Ranichat

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 22 : สิ่งที่มันกำลังเกิดกับเราทั้งสองคน

ชื่อตอน : บทที่ 22 : สิ่งที่มันกำลังเกิดกับเราทั้งสองคน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2560 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 22 : สิ่งที่มันกำลังเกิดกับเราทั้งสองคน
แบบอักษร

image

พาขวัญ




หญิงสาวทานอาหารเสร็จก็อาบน้ำเตรียมตัวออกไปกับกวินทร์ที่บอกว่าจะพาออกไปข้างนอก พยายามจะหลอกถามแต่ไม่ได้ผล คนปากแข็งไม่ยอมปริปากบอก แม้แต่ขอให้ใบ้ก็ไม่ยอม รบเร้าอยู่นานจนไม่อยากที่จะสงสัยแล้ว

“ร้านกาแฟหรอคะ” กวินทร์ขับรถเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของร้านกาแฟขนาดกลางแห่งหนึ่งที่ถูกตกแต่งสไตล์วินเทจผสมโมเดิร์น มีรถจอดอยู่ด้วยกันหลายคัน สิ่งนี้ทำให้เกลินนึกสงสัยขึ้นมาทันที

“ค่ะ ร้านกาแฟ” กวินทร์ตอบรับเหมือนเป็นการเน้นย้ำว่าสิ่งที่เกลินพูดนั้นไม่ผิด

“หนูเกลไม่ได้หมายความว่าให้พี่กวินทร์ยืนยันว่าใช่ไหม แต่หนูเกลแค่อยากรู้ว่าพามาทำไมคะ”

“พามาทานเค้กค่ะ” ว่าแล้วกวินทร์ก็ลงจากรถมาเปิดประตูด้านเกลินเพื่อให้หญิงสาวได้ลงมาตาม

“ก็นึกว่าจะมีอะไรมากมาย เก็บเป็นความลับซะโอเว่อร์จริง” นึกเอ็ดชายหนุ่ม ถามตั้งนานไม่ยอมบอก มันจะมีความลับอะไรนักหนา



ทั้งคู่เดินเข้ามาในร้านที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงามตามสมัยนิยม ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะสิบโมง แต่น่าแปลกใจตรงที่คนในร้านเยอะเสียเหลือเกิน

“สวัสดีค่ะพี่กวินทร์ เข้ามาทำไมไม่โทรมาบอกหยกก่อนคะ จะได้เตรียมของหวานไว้ให้” พนักงานสาวที่ป้ายแขวนชื่อของตนที่เขียนว่าหยกมณีเอ่ยขึ้นพร้อมยกมือไหว้

“ถ้าบอกก่อนพี่จะรู้ได้ยังไงครับว่าหยกอู้งานหรือเปล่า” กวินทร์พูดอย่างสนิทสนมพร้อมส่งยิ้มให้หยกมณี ทำให้เกลินเคืองนิดๆ อะไรจะสนิทกันเบอร์นั้น

“หยกรับรองนะคะว่าจะดูแลร้านนี้ให้ดีที่สุดเลยค่ะ” หยกมณีว่าพลางกำมือแล้วยกขึ้น

“น้องหยกครับ นี่เกลินครับ แฟนพี่เอง” กวินทร์แนะนำแฟนสาวให้หยกมณีได้รู้จักซึ่งเป็นคำแนะนำที่ทำให้คนด้านหลังยิ้ม

“สวัสดีค่ะคุณเกลิน สวยเหมาะสมกับพี่กวินทร์ที่สุดเลยค่ะ” หยกมณียกมือไหว้แล้วเอ่ยชมเกลินอย่างเปิดเผย

“คุณหยกก็ชมเกินไปค่ะ หนูเกลเขินแย่เลย” เกลินว่าพลางก้มหน้างุน ก็อิแค่คนตัวโตด้านหน้าบอกว่าเป็นแฟนยังเขินแล้ว นี่เล่นบอกว่าเหมาะสมกัน เธอยิ่งเขินเข้าไปใหญ่

“งั้นหยกขอตัวนะคะ ไม่ทราบว่าพี่กวินทร์จะนั่งทานที่ไหนดีคะ เดี๋ยวหยกให้เด็กเอาขนมไปให้”

“ทานที่ชั้นบนแล้วกัน” กวินทร์ว่าแล้วเอื้อมมือไปจับมือเกลินออกแรงดึงให้เดินตามขึ้นไปชั้นบนหลังจากที่หยกมณีพยักหน้าเป็นเชิงรับทราบ

“นี่ร้านพี่กวินทร์หรอคะ สวยจัง” เกลินมอบไปรอบๆที่เดินผ่านมา บรรยากาศในร้านดูวุ่นวายเล็กน้อย การตกแต่งร้านสวยใช่ย่อย เหมาะแก่การมากับกลุ่มเพื่อนเพื่อถ่ายภาพเล่น มุมที่จัดแต่ละมุมถูกตกแต่งด้วยดอกไม้แห้งและของเล็กน้อยกระจุกกระจิกอย่างเอาใจวัยรุ่นสุดๆ

“ค่ะ ชอบไหมคะ แต่นานๆทีพี่ได้เข้ามาดู พี่ให้หยกที่เป็นรุ่นน้องที่คณะมาเป็นผู้จัดการให้” กวินทร์อธิบายให้เกลินฟังพร้อมเดินมาดึงเก้าอี้เพื่อให้หญิงสาวนั่งแล้วตนก็ย้ายมานั่งตรงข้าม

“พี่กวินทร์จบอะไรมาหรอคะ” เกลินอยากที่จะทำความรู้จักแฟนของตนบ้าง

“พี่จบวิศวะมาค่ะ แล้วก็ต่อบริหารที่เมกา แต่สุดท้ายก็ได้มาทำไร่ซะงั้น” กวินทร์ตอบคำถามของคนขี้สงสัย

“เก่งจังเลยค่ะ หนูเกลนี่นะ นอกจากภาษากับออกแบบเสื้อผ้าแล้วก็ไม่ชอบอะไรเลย อ่อ ยกเว้นตอนทำงานที่รีสอร์ตค่ะ สนุกมากๆ” เกลินแชร์เรื่องของตนเองบ้าง เป็นขณะเดียวกับที่มีน้ำหวานและขนมต่างๆประมาณ 4-5 ชิ้นมาเสิร์ฟพอดี

“หนูเกลชอบบานอฟฟี่ค่ะ” คนเห็นขนมถึงกับตาลุกวาวเหมือนเด็กทันทีที่เห็นขนมตรงหน้า

“ชอบก็ทานเยอะๆนะคะ” กวินทร์เห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้าถึงกับยิ้ม

“นี่เค้กนมสดใช่ไหมคะ อร่อยจัง” คนทำตัวเหมือนเด็กตักขนมชิ้นนู่นทีชิ้นนี้ทีเอาเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยจนกระทั่ง

“อ้าวกวินทร์ มากรุงเทพทำไมไม่โทรหาขวัญบ้างคะ ดีนะคะเนี่ยที่ขวัญเข้ามาที่นี่พอดี บังเอิญคิดถึงวันเก่าๆน่ะค่ะ” สาวรูปร่างสูงที่สวมชุดเดรสสั้นสีดำเข้ารูปเดินเข้ามาทักพร้อมทำหน้าแปลกใจทั้งๆที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น พาขวัญสังเกตุกวินทร์กับหญิงตรงหน้าชายหนุ่มมานานแล้ว และคิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่คงมีอะไรมากว่าเพื่อน พี่หรือน้อง

“ผมว่าผมไม่จำเป็นต้องบอกคุณนะครับ แล้วคุณก็ไม่ควรคิดถึงผมด้วย” กวินทร์จากที่ยิ้มอยู่ถึงกับปรับสีหน้าเข้มขึ้นทันที

“ทำไมห่างเหินกันจังคะ แต่ก่อนเราสนิทสนมกันมากกว่านี้นี่คะ ไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับกวินทร์แล้วขวัญไม่รู้ และไม่มีอะไรที่กวินทร์ไม่รู้เกี่ยวกับขวัญ” จงใจที่จะเน้นความสนิทสนมให้กับสาวสวยที่นั่งตีหน้าขรึมบอกบุญไม่รับได้ฟังให้ชัดๆ

“เรื่องของเรามันเป็นอดีตไปแล้ว กรุณาให้เกียรติแฟนผมด้วยครับ และคุณก็แต่งงานแล้ว มันไม่ดีที่คุณจะพูดแบบนี้”

กวินทร์ต้องใช้ความอดทนในการควบคุมอารมณ์โกรธเป็นอย่างมาก ไม่คิดเลยว่าพาขวัญจะเป็นผู้หญิงเช่นนี้ คนที่เขาเคยทุ่มเททุกอย่างให้จนเกือบที่จะทะเลาะกับพ่อและแม่ของตน ตอนที่คบกันเขาคิดว่าเธอเหมาะสมกับเขาที่สุด แต่นับตั้งแต่วินาทีที่เขารู้ว่าเธอเลือกคนที่พ่อของเธอเลือกให้มากกว่าการยืนหยัดต่อสู้ไปกับเขาเรื่องความรักนั้น มันทำให้เขารับไม่ได้จริงๆ และตั้งแต่มีเกลินเข้ามาในชีวิต มันทำให้รู้ว่ายังมีผู้หญิงจิตใจดีคนหนึ่งที่เป็นห่วงเป็นใยความรู้สึกของเขา

“แฟนหรอคะ สวยดีนะคะ แต่ระวังจะสวยแต่รูป! จูบไม่หอมนะคะ!”

“คุณพาขวัญ! มันจะมากเกินไปแล้วนะ” กวินทร์ถึงกับโกรธจัด แต่เกลินยกมือขึ้นห้ามเป็นเชิงว่าพี่กวินทร์ไม่ต้อง เดี๋ยวหนูเกลจัดการเอง

“เหมือนคุณนั่นหรอคะ โอ๊ะ! ไม่ใช่สิ คุณมันทั้งไม่สวย! ทั้งไม่น่าจูบเลยล่ะค่ะ! ขอบคุณนะคะที่เลิกกับพี่กวินทร์ไป ทำให้ฉันได้เจอคนดีๆแบบพี่กวินทร์ แล้วก็แฟนเก่าก็อยู่ส่วนแฟนเก่าค่ะ คนปัจจุบันเค้ายืนอยู่ตรงนี้ กรุณาใช้สมองที่มีคิดด้วยนะคะ หรือว่าไม่มีสมอง!” เกลินที่นั่งฟังมานานถึงกับปรี๊ดแตก เรื่องอะไรมาว่าคนอื่น ช่างไร้สมบัติของคนมีมารยาทจริงๆ

“แก! แกกล้าดียังไงมาว่าฉัน!” พาขวัญโดนสวนกลับจนถึงขั้นไปไม่ถูก เสียงที่ดังนั้นทำให้คนที่นั่งบริเวณนี้ถึงกับหันมามองเป็นการใหญ่

“ทำไมคะ ไม่เคยโดนคนอื่นว่าหรอคะ หน้าหนาๆแบบนี้นี่น่าจะโดนมาบ่อยจนชินได้แล้วนะคะ” เกลินยืนขึ้นต่อล้อต่อเถียงจนพาขวัญนั้นทนไม่ไหว ยกแก้วน้ำขึ้นมาสาดใส่หน้าของเกลินอย่างจังจนหน้าสวยๆชุ่มไปด้วยหยดน้ำ

“นี่พาขวัญ! ผมว่ามันเกินไปแล้วนะ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำตัวแบบนี้กับผู้หญิงของผม” กวินทร์ดันตัวพาขวัญออกแล้วเข้าไปหาเกลินที่ยืนทำหน้านิ่งๆอย่างคนโกรธที่สะกดอารมณ์ตนเองไว้

“ผู้หญิงของผมงั้นหรอคะ”

“ใช่! ผู้หญิงของผม ทำไมครับ คุณเสียใจหรอที่คนๆนั้นไม่ใช่คุณ!” กวินทร์หันมาเผชิญหน้ากับพาขวัญ ตอกย้ำว่าคนตรงหน้านี้ไม่ใช่คนที่เขาจะใส่ใจอีกต่อไป

“แต่ขวัญยังรักคุณนะคะ เราเคยรักกันไม่ใช่เหรอคะ คุณให้โอกาสขวัญไม่ได้หรอ” พาขวัญน้ำตารื่นขึ้นมาที่หน่วยตาทั้งสองข้าง

“เห็นทีจะไม่ได้แล้วครับ ผมไม่ได้รักคุณแล้ว ไปกันเถอะหนูเกล” กวินทร์ดึงเกลินเข้ามาโอบแล้วดึงให้เดินออกมาจากจุดนั้นมาขึ้นรถทันที

ความรู้สึกของเกลินคือมันอื้ออึงไปหมด ผู้หญิงคนนี้คงเป็นแฟนเก่าของกวินทร์ วันนี้เค้าขอกลับมาคืนดี เกลินไม่รู้ว่าในหัวใจของกวินทร์ยังคงมีพาขวัญอยู่ในหัวใจหรือไม่ ตอนนี้กวินทร์อาจจะแค่โกรธพาขวัญอยู่ก็ได้ถึงไม่ยอมคืนดี ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีมาเป็นสิบปี ระยะเวลาของเธอกับเขานั้นเทียบกันไม่ติดเลย ถ้าถึงเวลาที่เกลินต้องไปแล้ว เค้าทั้งสองกลับมาคบกันนั้นจะเป็นอย่างไร

“พี่ขอโทษจริงๆค่ะหนูเกล พี่ไม่รู้ว่าเค้าจะมาที่นี่” กวินทร์หันไปมองคนข้างๆที่เอาแต่หันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ไม่พูดไม่จาสักคำตั้งแต่ขึ้นรถมา

“ค่ะ” จริงๆเกลินไม่ได้โกรธ แต่ความรู้สึกตอนนี้มันเศร้าไปหมด อยากที่จะร้องไห้เมื่อนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

“หนูเกลสบายใจได้นะคะ ตอนนี้พี่มีหนูเกลคนเดียว ขอแค่หนูเกลอย่าทิ้งพี่ไปไหน” ยิ่งคำพูดของกวินทร์ยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าเมื่อครบสัญญาที่เธอมีต่อพ่อของเขาแล้ว มันจะทำให้เธอและเขาต้องเจ็บ เธอยอมรับว่าผิดคำพูด ต้องกลืนน้ำลายตัวเองที่เคยบอกไว้กับสิตา แต่ร้านเสื้อผ้าที่อังกฤษก็เป็นสิ่งที่ตนรักมากๆ เธอต้องกลับไป

“พี่กวินทร์เชื่อเรื่องระยะทางทำให้ใจคนเปลี่ยนไหมคะ” เกลินถามทั้งๆที่ไม่ได้หันหน้ามามองคนที่ตั้งใจจะถามสักนิด แต่เสียงของเธอก็พอทำให้รู้ว่ามันเศร้าแค่ไหน

“มันหมายความว่ายังไงคะหนูเกล หนูเกลจะไม่อยู่กับพี่แล้วเหรอ หนูเกลจะกลับไปแล้วเหรอคะ” กวินทร์เริ่มกลัวในสิ่งที่จะได้ยินว่าหญิงสาวจะจากเขาเพื่อกลับอังกฤษเหลือเกิน

“พี่กวินทร์รู้ใช่ไหมคะว่าหนูเกลรักร้านเสื้อผ้าของหนูเกลมาก”

“พี่รู้ค่ะ แต่หนูเกลไม่รักพี่เลยหรอ....” ประโยคสุดท้ายที่บีบหัวใจถูกพูดออกมาจนแทบจะไม่ได้ยินเสียง บรรยากาศในรถตอนนี้ทั้งเงียบ ทั้งเศร้า ทั้งคู่ไม่แม้แต่จะหันหน้ามาสบตากันอย่างคนกลัวในสิ่งที่จะเกิดขึ้น



นับตั้งแต่วันนี้ไป เราจะมาอัพให้อ่านทุกวันศุกร์นะคะะะ ขอบคุณทุกคนที่รอนะคะ แต่ไรท์ไม่ว่างจริงๆ

เป็นกำลังใจให้กันด้วยน้าาา ขอบคุณค่าาา 💚💚

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น