nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

พ้นเจ็ดวัน...อันตราย

ชื่อตอน : พ้นเจ็ดวัน...อันตราย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 24k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2560 22:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พ้นเจ็ดวัน...อันตราย
แบบอักษร

บทที่44

พิมพลอยนั่งหน้างออยู่หน้าห้องน้ำไปยินเสียงคนตัวโตตักน้ำราดกายถูสบู่​อย่างสบายใจ นายทหารหนุ่มบ่นเหนียวตัวเหนอะหนะหลังจากบุกป่าฝ่าดงมาทั้งตัวเลยขออนุญาติเธอไปอาบน้ำตอนสี่ทุ่มกว่า พิมพลอยแม้จะยังรู้สึกกลัวอยู่เล็กน้อยก็ให้ชายหนุ่มไป แต่เขาน่ะสิดันลากเธอลงมาด้วยกะจะให้อาบเป็นเพื่อนใครจะบ้าหนาวขนาดนี้ พิมพลอยเลยขอนั่งเป็นยามเฝ้านายทหารอาบน้ำอยู่หน้าประตูเพราะเขาแทบไม่ให้เธอห่างกายเลย

"จะอาบอีกนานไหมคะ หนาวขนาดนี้เดี๋ยวก็เป็นไข้กันพอดี"พิมพลอยร้องถามได้ยินเสียงฮึมเพลงดังออกมาอย่างใจเย็น

"ผมไม่กลัวหรอกครับ มีเมียเป็นพยาบาลทั้งคน"ชายหนุ่มตอบพร้อมตักน้ำราดตัวพิมพลอยนึกหมั่นไส้จะขัดให้มันขาวเลยหรือยังไงกัน

"ฉันยังเอาตัวเองไม่ค่อยจะรอดเลยค่ะ แล้วนี่ทำไมดูอารมณ์ดีจัง"

"ผมไม่ได้บอกคุณหรอว่าครบเจ็ดวันแล้ว"เสียงตอบดังกลับมาพิมพลอยหน้าแดงซ่านถ้าเขาอยู่ตรงหน้าต้องเห็นแน่ๆแต่ยังดีที่มีประตูกัน

"คุณพิม ทำไมเงียบไปล่ะครับยังอยู่ไหม"ชายหนุ่มทักเมื่อหญิงสาวเงียบไป

"เวลาแบบนี้ใครเขาคิดเรื่องอย่างนี้กันล่ะ คนบ้า"หญิงสาวตอบอายๆ

"ผมก็คิดทุกเวลาแหละครับ"พ่อคนหื่นรีบบอกเจ้าหล่อนจะรู้ไหมนะที่เขาอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณอยู่เพราะคิดจะเผด็จศึกเธอ

"งันก็อาบต่อไปนานๆเลยค่ะไม่ต้องออกมาเลยฉันขึ้นบ้านก่อนล่ะ"

"อ้าว ทำไมอย่างนั้นล่ะเมื่อกี้ยังให้รีบอาบอยู่เลย"ชายหนุ่มรีบเช็ดตัวแล้วเปิดประตูออกมาเพราะกลัวหญิงสาวจะไปก่อน

"เดี๋ยวสิคุณจะไปได้ยังไง เดินได้แล้วหรอ"นายทหารหนุ่มรีบเขามาประคองเมื่อเห็นหญิงสาวทำท่าจะลุกขึ้น

"เริ่มเดินได้แล้วค่ะแต่ไม่ค่อยถนัดมาก"หญิงสาวหันมาตอบคนตัวโตยิ้มอย่างดีใจ

"แสดงว่าหายแล้ว"

"ยังค่ะ"พิมพลอยรีบตอบเพราะรู้ว่าคนเจ้าเล่ห์กำลังคิดอะไรอยู่จากสายตาคู่นั้น

"ถ้ายังไม่หายให้ผมอุ้มไปนะครับ"ชายหนุ่มไม่พูดเปล่ายกร่างบางลอยขึ้นในอ้อมแขนพิมพลอยดิ้นเล็กน้อยเพราะตกใจ ร่างใหญ่เดินดุ่มรีบขึ้นบ้านแล้ววางหญิงสาวลงบนเตียง

"ปล่อยได้แล้วค่ะถึงแล้ว"

"ไม่ครับ ผมหนาว"คนตัวโตออดอ้อนกระชับกอดแน่นขึ้นอีก

"หนาวก็ไปใส่เสื้อผ้าสิค่ะ มานุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวแบบนี้ไม่หนาวได้ไง"

"ไม่เอาอ่ะผมขี้เกียจถอด"หญิงสาวตาโตเมื่อได้ฟังนายทหารหนุ่มพูดนี่เขาคิดจะทำอะไรกับเธอกันแน่

"แต่ฉันเจ็บแผลอยู่เจ็บมากเลยค่ะ"พิมพลอยแสร้งเจ็บที่สะโพกกะทันหันตามแบบมารยาหญิง นายทหารหนุ่มรี่ตามองเหมือนรู้ทัน

"แต่ผมมีท่าที่ทำให้ไม่เจ็บ"คนตัวเล็กหน้าร้อนผ่าวเมื่อคนหื่นเริ่มสำแดงฤทธิ์

"แต่ฉันยังไม่พร้อม"

"นอนกอดเฉยๆก็ได้"พิมพลอยไม่ค่อยอยากจะเชื่อคำว่านอนกอดเฉยๆของเขาสักเท่าไร

"นอนเฉยๆแน่นะคะ"

"มีกอดด้วยครับ"นรินทร์รีบเติมคำที่ตกหล่นหญิงสาวเริ่มรู้ไต๋ของชายหนุ่มดึงผ้าห่มมาพันตัวแล้วนอน เขาได้แต่อ้าปากเหวอจะให้นอนกอดดักแด้หรือยังไงกัน

"เอ้า นอนก็นอน"ชายหนุ่มเป่าตะเกียงดับล้มตัวลงนอนข้างๆทั้งที่ยังไม่ใส่เสื้อผ้าเขาแกล้งยกขาหนักพาดขาเจ้าหล่อนมือก็รั้งร่างบางเข้ามาใกล้ 

ร่างของปกรณ์ถูกย้ายขึ้นไปบนบ้านของอูเล ตาเฒ่าทำน้ำมนต์เป่ารดร่างให้สองสามที สีหน้าชายหนุ่มดูดีขึ้นแต่หน้าก็ยังคงซีดอยู่ชีพจรกลับมาเต้นดังปกติแล้วไม่แผ่วเบาเมื่อคราแรก

"เอ็งเฝ้านายทหารดีๆนะไอ้คะฉิ่นถ้าผ่านคืนนี้ไปได้นายทหารก็รอด"

"ทำไมต้องคืนนี้ล่ะจ้ะพ่อ"คะฉิ่นถามอย่างสงสัย

"ก็แสดงว่าอีผีพรายนั้นมันยอมปล่อยไปยังไงล่ะ"

"แล้วนั่น พ่อจะไปไหนดึกแล้วนะพ่อ"

"ก็จะไปดูหมอสิว่ะ เอ็งลืมไปหรือไงถ้านายทหารอยู่นี้ก็แสดงว่าหมออยู่คนเดียวข้าก็เพิ่งนึกไปเมื่อกี้"

"เออจริงด้วยพ่อ รีบไปเลย"คะฉิ่นเร่ง ตาเฒ่าอูเลเดินลงจากบ้าน ถือตะเกียงและมีดในมือติดมาด้วย

แสงจันทร์เดือนแรมสาดส่องลงมา ต้นไม้น้อยใหญ่โอนเอนตามแรงลมคล้ายเงาปีศาจร้ายน่ากลัว เสียงจิ้งหรีดเรไรเงียบสงัดป่าทั้งป่าเหมือนตกอยู่ในมนต์สะกดให้หลับใหล อูเลส่องไฟฉายไปรอบๆตัวตาเฒ่าเดินตัดเข้าทางชายป่าเพื่อย่นระยะทาง ในใจก็คิดว่าวันนี้มันเริ่มแปลกๆหรือเป็นเพราะตนเรียกนางผีพรายออกมาเมื่อค่ำ

เสียงเหยียบใบไม้ดังก๊อบแก๊บ ตาเฒ่าสะดุ้งหันกลับไปตามเสียง เงาใหญ่ดำทะมึนกระโจนพรวดเข้าพุ่มไม้ใกล้ๆกลิ่นฉุนโชยมาปะทะจมูก อูเลกระชับมีดในมือ เป็นมันไม่ผิดแน่ ตาเฒ่านึกหวั่นแต่ก็เดินมุ่งเข้าไปในพุ่มไม้เงื้อมีดขึ้นสุดแขนกะฟันเต็มแรง

"ไอ้อาเช!"

ตาเฒ่าชะงักเมื่อเห็นหน้านั้นได้อย่างชัดเจน ร่างของอาเชจ้องกลับมาในตาแดงกล่ำราวเสือร้ายแยกเขี้ยวแหลมเต็มปากกระโจนเข้าใส่ตาเฒ่า อูเลเหมือนถูกสะกดให้ขยับไม่ได้ ร่างเล็กของตาเฒ่าโดนร่างใหญ่ปะทะเข้าจนล้มลง มีดในมือหลุดกระเด็นไปไฟในตะเกียงดับวูบเช่นเดียวกับศีรษะอูเลที่กระแทกกับก้อนหินจนหมดสติไป


**มาแล้วจ้ามาแล้ว วันนี้ไม่ดึกเท่าไรอย่าลืมมาคอมเม้นกันเยอะๆนะคะ รออ่านทุกข้อความเลยใครเป็นนักอ่านเงาอ่านแล้วไม่เม้นจะส่งผีดิบไปหา👻👻💀💀

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น