Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2.9 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 974

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2560 14:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.9 18
แบบอักษร

[ฺฺBart's part]


​ผมลืมตาตื่นในป่าของหุบเขาแวร์วูลฟของราเวน 

ในร่างแวร์วูลฟขั้นสอง

คำรามฮึ่มฮั่มอย่างหงุดหงิด เมาแล้วละเมอแปลงร่างอีกแล้วหรือวะ? 


ปีนี้ผมอายุ 18 แปลงร่างได้แล้วแต่ยังไม่เสถียรนัก ช่วงนี้ผมมักจะพบตัวเองนอนในร่างแปลงหรือไม่ก็นอนเปลือย

ซึ่งมันอันตรายน่ะ สีขนของร่างแปลงของผมเป็นสีน้ำตาล ขนฟูหนา แถมตัวใหญ่กว่าแวร์วูลฟทั่วไปในวัยเดียวกัน ครั้งหนึ่งผมเลยถูกมนุษย์หน้าโง่ไล่ยิงเพราะคิดว่าเป็นหมีกริซลี่

หมีบ้านพร่องมรึงสิมีตาสองสี! อย่าเอาแวร์วูลฟรูปหล่ออย่างผมไปรวมกับไอ้สัตว์หน้าขนสมองกล้ามนั่น!

ผมลุกขึ้นมายืนสองขา คำรามฮึ่ม สะบัดขนรัวๆไล่น้ำค้างแข็ง เอากรงเล็บเกาตูดเบาๆ ... เชี่ย!! จะเข้าหน้าหนาวแล้วแต่ป่าแถวนี้ยังยุงชุมชิบหาย

แปลงร่างไปสู่ขั้นสามที่มีขนหนาอีกนิดแก้หนาว มองหาที่ปล่อยเบียร์ที่กินเมื่อคืน ... หือ? ต้นนั้นมีกลิ่นแวร์วูลฟตัวอื่น ... ห่า!! ไอ้เชี่ยไมค์นี่หว่า มาถึงนี่เลยเหรอมึง ... ต้องทับรอยมัน

ยกขาหลัง ... 

ฉ่าาาาา จ๊อกกก...  อ่า เป็นสายสวยงาม ควันฉุยเชียว 

ตัวสั่นเล็กน้อย 

.... จ๊อกกก จ๊อก จ๊ อ ก จ๊   อ   ก ... 

เปลี่ยนท่า 

.... ปุ๊ด แพร่ดดดด แผะ แผะ ....

เชี่ย! ติดขนตรูด!! 

ผมมองซ้ายมองขวา นั่งลง วางตรูดติดพื้นหญ้า ยกขาหลังนิดๆ แล้วไถ - 

คลิ๊ก

!!!??

"................." 

มีเด็กผู้หญิงกำลังมองมา

"................." 

ผมวางขาหลังลง ขยับมานั่งตัวตรง พยายามบังคับสัญชาตญาณไม่เอาหางจุกตรูด พรางตัวกลมกลืนกับป่า ทำหน้าให้เหมือนหมาป่าบ้านๆทั่วไปให้มากที่สุด

เด็กหญิง ไม่สิ เด็กสาวคนนั้นทำหน้าเฉยเมย

"บาร์ท น้าบิลลี่ถามหาแน่ะ"


อลันกลับเข้ามาในชีวิตผมตอนอายุ 18 ครับ


........................

.......................


ผมเดินสี่ขาตามอลันออกจากป่า คือถ้าแปลงกลับร่างเดิมผมจะโป๊น่ะ


หลายปีมานี่ เท่าที่ผมรู้จากพวกผู้ใหญ่และเมล อลันซ่อนตัวกับเรียนเวทย์กับพวกผู้ใช้เวทย์ที่เกาะแห่งหนึ่งน่ะครับ  ร่วมกับการฝึกพิเศษหลักสูตรเข้มข้นสำหรับสุดยอดจ่าฝูงของย่ากับยายผม 

.... อืม เท่าที่ดู ผมว่าน้องผมกลับมาแบบครบสามสิบสองและไม่เสียสตินะ

ในวัย 18 ร่างกายของอลันดูเหมือนเด็กอายุ 12-13 หน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตาอย่างที่ผมจำได้ กลิ่นตัวจางมากแต่ดมดูดีๆจะๆได้กลิ่นของเผ่าแม่มด ผมดำยาวตรงหนานุ่ม ตาดำกลมโต   

มองต่ำลง ...

.... และแบนราบทุกส่วนสัด .... อ่า อาจเพราะสายเลือดมังกรหรือไม่ก็เป็นพวกเอเซียเลยโตช้าล่ะมั้ง

"ไอ้หมาลามก"

ห๊ะ!

ผมชะงัก มองเสี้ยวหน้าอลันที่เดินอยู่ข้างหน้า นัยน์ตาสีดำคู่นั้นยังคงเฉยเมย

"..........." 

หูฝาดน่ะ หูฝาดล่ะมั้ง


______________________________________________


"อลันมาหาที่เรียน ช่วงนี้ดูแลน้องด้วยนะ"แม่ผมบอก


​ผมหันไปสบตาเมล เห็นมันทำหน้าประหลาด ขยับปากจะพูดอะไรบางอย่าง

อลันมองมา ... หรี่ตาด้วย

เมลหุบปากฉับ มองไปทางอื่น

อะไรวะ?

อย่างที่ผมเคยเล่าให้ฟัง มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เมลกับอลันซ่อนตัวในกระจก เมลพรางตัวได้ดีกว่าจนพวกผู้ใหญ่ยอมให้ออกมาเรียนกับผมได้ แต่มันจะเข้าไปในกระจกหรือไปที่เกาะเพื่อเรียนเวทย์กับอลันเป็นระยะ

จะว่าไปหลายปีที่ผ่านมาผมแทบลืมอลันไปแล้ว

น้องพักที่เผ่าของโมน่าที่ใกล้เมืองมากกว่า แน่นอนว่าอลันกลายเป็นจุดสนใจของตัวผู้ทุกตัวในเมือง  แบบว่าอมตะตัวเมียหายากน่ะ ถึงจะยังเด็กแต่เป็นตัวเมียที่ยังไม่มีตัวผู้จองแถมมีข่าวลือว่าถ้าได้เป็นคู่ของอลันแล้วตำแหน่งในฝูงจะอัพเกรดขึ้น  

... และเราอยู่ในเมืองที่มีฝูงอินคิวบัสที่หื่นตามธรรมชาติเพราะยังชีพด้วยเซ็กส์กับฝูงแวร์วูลฟและอมตะตัวผู้ไร้คู่กลัดมันเผ่าอื่น

วันๆผมเลยต้องรับมือกับพวกตัวผู้น่ะครับ เช่น

วี๊ดดด วี๊วววว ... พ่องคุณลุงเป็นนกหรือครับ

พวกมรึงจะตะกายประตูรั้วทำไมครับ เป็นแวร์วูลฟนะครับไม่ใช่ตัวเห้ - ... 

จะขอถ่ายรูปไปทำไมครับ? อะไรนะ! จะเอาไปลง "อัลบั้มอมตะหญิงสุตฮอต" ไม่ให้ถ่าย!! ใครจะยอมให้ภาพอลันไปลงหนังสือแบบนั้นให้ไอ้พวกหื่นดู ...... พวกพ่อมองหน้าผมทำไมล่ะครับ?

เอาดอกไม้ไปทิ้งไกลๆ ช็อคโกแลตด้วย ...  สัส!! มีรูปเปลือยของไอ้เชี่ยไมค์ เชี่ยแซคติดมาด้วย นี่น้องกรู!! ตายซะมรึ๊ง!! 

ใครปากางเกงในมาวะ!! ห่า ไม่ได้ซัก

​...................

...................


มีอินคิวบัสนอนเปลือยปากคาบดอกกุหลาบ ปล่อยกลิ่นเรียกคู่เหม็นระยำแบบอินคิวบัส

​บนเตียงของผม ...

"ไอ้เชี๊ยยยยยยยยยยยย!!!!"

ผมคำรามลั่น แปลงร่างขั้นสุดไล่ตะปบตรูดเปลือยของไอ้งั่งอินคิวบัสที่แอบเข้ามานอนแก้ผ้านอนในห้องที่มันคิดว่าเป็นของอลัน

.....................

.....................

"ยัยบ้า!! เลือกที่เรียนแล้วย้ายไปได้แล้ว ขี้เกียจไล่ตัวผู้แล้วนะ" ผมคำรามฮึ่มฮั่ม เปิดหน้าต่าง ฉีดสเปรย์ดับกลิ่นไล่กลิ่นเน่าของอินคิวบัสรัวๆ

​"มาทำแผลก่อน"

​อลันบอกเสียงเรียบ ทำหน้าเฉย ดึงผมให้นั่งลงที่เก้าอี้โต๊ะกินข้าว ทำแผลที่ผมไปกัดกับฝูงตัวผู้อย่างเงียบๆ

ส่วนไอ้เชี่ยพี่เมลหายหัวไปตั้งแต่สามวันแรกแล้ว

ผมมองตาดำเฉยเมยแบบชักจะหงุดหงิดกับการไม่แสดงออก อายุ 18 จะทำตัวให้สดใสกว่านี้ไม่ได้เรอะ รีบแก่ไปไหนวะ

"ไม่รู้ไอ้งั่งพวกนั้นเห็นอะไรดี" ผมพึมพำ หันหน้าไปทางอื่น

​"............................" แผลสกปรกถูกถูด้วยผ้าก๊อซพร้อมน้ำเกลือ

"น่ารักตรงไหนวะ" พึมพำต่อ

" ............................" แอลกอฮอลและเบตาดีนตามมา แสบนิดๆแหะ 

"แบ๊น แบน ราบเรียบเบอร์นั้น"

​" ............................" แผลตรงนั้นสกปรกเรอะ ชักถูแรงนะ 

"ป้าก็ป้า "

.........

"กรี๊ดดดดดด!!! ใครบอกให้เทพริกลงแผลยะยัยป้า!!!!!"

"อ๊ากกกก มั ย ไ ฟ้ ว ฟะ ฟะ ไฟไหม้แข๊นนนนนน กรี๊ดดดดๆๆ กรี๊ดดดดดด"


อลันมองแหกปากกรี๊ดแต่ไปไหนไม่ได้ ไฟมนตราลุกท่วมแขนพร้อมมนตร์ถ่วงน้ำหนักตรึงร่าง นางบรรจงปิดฝาซอสพริกและเก็บเศษผ้าก๊อซอย่างเรียบร้อยก่อนยอมดับไฟลง

แต่ยังไม่ปลดมนตร์ถ่วงน้ำหนัก

"ติดต่อที่เรียนได้แล้ว จะย้ายเร็วๆนี้ .... " อลันพูดเสียงเย็น เริ่มขบวนการขัดแผลอีกรอบ

"และปากหมานะนายน่ะ" 


กื๊ดดด! กื๊ดดด! กื๊ดดด! .... เสียงผ้าก๊อซขูดแผลของผมน่ะครับ


".... ขอโทษคับ ..."


ผมใช้กลยุทธยอมถอยของพ่อ


_______________________________________


ถึงจะเป็นเผ่าพันธุ์อมตะแต่พวกเราก็มีอาชีพที่หมายตาไว้แล้วล่ะครับ เมลเรียนหมอเหมือนแม่กับป้าเบลล์ อลันเลือกเรียนสัตวแพทย์ 

ส่วนผมเลือกเรียนคหกรรม ... อ่า ก็สนใจเกี่ยวกับอาหารเหมือนพ่อน่ะครับ อีกสามสี่ทศวรรษหน้าค่อยเรียนอย่างอื่นก็ได้

​เอาเป็นว่าอลันเลือกเรียนในมหาวิทยาลัยที่อยู่อีกเมือง แต่ไม่ไกลจากเผ่าอินคิวบัสของโมน่า ที่นี่มีฝูงอินคิวบัสสาขาย่อยคอยดูแลอลัน

แต่ห่างจากอิทธิพลของฝูงราเวนกับลุงมิลเลอร์ มีอมตะตัวผู้เผ่าอื่น และมีแวร์วูลฟจรจัดไร้ฝูง

แล้ววงจรการจัดระเบียบตัวผู้ในเมืองนี้ก็วนมาหาผมอีกรอบ คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม


คืนนี้ พวกแวร์วูลฟจรจัดพวกนั้นคงตัดสินใจรวมกลุ่มกับอมตะเผ่าอื่นมารุมพวกผมตอนที่เราออกมานอกที่พัก

​ผมในร่างระดับสูงสุดกับลูกฝูงโตเต็มวัยของพ่ออีกสองตนรับมือพวกมันสิบกว่าตนได้แบบไม่ตึงมือ

... จนกระทั่งมีกลิ่นของมนุษย์และกลิ่นดินปืนโชยวาบมา เสียงปืนลั่น ผมถูกผลักด้วยแรงมนตราจากอลัน

กระสุนแรงสูงเฉียดกระโหลก ถากหนังหัวผมไปนิดหน่อย 

ผมพุ่งเข้าไปรวบอลันไว้ กระโจนหามุมซ่อน เอาตัวบังอลันจากวิถีกระสุน   เสียงปืนดังต่อเนื่อง ได้ยินเสียงร้องของลูกน้องพ่อ มีกลิ่นเลือดแวร์วูลฟ

.... มีเสียงปืนยิงลูกดอก ตามด้วยเสียงคำราม มีกลิ่นของยาที่ผมเคยถูกฉีดตอนถูกลักพาตัว

กรรรรรรรรรรรรร!!

อลันที่อยู่ใต้ร่างผมคำราม ผมก้มมองทันเห็นตาสีดำกลายเป็นสีเหลืองทอง ตาดำกลายเป็นขีด ใบหน้ามีเกล็ดขึ้น แสยะเขี้ยวโง้งเต็มปาก

... แล้ววาร์ปหายไปจากใต้ร่างผม 

ผมมองเห็นเพียงแสงสะท้อนจากกรงเล็บพุ่งเป็นสายโจมตีจุดตาย ..... ของเพศชาย ..... ที่หว่างขา

​แคว๊กกกกกกกก!! ..... เสียงกรงเล็บฉีกพวงสวรรค์น่ะครับ กระบวนท่าอำมหิตของโมน่าที่สอนให้อลันตั้งแต่ห้าขวบ

ผมหนีบขาโดยอัตโนมัติ หน้าเขียว มองเหยื่อของอลันล้มทั้งยืน น้ำลายฟูมปากนอนเลือดพุ่ง เศษท่อนและพวงโปรยปรายราวกลีบซากุระ

อุ๊กกก!! ยะ อยาก อ้วก .... ยะ ยาดม อยากได้ยาดม...


อลันจัดการพวกอมตะตัวผู้กับมนุษย์เวลาไม่ถึงสิบนาที อำมหิตและหมดจดเด็ดขาดตามแบบราโมนา 

นางจิกผมมนุษย์ตัวหนึ่งลากกับพื้นเดินมาหาผม

ทรุดตัวมาดูผม แหกตา แหกปาก เรียกชื่อ ตบหน้าเบาๆบอกว่าอย่าหลับ 

ดึงเข็มฉีดยาออกจากก้นผม .... 

เอ๋? ตั้งแต่เมื่อไหร่?

นางหันกลับไป เอาเท้าเหยียบคอมนุษย์ ร่ายมนตร์ตรึงร่าง ไฟมนตราลุกพรึ่บที่เป้าของมัน นางควักมือถือมาถ่ายรูปเหยื่อใต้อุ้งเท้า แล้วโทรออก..


"ขอสายโมน่าหน่อยสิเมล อ้อ บาร์ทเหมือนจะบาดเจ็บนะ ส่งคนเก็บกวาดมาด้วย"


ดูเหมือนว่าอลันกลับมาคราวนี้จะไม่ได้มาแค่หาที่เรียน

วันนั้นผมกับอลันถูกย้ายด่วนกลับไปที่เผ่าของโมน่า ผมที่เพิ่งรู้ตัวว่าบาดเจ็บหลายที่ถูกลากไปให้ผุ้ใช้เวทย์รักษาเลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

กลางดึกคืนนั้นผมตื่นมาหาอะไรกิน ร่างกายหายดีเกือบสมบูรณ์

ที่กลางแสงจันทร์ ตรงสวนใต้ระเบียง อลันที่มีแสงเรืองรองกำลังจูบเมล

"................."

ผมถอยออกมาเงียบๆ คิดว่าไปหาอะไรดื่มที่บาร์น่าจะดีกว่า

เมาแอ๋ กัดกับตัวผู้ตัวอื่น อ้วก ดื่มต่อ เมาอีกรอบ เริ่มหันไปหม้อมนุษย์ตัวเมีย

ผมฝันว่าอลันอยู่ตรงหน้า หรี่ตามองมือผมที่อยู่บนก้นมนุษย์หญิง ผมพูดอะไรบางอย่างที่จำไม่ได้แล้วหลายประโยค... อลันขมวดคิ้ว 

ในฝันนั่น ผมถูกจิกหัวลากออกมาที่ลานจอดรถ

"....... หื่นนัก อย่า ... ใช้ ไม่ .... ได้ จนกว่าจะ ...อ่อนไหว " อลันที่มีแสงเรืองรองร่ายคาถา พูดอะไรบางอย่างที่ผมจับใจความได้เท่านี้ มีอักขระบางอย่างพุ่งสู่หว่างขา

ผมตื่นอีกทีในร่างแวร์วูลฟ คราวนี้ในสวนที่บ้านโมน่า

อลันไปแล้ว เดินทางไปอีกเมืองเพื่อเรียนสัตวแพทย์อย่างที่วางแผนไว้ คราวนี้มีกองกำลังร่วมระหว่างเผ่าแวร์วูลฟ-อินคิวบัสตามไปคุ้มกัน

ชีวิตของพวกเราแยกจากกันอีกครั้ง


แต่ค่ำวันนั้นมีคลิปแวร์วูลฟขนสีน้ำตาลนอนหงายน้ำลายยืด ตื่น คำราม ลุกมายกขาหลัง.. เอาตรูดไถ .... อัพขึ้นเว็บบอร์ดของเผ่าพันธุ์อมตะ

เช้าวันต่อมาผมรู้สึกว่าบาร์ทน้อยสลบไม่ยืนตรงเหมือนที่เคย

คืนนั้นที่บาร์ไม่ใช่ฝันล่ะครับ


ผมคำราม ซิ่งรถไปหาอลัน


อายุ 18 ย่าง 19 ผมตระหนักอีกครั้งว่าอมตะตัวเมียทุกตัวนั้นน่ากลัว ถึงแม้จะเป็นน้องสาวก็เถอะ 

​ส่วนบาร์ทน้อยลูกชายผมกลับมาใช้ได้เต็มที่อีกครั้งในหลายปีต่อมา


__________________________________________



หมายเหตุ 

- บทนี้ย้อนอดีตไปในช่วงอายุ 18 นะ เรื่องในตอนหน้าจะกลับไปเดินเรื่องตอนบาร์ทกับอลันอายุ 28 

- "อัลบั้มอมตะหญิงสุดฮอต" เคยเขียนถึงในบทความในใจของผักน่ะ




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}