านอย่างมีมารยาท "อย่าเรียกข้าว่าท่านหญิงเลย ข้าเป็ยเพียงหญิงสามัญชนธรรมดาเท่านั้น" 

"การที่ข้าเรียกท่านแบบนั้นเพื่อให้เกียรติท่าน สุภาพสตรีควรได้รับเกียรติ" หยวนซานพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม 

"ท่านดูเป็นสุภาพบุรุษ สตรีที่ได้ท่านเป็นคู่ครองคงน่าอิจฉา" 

"น่าเสียดายที่สตรีไม่ค่อยสนใจข้านักเพราะข้าไม่ค่อยมีเวลาให้พวกนาง งานของข้าคือการดูแลทุกข์สุขของคนในหมู่บ้าน จนลืมดูแลทุกข์สุขของตัวเองเสมอ" 

"งั้นข้าว่าท่านควรรีบมีภรรยาเพราะนางจะได้มาดูแลทุกข์สุขท่านแทนตัวท่านไง" 

"แต่น่าเสียดายที่ข้ายังหาสตรีถูกใจไม่ได้" หยวนซานพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเพราะเขาไม่มีเวลามามองหาสตรีหรอกวันๆ ต้องดูแลคนในหมู่บ้านเพราะโจรป่าแถวนี้ค่อนข้างชุมกำจัดเท่าไหร่ก็ไม่หมด 

"ท่านเป็นบุรุษที่ดีข้าเชื่อว่าสักวันท่านจะเจอสตรีที่คู่ควรกับท่าน" ฟางซินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะมองไปยังด้านหลังของหยวนซานก็พบว่าเคอร์ซียืนอยู่และไม่กล้าจะเดินเข้ามา "เข้ามาสิเคอร์ซี" 

"...ขะ...ขออนุญาตเจ้าค่ะ" เคอร์ซีพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยก่อนจะเดินเลี่ยงหยวนซานไปหาฟางซิน 

หยวนซานมองตามเคอร์ซีไปด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยเพราะชื่นชอบในความน่ารักของเด็กสาว นอกจากนั้นกิริยามารยาทก็งามจนชวนให้เอ็นดู ฟางซินเหลือบมองหยวนซานเล็กน้อยก็พบว่าอีกฝ่ายมองเคอร์ซีตาไม่กะพริบด้วยรอยยิ้มชวนพิสมัยบ่งบอกว่าอีกฝ่ายชนชอบเคอร์ซีอย่างแน่นอน 

"เจ้าไปไหนมาเคอร์ซี" ฟางซินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม 

"ข้าไปเก็บดอกไม้มาเจ้าค่ะกะว่าจะนำไปประดับในห้องท่านพี่จะได้สดชื่น" เคอร์ซีพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม 

"ข้าว่าเจ้าน่าจะนำดอกไม้ไปแบ่งประดับตกแต่งห้องของท่านหยวนซานบ้างเพราะยังไงท่านก็คือเจ้าบ้าน เจ้าควรให้เกียรติ" ฟางซินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเพื่อจงใจทอดสะพานให้ทั้งคู่ 

"...มะ...ไม่เป็นไรหรอกท่านหญิง อย่าลำบากเลย ข้าให้คนใช้ไปเก็บให้ก็ได้" หยวนซานรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ 

"ลำบากอะไรกัน ในเมื่อเคอร์ซีเก็บมาแล้วก็แค่แบ่งไปให้ท่านบ้างเท่านั้นเอง" ฟางซินยังคงยืนยันคำเดิม 

"ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ข้าเก็บมาเยอะแบ่งให้ท่านหยวนซานบ้างก็ได้" เคอร์ซีพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเพราะในเมื่อฟางซินเห็นดีเห็นงามเช่นนั้นเธอก็จะไม่ขัดหรอกเพราะอีกฝ่ายเป็นเจ้านายของเธอนี่นาจะขัดได้ยังไง 

"เห็นไหมเคอร์ซีไม่ขัดท่านก็อย่าขัดเลย" ฟางซินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม 

"เอางั้นก็ได้ถ้าปฏิเสธคงจะหักน้ำใจกันเกินไป" หยวนซานพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม 

"งั้นเดี๋ยวข้าจะนำดอกไม้ไปประดับห้องท่านนะเจ้าคะ" เคอร์ซีพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อลาทั้งสองคนแล้วเดินเลี่ยงออกไปอีกทางหนึ่ง 

หยวนซานจ้องมองเคอร์ซีไปจนสุดสายตาก่อนจะยกยิ้มออกมาเล็กน้อยกับความน่ารักเรียบร้อยของอีกฝ่าย กิริยามารยาทอ่อนหวานจนชวนให้หลงใหล 

"ข้าว่าท่านรีบตามนางไปเถอะ เดี๋ยวนางจะหลงเสียก่อน" ฟางซินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มหวานเพื่อชักจูงเป็นแม่สื่อแม่ชักให้ทั้งสองคนเพราะดูแล้วหยวนซานคงสนใจเคอร์ซีไม่น้อย 

"งั้นข้าขอตัวก่อนนะท่านหญิง" หยวนซานพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อลาฟางซินอย่างมีมารยาทแล้วหันตัวเดินออกไปในทันที 

"ข้าเชื่อว่าท่านเป็นคนดีและข้าสามารถฝากเคอร์ซีให้ท่านดูแลได้" 

ฟางซินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มขณะมองตามหยวนซานที่กำลังเดินเข้าไปในเรือนใหญ่ เธอหวังว่าเธอจะปลูกต้นรักถูกต้นนะเพราะดูแล้วหยวนซานน่าจะสนใจเคอร์ซีไม่น้อยและเธอก็อยากให้เคอร์ซีได้คนดีๆ แบบหยวนซานด้วยเพราะเขาสุภาพ ใจดี อ่อนโยนและไม่เจ้าชู้ไม่เหมือนกับที่เธอได้เจอมาสักนิด เธอไม่อยากให้เคอร์ซีเลือกคนผิดแบบเธอ 

@จวนตระกูลคัง 

"ลองชิมนี่สิท่านพี่ น้องทำเองกับมือเลย" เสวี่ยนอันพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มขณะตักเนื้อไก่ใส่จานให้อี้หลานที่นั่งเคียงข้าง 

"ขอบใจ" อี้หลานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายกับอาหารเลิศรสเบื้องหน้าสักนิด 

"อี้หลานก็เสียมารยาทไม่ตักให้น้องบ้าง" คังฮูหยินพูดขึ้นด้วยสีหน้าดุเล็กน้อย 

ด้วยความรำคาญอี้หลานจึงเอื้อมมือไปตักปลาใส่จานให้เสวี่ยนอันบ้างเพื่อตัดปัญหาไปไม่อยากจะหักหน้าผู้เป็นแม่ต่อหน้าบรรดาผู้ใหญ่คนอื่นเพราะยังไงเขาก็ยังมีความเป็นลูกที่ดีอยู่บ้าง ในฐานะลูกชายคนโตก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีเพราะต้องสืบทอดวงศ์ตระกูลต่อ 

"อีกไม่นานก็จะแต่งงานกันแล้วแม่อยากให้ทำความสนิทสนมกันมากๆ วันแต่งงานจะได้ไม่เคอะเขิน" คังฮูหยินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม 

"นั้นน่ะสิ ลูกเสวี่ยนอันก็ดูแลพี่อี้หลานดีๆ นะลูก เป็นเด็กดีกับพี่เขา" แม่ของเสวี่ยนอันพูดขึ้นอย่างเห็นดีเห็นงามเช่นกัน 

"เจ้าค่ะท่านแม่" เสวี่ยนอันพูดขึ้นด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย 

อี้หลานได้แต่นั่งฟังเงียบๆ โดยไม่ได้พูดโต้ตอบอะไร ไม่ได้ยินดียินงามอะไรทั้งนั้น อยากจะเถียงออกไปด้วยซ้ำแต่ต้องข่มมารยาทเอาไว้ไม่อยากให้คนนอกเอาไปนินทาถึงพ่อถึงแม่ว่าสั่งสอนลูกไม่ดีมันจะเสียทั้งวงศ์ตระกูลไม่ใช่แค่เขาคนเดียวจะทำอะไรก็ต้องนึกถึงหน้าทุกคนด้วย ทั้งพ่อแม่ อี้เหริน อี้หลินที่มีตำแหน่งคับแผ่นดิน 

แต่ที่เงียบใช่ว่าจะยอมนะเขาแค่เงียบให้ตายใจแล้วหาทางหนีที่หลังต่างหาก 

. 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น