-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2560 02:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5
แบบอักษร

ย้อนความ

“น้องพี...น้องพี...”

“ฮะ แม่...”

“มารู้จักคุณหนูสิลูก”

ผมมองไปยังเด็กผู้ชายเล็กๆ คนนึงที่อยู่ตรงหน้า ตัวเล็กๆ ขาวๆ อายุราวๆ 6 – 7 ขวบ ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มกว้างผมมายังผมด้วยแววตาไร้เดียงสา...

“นี่...คุณตรีภพ คุณเปรมภพ และคุณดวงยี่หวา...”

“ซาหวาดดีฮะ” สองมือเล็กๆ ยกมือไหว้พวกผมพร้อมกับก้มหน้ามองพื้นด้วยท่าทีเขินอาย...

“ว้าย! น้ามล นี่ลูกของน้ามลเหรอคะ น่ารักจัง” ดวงยี่หวาพูดขึ้นด้วยท่าทีชอบใจแบบสุดๆ...

“ลูกน้ามลชื่ออะไรครับ” เปรมภพถาม...

“ชื่อน้องพีคะ พีระ...”

พี...อย่างนั้นเหรอ...

ตอนแรกที่เจอหน้ากันครั้งแรกผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แค่คิดว่าเขาดูน่ารักดีก็เท่านั้น...แต่ความน่ารักแบบนั้นบางครั้งมันก็ทำให้ผมรู้สึกหมั่นใส้! จนอยากที่จะแกล้งแรงๆ

ผลั่ก!

“โอ๊ย!!!”

ผมผลักร่างเล็กๆ ของพีล้มไปกับพื้นแล้วยืนมองอย่างไม่รู้สึกรู้สา...ยิ่งแกล้งก็ยิ่งชอบ ยิ่งเห็นน้ำตาของเจ้าตัวมันก็ยิ่งอยากทำให้ผมคิดจะทำแรงๆ ขึ้นไปอีก มีหลายต่อหลายครั้งที่ผมมักจะแกล้งพีแบบไม่ให้ใครเห็น แต่ก็มีบางครั้งเหมือนกันที่พวกเปรมภพกับดวงยี่หวามาห้าม...แต่มันก็เท่านั้น คิดว่าจะห้ามผมได้อย่างนั้นเหรอ...เหอะ! บอกเลยว่าไม่!!! แต่ว่า...สิ่งที่ทำให้ผมเริ่มที่จะเกลียดพี...มันไม่ใช่แค่นั้น...

“คุณท่าน...อย่าคะ”

ช่องบานประตูที่ถูกเปิดแง้มเล็กๆ สิ่งที่เห็นตรงหน้ามันทำให้ผมถึงกับนิ่งสนิท...คุณที่ผมรู้จักเป็นอย่างดี และอีกคนที่คุ้นเคย...

“ฉันรักเธอ มล...ฉันรักเธอ”

“แต่คุณท่านมีคุณผู้หญิงอยู่แล้วนะคะ ฮึก”

“ใช่ แต่เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้รักเขา คนที่ฉันรักมีแค่เพียงเธอคนเดียว”

“ปล่อยฉันเถอะคะ ฮือ ฮือ เรื่องของเรามันจบลงแล้ว ฮึก ฮือ ฮือ”

“อย่าห้ามฉันเลย ฉันรักเธอ...ได้ยินไหมฉันรักเธอ” คำบอกรักที่หวานหูของพวกเขาทั้งคู่ แต่มันกลับเหมือนมีดที่กรีดใจผมอย่างจัง สองร่างที่แนบชิดค่อยๆ เป็นของกันและกันช้าๆ เสียงร้องครวญครางที่ดังก้องเข้าหูมันทำให้ใจของผมแหลกสลาย

ต่อหน้า...ผู้หญิงคนนั้นทำเป็นเทิดทูลบูชาคุณแม่ของผม! แต่ลับหลังกลับทรยศกันได้ลงคอ!!! ผมทั้งเกลียดทั้งเคียดแค้นจนอยากทำลายมันให้สิ้นซาก! แล้วคนที่ผู้หญิงคนนั้นรักที่สุด! จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...

น้องพี!!!...

ผมมองดูการกระทำของทั้งคู่นิ่งๆ สิ่งที่พวกเขาแสดงออกมันตรงข้ามกับสิ่งที่ทำอย่างสิ้นเชิง ผู้หญิงคนนั้นดูแลและปรนนิบัติคุณแม่ผมเป็นอย่างดี แต่ลับหลังกลับลักกินขโมยกิน!

ผลั่ก!

“ฮึก โอ๊ย!!!”

ผมผลักร่างเล็กๆ เต็มแรงจนล้มระเนระนาดไปอีกทาง ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมก็แค่แกล้งเล่นๆ เพื่อความสนุกที่ได้เห็นอีกฝ่ายยอมแพ้ผม แต่ตอนนี้ไม่ใช่! มีแต่ความแค้นล้วนๆ

“คุณตรี...โอ๊ย!!! พีเจ็บๆ ฮือ”

ผมไม่รอให้พีพูดอะไรก็จับเจ้าตัวให้ลุกขึ้นแล้วเขย่าตัวอย่างแรง...จนร่างเล็กๆ สั่นคลอนไปมาอย่างน่าสงสารแต่ไม่ใช่สำหรับผม!

“เพราะแก! เพราะแม่แก! ฉันเกลียดพวกแก!!!”

!!!

“เฮ้ย ไอ้ตรี...ช่วงนี้มึงเป็นอะไรวะ ทำหน้าเครียดๆ”

“เปล่า”

เพื่อนของผมถามผมขึ้นเมื่อช่วงนี้เห็นผมไม่ค่อยที่จะพูดอะไร...กลุ่มของผมก็มีกันอยู่สามคน แล้วแต่ละคนก็เป็นลูกคนมีเงินทั้งนั้น รวมทั้งไอ้คนที่ถามผมด้วย พ่อของมันเป็นตำรวจชั้นผู้ใหญ่...เวลาทำอะไรผิดก็แค่อ้างชื่อแค่นั้นก็ไม่มีใครจับกล้าจับแล้ว

“มึงอยากร่าเริงป่าววะ เดี๋ยวกูพาไปเว้ย”

“อะไร?”

“ปาร์ตี้...”

มันเกาะคอของผมแล้วยิ้มให้แบบกรุ่มกริ่มๆ...

แล้วก็ด้วยความเบื่อและอยากเปลี่ยนบรรยากาศมันก็เลยทำให้ผมลองไปปาร์ตี้ที่เพื่อนผมชวนดู ตอนแรกๆ ก็แค่ปาร์ตี้ธรรมดาๆ ที่ลูกคนรวยชอบจัดกันเท่านั้น แต่พอผ่านไปไม่นาน พอเริ่มน้ำเมาเข้าปาก ทุกอย่างก็เริ่มที่จะเปลี่ยนไป...

ปาร์ตี้เซ็กส์...

ใช่...มันเป็นปาร์ตี้มั่วยา ทุกคนต่างทำอะไรได้อิสระ อยากทำอะไร อยากมีอะไรกับใครก็ทำเลย ตอนแรกผมก็นึกสนุกเหมือนกัน แต่พอๆ เอาเข้าจริงๆ ผมกลับเริ่มเบื่อเลยขอตัวที่จะกลับก่อน...ไม่รู้สิ...บางทีอารมณ์ของผมมันไม่ใช่แบบนั้น ไม่ค่อยอยากที่จะทำอะไรเท่าไหร่...ผมก็เลยพาตัวเองกลับบ้าน แต่พอมาถึงทุกคนก็ไม่อยู่แล้ว...

หายไปไหนกันหมดนะ...

“คุณพ่อ คุณแม่ไปไหน” ผมถามคนใช้อีกคนที่กำลังเดินไปอีกทาง...

“คุณผู้หญิงกับคุณพ่อชายแล้วก็คุณเปรมกับคุณยี่หวาไปงานปาร์ตี้คะ” เธอเดินเข้ามาตอบผมแต่ไม่ยอมหันมาสบตา...

“อืม...”

ผมพยักหน้ารับ...แล้วก็เดินขึ้นบันไดจะไปยังห้องของตัวเอง แต่ว่า...ขณะที่ผมกำลังเดินอยู่ ก็คิดอะไรได้บางอย่าง...

“เดี๋ยว...ไปตามพีให้มาพบฉันที่ห้องด้วย”

!!!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูที่ดังจากด้านนอก ทำให้ผมเดินไปเปิดประตูทันที...พอบานประตูที่ถูกปิดสนิทเปิดออก ร่างเล็กๆ ของพีก็สั่นเทิ้มด้วยความกลัว...

“คะ คุณตรี...มีอะไรให้ผมได้รับใช้เหรอฮะ”

“เข้ามา”

“คะ คือ...”

“บอกให้เข้ามา!!!”

“อ่ะ” ผมดึงร่างเล็กๆ ของพีให้เข้ามาด้านในแล้วปิดประตู แต่เจ้าตัวทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ให้ได้...มันก็ยิ่งทำให้ผม...รู้สึกสะใจ!

“กลัว? กลัวอะไรเหรอ น้องพี...” ผมแสยะยิ้มร้ายถาม...

“ปะ เปล่าฮะ...” พีก้มหน้าตอบ...

แต่แหม...ท่าทางของเขากับการแต่งตัวของเขามันทำให้ผมถึงกับมองไม่วางตาเลย...ร่างเล็กๆ ใส่เสื้อสีขาว กางเกงขาสั้นสีดำตัดกับสีผิว...มันทำให้ผมรู้สึก...ต้องการ!!!...

“อย่า!!! คุณตรี ปล่อยผม!!!” พีร้องบอกให้ผมปล่อย...แต่มีเหรอที่ผมจะยอม...ผมจับร่างเล็กๆ ให้นอนคว่ำหน้าอยู่บนที่นอน เจ้าตัวก็ดินทุรนทุรายเหมือนกับโดนน้ำร้อนลวก

“อี๊!”

“อยู่เฉยๆ น่า...น้องพี...”

ผมบีบคางพีให้หันมาสบตา อีกมือนึงก็จับไขว้ไว้บนหัว แล้วใช้ร่างกายหนาๆ ของตัวเองทับเอาไว้...พีส่งสายตามองผมด้วยแววตาอ้อนวอน...ไม่...ผมไม่สงสารสักนิด ไม่เลย...

“ฮึก คุณตรี...ปล่อยพีเถอะ ฮือ ฮือ พีกลัว พีเจ็บ ฮือ ฮือ”

“หึ เจ็บงั้นเหรอ? เจ็บสิดี! ฉันอยากให้แกเจ็บ!!! ฉันเกลียดแก! เกลียดแม่ของแก!!!”

“ฮึก ผมไปทำ ฮึก อะไรให้ ฮือ ถ้าคุณตรี ฮึก เกลียด...แม่ผม เกลียดผม ผมจะไปไกลๆ เลย...ฮือ ฮือ”

พีพยายามยื่นข้อเสนอให้กับผม...ใบหน้าขาวนองไปด้วยน้ำตาอย่างน่าสงสาร...แต่ถึงจะน่าสงสารยังไงก็ไม่ใช่สำหรับผม!!!

“ฉันจะไล่แม่แกออกจากบ้าน แล้วแม่แกก็จะตกงาน ไม่มีกิน ต้องระเห็นไปอยู่ข้างนอก...” ผมพูดขู่ออกไป...

“คะ คุณตรี...”

“อยากให้แม่แกลำบากไหมละ?”

“มะ ไม่...ฮึก อย่าไล่แม่ผมออกเลยนะ ฮึก” ร่างของพีสั่น...สั่นมาก เพียงแค่ขู่เรื่องแม่ออกไป แค่นี้ก็ได้ผลแล้ว...

“ถ้าอย่างนั้น...” ผมก้มหน้าต่ำกระซิบใกล้ๆ ที่ข้างหู...

“ก็เชื่อฟังฉันทุกอย่างสิ”

“ฮึก คุณตรี...ผมยอม...ทุกอย่างเลย แต่ ฮึก ผม...ไม่”

“ถ้าไม่ทำ แม่แก...ตกงานแน่!”

!!!

“อืม อ้า...” ผมครางออกมาอย่างสุขสม ยามที่ลิ้นเล็กๆ เกี่ยวกวัดกับแก่นกลางลำตัวของผม ตอนแรกก็ตั้งใจเอาไว้ว่าจะแค่แกล้งเล่นๆ แต่พอเอาเข้าจริงๆ มันทำให้ผมถึงกับเคลิบเคลิ้ม...

“อ้า...”

“ฮึก อึก จ๊วบ...จ๊วบ”

“ดีมาก...แบบนั้นแหละ”

ผมขยุ้มเส้นผมของพีด้วยเพื่อระบายความเสียวซ่าน มันช่างดีจริงๆ เลย ริมฝีปากเล็กๆ นี่...ดีมากจนทำให้ผมติดใจเลยละ ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นทำกับแม่ผมได้ ผมก็จะทำแบบเดียวกันกับลูกของเขา ผมจะทำให้พีเป็นทาสของผม แล้วเชื่อฟังผมทุกอย่าง...แล้วมันก็น่าจะเป็นอย่างที่ผมวางแผนไว้ตั้งแต่แรก แต่ว่า...เรื่องทั้งหมดก็แดงขึ้น...เมื่อพ่อของผมเห็นตอนที่ผมกำลังให้พีออรัลเซ็กส์ในห้องอาบน้ำ...

“แกทำอย่างนี้ได้ยังไง!”

เพี๊ยะ!

ใบหน้าด้านซ้ายของผมชาไปเกือบทั้งแถบเมื่อถูกแรงจากฝ่ามือปะทะตรงๆ ผมจับไปที่มุมปากตัวเองแล้วมองไปยังผู้ให้กำเนิดช้าๆ...หลังจากที่ถูกจับได้ว่าทำอะไรลงไป

“แกทำแบบนี้ได้ยังไง! พียังเด็ก...เขาอายุแค่ 7 ขวบ แต่แกอายุ 19 ทำไมถึงทำแบบนี้!!!”

“แล้วทีพ่อยังทำเลย! พ่อจะมาโทษผมทำไม!!! ทุกอย่างเป็นเพราะพ่อไปมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น!!!” ผมตะโกนออกไปอย่างเหลืออด...สิ่งที่ปกปิดมาตลอดถูกเผยออกมา...

“แกรู้...” พ่อถามเสียงเบา...

“เหอะ! ทำไมจะไม่รู้ เล่นครางเสียงดังขนาดนั้น”

“แต่แกก็ไม่มีสิทธิ์ไปทำแบบนั้น! พียังเด็ก!”

“ผมจะทำ! ถึงพ่อจะห้ามแต่ผมก็จะทำ!!! ผมจะทำให้มันทรมาน! จะทำให้ตายทั้งเป็น!!!”

“ตรีภพ!!!”

พ่อมองผม...ราวกับว่าเขาไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูด แล้วยังไง?...ทำไมผมจะต้องสนใจ ในเมื่อพ่อทำได้ นอกใจแม่ได้ บอกรักคนอื่นนอกจากคุณแม่ได้...ทำไมผมจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นเจ็บบ้างไม่ได้!!!

สุดท้ายแล้วผมก็เลือกที่จะหนี...ผมหนีออกจากบ้านแต่ว่าผมไม่ได้หนีออกมาคนเดียว ผมพาพีมาด้วย...ผมฉุดร่างเล็กๆ ให้ตามผมมา...เรื่องราวใหญ่โตจนน่าปวดหัว ทุกคนก็พยายามห้ามผมเอาไว้ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ...ผู้หญิงคนนั้นก็ห่วงลูกตัวเองเหลือเกิน...เธอเองก็พยายามห้ามผมเอาไว้เหมือนกัน...

“ฮือ ฮือ ปล่อย คุณตรี ปล่อยพีนะคะ ฮือ ฮือ” เธอร้องไห้อ้อนวอน...แต่ก็เท่านั้น...ผมไม่ฟัง!

“คุณตรี ปล่อยผม ฮือ ฮือ ปล่อย!”

เด็กนี่ก็ร้องไห้จัง น่ารำคาญ! แต่ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมจะต้องลากพีมาด้วย แต่ก็ช่างเถอะ...ไหนๆ ก็ไหนแล้ว...ทำให้พวกนั้นคลั่งจะเป็นไรไป...ว่าแล้วผมก็ลากพีขึ้นรถซะเลย...

“พี!!!”

ปรี๊น!!!!!

เอี๊ยด! โครม!

แต่ว่า...ก็มีเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น...ผมมองผู้หญิงคนนั้นที่ถูกรถชน ทั้งเลือดสีสดและร่างกายของเธอลอยละลิ้ว...ก่อนที่จะตกลงมาสู่พื้นเบื้องล่าง

ตุบ!

เธอตายแล้ว...

ผู้หญิงเพศยาตายแล้ว!!!...

งานศพถูกจัดขึ้นท่ามกลางความเสียใจของคนหลายๆ คน รวมทั้งพ่อของผมด้วยที่ร้องไห้แทบขาดใจ เรื่องที่ผมทะเลาะกับทางบ้านจนเกิดเรื่องถูกปิดไว้ไม่ให้เปรมภพกับดวงยี่หวารู้...แล้วผม...ก็ถูกส่งไปเรียนต่างประเทศกะทันหัน...

ผมไปเรียนที่นั่น 6 ปีเต็ม...

แต่ว่าช่วงระหว่างที่ผมไปเรียนที่โน่น...เพียงแค่สามปี พ่อของผมก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ทำให้ผมต้องบินมาด่วนเพื่อร่วมงาน...แต่ตอนนั้นผมไม่ได้เจอพี...เหมือนกับถูกักกันไม่ให้เจอ แล้วเพียงแค่ไม่กี่วันผมก็ต้องบินกลับไปต่อ...เพื่อรอวันกลับมา...อีกครั้ง!!!

จบย้อนความ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}