MyTwin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CAfe love 27

คำค้น : yaoi,cafe,หมอ,คาเฟ่,คัตเตอร์,ขนมปัง,ชายรักชาย,นิยาย Y ,cafe love,fic,fic cafe,fic cutbang

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2560 02:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CAfe love 27
แบบอักษร

ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็ยังคงนอนทับตัวของไอ้หมอเถื่อนอยู่ ผมเลยกลิ้งลงมานอนข้างๆ มองไปยังหัวเตียงเห็นโทรศัพท์วางอยู่คู่ทั้งสองเครื่อง เอือมมือไปหยิบทั้งสองเครื่องเลย ผมเปิดของผมก่อน แบตเต็มสงสัยไอ้หมอเถื่อนเป็นคนชาร์ต กดเข้าไปดูรายชื่อคนโทรเข้าก็มีแค่วันที่ผมหายไปเท่านั้นก็มีเบอร์ของทาร์ตกับไอ้หมอเถื่อน  แต่ยังไม่ทันได้เช็ดอย่างอื่นต่อโทรศัพท์ของให้หมอเถื่อนก็มีคนโทรเข้าซะก่อน ผมเห็นว่าเป็นเบอร์ม๊า ผมเลยกดรับแทน


[หาน้องเจอรึยังลูก]


“ม๊าครับ นี่ปังเองนะครับ”


[ปังหายไปไหนมาลูก รู้ไหมม๊าเป็นห่วงเรามากเลยนะ ไอ้แสบก็หาหนูซะไม่ยอมหลับยอมนอนเลย]


“ปังขอโทษครับที่อยู่ๆก็หายไป ทำให้ทุกคนเป็นห่วงกันไปหมดเลย”


[ไว้ม๊าจะไปหาเรา ที่หลังจะไปไหนบอกม๊าก่อนนะ ถ้าอยากไปคนเดียวม๊าไม่ห้ามแต่อย่างน้อยบอกม๊าด้วยล่ะ แล้วนี่ไอ้แสบไปไหนล่ะ]


“นอนอยู่ครับ ผมกลับมาเมื่อเช้า  เข้ามาเจอนอนอยู่ก็เลยไม่ได้ปลุก เห็นสภาพแล้วปล่อยให้นอนไปก่อนดีกว่า”ผมยื้นมือไปลูบผมให้หมดเถื่อนเบาๆ


[งั้นม๊าไม่กวนเราแล้วล่ะ]


“ม๊า ผมขอโทษจริงๆนะครับ”


[ถ้าจะขอโทษบอกรักม๊าดีกว่า]


“รักม๊าที่สุดเลยครับ” ท่านหัวเราะนิดหน่อยแล้วก็วางสายไป


“ไอ้ดื้อ”ผมมองไปที่หน้าไอ้หมอเถื่อนที่ตอนที่พลิกตัวมามองผมแล้ว ถึงหน้ามันจะดูโกรธอยู่หน่อยๆ ไม่หน่อยล่ะโกรธมากด้วย


“ว่าไง”


“ยังจะมา ว่าไงหรอห๊ะ รู้ไหมว่ากูเป็นห่วงขนาดไหน จะไปไหนไม่บอกใครว่ะ ถ้ามึงเป็นอะไรขึ้นมา กูจะอยู่ยังไงไอ้ดื้อ”มันคว้าผมเข้าไปกอดแน่น จนผมเริ่มหายใจไม่ออกดันอกมันเบาๆมันเลยคายอ้อมกอดหน่อย แต่ก็ยังไม่ปล่อยผมออกอยู่ดี


“กลับมาแล้ว ไมเป็นอะไรด้วย อยู่ครบ 32 เลยนะเนี่ย”


“ตลกรึไงห๊ะ”แม่งหน้าก็ดุอยู่แล้วยังจะทำเสียงเข้มดุกูเข้าไปอีก กูกลัวมึงนะเนี่ย


“ไม่หรอก แค่อยากให้ผ่อนคลายบ้าง ขอโทษ”


“ไม่ต้องมาขอโทษ เปลี่ยนเป็นสัญญาว่าจะไม่ทำอีกดีกว่า”


“ไม่สัญญาเลย ตาจะพยายามจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก”ผมจูบปากมันเบาๆ  มันหลับตาลงเลื่อนมือขึ้นมาลูบหัวผมเบาๆ ผมขยับตัวเข้าเป็นฝ่ายกอดมันแน่นๆไว้เอง


“จำไว้เลยว่าต่อจากนี้มึงจะหนีกูไม่ไหนไม่ได้อีกแล้วนะไอ้ดื้อ”


“มึงก็เหมือนกันต่อจากนี้กูจะไม่ไว้หน้าเหล่ากิ๊กของมึงแม้แต่คนเดียว”


“อยากทำไรก็ทำ กูก็มีมึงคนเดียวเนี่ยแหล่ะ อ่อจำไว้ด้วยกูก็จะไม่ปล่อยผู้ชายคนไหนมายุ่งกับมึงได้อีก กูจะใช้วิธีของกูเอง”


“มึงคงจะไม่วางยาฆ่าใครใช่ไหม”


“ก็ไม่แน่ กูอาจจะทำมากกว่าที่มึงคิดก็ได้ มึงไปอยู่ไหนมาตอนที่หายไปเนี่ย”

“ร้าน xxx”


“ถึงว่ากูหามึงไม่เจอ กูไม่คิดว่ามึงจะไปอยู่ที่นั่น”


“กูสนิทกับเจ้าของร้าน พี่เขาก็เป็นคนมาส่งกูที่บ้าน”


“สงสัยกูต้องไปฝากตัวหน่อยแล้วมั้ง เผื่อมึงหนีคราวหน้ากูจะได้ตามถูก”


“ไม่ต้องเลย แล้วนี่มึงได้นอนบ้างรึเปล่า”


“มึงคิดว่ากูหลับลงรึไง พอจะนอนก็แม่งคิดถึงแต่มึงจนต้องขับรถออกไปตามหา ก็มีวันนี้เนี่ยแหล่ะที่กูไม่ไหวจนทาร์ตมันไล่ให้กูมานอนเนี่ย ไม่ขับรถไปชนอะไรเข้าก็ดีแค่ไหนแล้ว”


“ดีแล้วที่มึงไม่เป็นอะไร”ผมกอดมันแน่นขึ้นกว่าเดิมซุกอกอุ่นๆของมัน ถ้ามันเป็นอะไรขึ้นมา ผมจะทำยังไงกันเนี่ย


“ตอนกลางวัน กูต้องเข้าไปบริษัท วันนี้กูไม่มีงานที่โรงพยาบาล มึงจะไปกับกูไหม”


“ไป”ผมนิตอบแบบไม่คิดเลย แค่ได้ยินว่าเข้าบริษัท หน้ายัยเลขาก็ลอยเด่นขึ้นมาแล้ว


“ไม่คิดหน่อยหรอ”


“ไม่ต้องคิดอะ จะไปชัดนะ”


“ชัดครับดื้อ”อื้อ ไอ้หมอเถื่อนมันบีบจมูกผมอ่า  หายใจไม่ออก ผมเลยตีมันที่หลังแรงๆ


“แบบนี้ค่อยใช่มึง ไม่ทำร้ายร่างกายกูนิแปลกๆ”


“มึงมันโรคจิต”


“โรคจิตแต่รักจริงครับ อยากกินขนมที่มึงทำ ร่างกายขาดขนมหวาน”ไอ้หมอเถื่อนส่งยิ้มหล่อๆมาให้ผม โอ้ยผมจะละลาย


“ไม่กลัวกูแอบใส่พริกรึไง ไอ้หมอเถื่อน”


“กลัวที่ไหน เกรงใจหรอกน้า”แหม่มาเป็นเพลงพี่บี้กันเลยทีเดียว


“คร้าบๆ เกรงใจๆ ไปทำขนมด้วยกันนะ ทำให้แยมส้ม/9ด้วยกัน”


“หายไปอาทิตย์เดียวดูน่ารักขึ้นเยอะนะเนี่ย มึงกินอะไรผิดปกติป๊ะ พี่เขาเอาอะไรให้มึงกิน กูจะได้เอาให้มึงกินบ้าง”


“ฮ่าๆๆ จั้กจี้นะ  พอแล้วๆ  ฮ่าๆ  พอไอ้หมอเถื่อน ฮ่า ฮะ หายใจไม่ทัน”โอ้ยใครก็ได้ช่วยผมด้วย ไอ้หมอเถื่อนมันทั้งฟัดทั้งจั๊กจี้ผมเลย โอ้ยหัวเราะจนหายใจไม่ทันแล้วเนี่ย


“อะอะ หยุดให้ก็ได้ แต่จะปล่อยต่อเมื่อเลือกระหว่างโดนกูกินกับให้กูกิน จะเลือกอันไหนล่ะ”


“มันตากกันตรงไหนห๊ะ โดนมึงกินกับยอมให้มึงกินเนี่ย”


“ไม่ต่างหรอ”


“โว้ย ความหมายแม่งไม่ต่างกันเลย”


“คำตอบคือยังไง”


“ไม่ยอม ถ้าจะทำเตรียมตัวไม่ได้เข้าใกล้กูเลยต่อจากนี้ไปตลอดหนึ่งเดือน”


“เอาจริง”


“ที่สุดครับไอ้หมอเถื่อน”


“ไม่เอาก็ได้ ชิ ไปลุก ไปทำขนมกัน”ไอ้หมอเถื่อนยอมผละออกจากตัวผมแล้วถึงให้ผมลุกขึ้นนั่ง หลังจากลุกขึ้นมานั่งดีดีผมเลยคว้าที่คอไอ้หมอเถื่อน ใบหน้าที่ห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ ไอ้หมอเถื่อนมองหน้าผมยิ้มๆ ผมส่งยิ้มหวานๆให้มัน


“อย่ามายิ้มอ่อยกูได้ไหมครับเมีย”


“อ่อยที่ไหน แค่ยิ้มให้เองนะ ฟอดดดด”ผมหอมแก้มไอ้หมอเถื่อนฟอดใหญ่  โอ้ยไอ้หมอเถื่อนหน้าแดงอ่ะ เขินอะดิ๊ นานๆจะได้เป็นมันโหมดนี่วันนี้ขนมปังพอใจแล้ว


“กูว่าลงข้างล่างดีกว่า ก่อนกูจะเอามึงจนลุกไม่ขึ้นนะดื้อ”


“ก็ได้ๆ แต่ขออีกข้างด้วยนะ ฟอดดดดดด”


พอผมหอมแก้มไอ้หมอเถื่อนอีกข้าง แล้วรีบชิ่งออกจากห้องลงไปห้องครัวอย่างรวดเร็ว เตรียมของที่จะใช้ทำขนมเค้กแสนอร่อยไว้รอลูกชายตัวกลมของผม พอเริ่มลงมือทำก็มีไอ้หมอเถื่อนเข้ามาช่วย ถึงจะบอกว่าไม่ได้จับเครื่องมือพวกนี้นานมันก็ยังใช้อย่างคล่อง  ผมก็พยายามทำตัวดีดีช่วงที่ทำขนมแต่ไอ้หมอเถื่อนก็ชอบแกล้งผมจนระหว่างทำก็มีวางมวยกันไปหลายรอบ ทำตัวน่ารักๆให้ไม่ชอบ ชอบให้ลงไม้ลงมือไอ้หมอเถื่อนโรคจิต พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยผมก็เอาเค้กไปแช่ตู้ไว้แล้วเดินไปนั่งพักที่ห้องรับแขก ไอ้หมอเถื่อนนั่งอยู่ก่อนแล้วกำลังนั่งกินคุกกี้


“ซื้อมาหรอ”


“เปล่า ม๊าทำ เมื่อวานม๊าแวะเอามาฝากไว้ที่น้องๆกิน แล้วก็มาช่วยดูแยมส้มช่วงเย็น เพราะกูเอาแต่ออกไปข้างนอกช่วงมึงไม่อยู่ ม๊าเลยต้องมาช่วยน้องๆดู”


“กูทำให้ทุกคนลำบากกันไปหมดเลย”


“อย่าคิดมากน่า กินซะแล้วโทรไปบอกม๊าด้วยว่า อร่อยไหม”ไอ้หมอเถื่อนป้อนคุกกี้ให้ผม ผมเลยงับคุกกี้กิน อ่าคุยกี้รสกาแฟ รสชาติที่ผมชอบ อื้อ มันอร่อยมากเลย ผมมองไปอีกหลายถุงที่อยู่ในตะกร้า มีหลายรสเลยแยกเป็นถุงเล็กขนาดพกพาไปกินข้างนอกได้สบายวางอยู่


“อร่อย ไว้ต้องหาวันไปกินข้าวกับม๊าแล้วละแบบนี้”


“คุณนายคงดีใจจนทำกับข้าวเต็มโต๊ะเลยล่ะ ตอนมึงหายไปนะคุณนายด่ากูซะยับ จนเหมือนกูไม่ใช่ลูกเขาอะ ม๊ากูอะถ้ารักใครแล้วรักมาก ม๊าถึงห่วงมึงมากยังไงล่ะ มึงก็เหมือนลูกของม๊าคนหนึ่งและดูเหมือนมึงจะเป็นลูกรักแทนกูแล้วเนี่ย”


“กูจะไม่ทำให้ม๊าเป็นห่วงอีกแล้วล่ะ”


“แค่ม๊าคนเดียว”ไอ้หมแอเถื่อนมันเสียงดุผมอีกแล้ว แถมน่ามันนิเหมือจจะโกรธ ขึ้นมานิดๆ


“ทุกคนเลยครับ จะไม่ทำให้เป็นห่วงจริงๆ”ผมคว้าเอาถุงคุ้กกี้ที่ไอ้หมอเถื่อนถือไว้ มาถือไว้เองแล้วนั่งกินต่อ แต่ก็ป้อนให้ไอ้หมอเถื่อนกินด้วย มันจะได้ไม่ทำหน้าโกรธผมอีก


“แล้วนี่จะไปบริษัทกี่โมง”


“เที่ยงค่อยไป”


“แล้วนี่กูต้องแต่งตัวแบบไหน กูต้องแต่งใส่สูทเต็มยศป๊ะ”


“ไม่ต้องหรอกน่า มึงก็แต่งตัวสบายๆไปนั่นแหล่ะ ไม่มีใครว่ามึงหรอก ใครจะมีเรื่องกับมึงเดี๋ยวกูจัดการเอง”


 “ให้มันจริงล่ะกัน”


ตอนนี้ผมกลับมาอยู่ที่หน้าบริษัทฮาร์ทไดม่อนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมมาแบบใส่ชุดสบายอย่างไม่ซีเรียสเหมือนคราวที่แล้วที่มา ไอ้หมอเถื่อนก็แต่งตัวสบายๆไม่ต่างกับผมเท่าไรหรอกแต่มันก็ยังดูดีซะกลบรัศมีความหล่อของผมหมดเลย ระหว่างที่เดินขึ้นไปห้องประธานก็มีคนมองตลอด  คุณเลขาก็นั่งประจำโต๊ะอยู่ ดูเหมือนเธอก็ไม่ได้แตกต่างจากวันที่ผมเจอสักเท่าไร แต่เธอกลับส่งยิ้มให้ผมด้วยเนี่ยซิที่แปลก


“อ๊ะ คุณคัต น้องปังสวัสดีค่ะ”


“สวัสดีครับพี่เลขา”ผมส่งยิ้มให้เขา


“คุณคัตค่ะ วันนี้หุ้นส่วนบริษัทจะเข้ามาขอพบนะค่ะ”


“ถ้าเขามาแล้วก็บอกผมด้วยนะครับ”


“น้องปังจะรับอะไรไหมค่ะ เดี๋ยวพี่ไปเอามาให้”


“คงไม่คิดจะแกล้งผมหรอกนะครับ เพราะถ้าเป็นงั้นเวลาผมเอาคืนจะแรงกว่าที่โดนหลายเท่านะครับ”


“พี่ไม่แกล้งเราหรอกค่ะ พี่ไม่กล้าหรอกโดนไปวันนี้พี่เข็ดแล้ว”


“งั้นผมขอแค่น้ำเย็นขวดเดียวก็ได้ครับ”พอผมพูดจบไอ้หมอเถื่อนก็พาผมเดินเข้าไปในห้องเลย หมอเถื่อนแยกไปนั่งทำงานที่ประจำตัวเอง ส่วนตัวผมก็เดินมานั่งที่โซฟารับแขก ผมก็ทำหน้างงๆ ดูเขาเลิกอ่อยไอ้หมอเถื่อนแถมทำดีกับผมด้วย เขาวางแผนอะไรกันอยู่รึเปล่าเนี่ย


“เขาไม่มายุ่งกับกูแล้วล่ะน่า อย่ามานั่งคิ้วพูดกันเป็นปมแบบนั่นซิ”


“จะเชื่อได้จริงอ่ะ” 


“แน่นอน ป๊าบอก พี่เขามีคนมาจีบ หนุ่มฝรั่งเชียวน้า เขาเลยเลิกสนใจกูไปเลย”


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“เขามาถึงแล้วนะค่ะ ให้เขาเข้ามาเลยไหมคะคุณคัตหรือให้พี่พาเขาไปรอที่ห้องประชุมแทน พอดีเขาพาว่าที่ภรรยามาด้วยนะคะ ส่วนอันนี้ น้ำเปล่าเย็นๆของน้องปัง ขอโทษที่ช้าไปสักหน่อยพอดีพี่ติดคุยกับลูกค้าอยู่”


“ให้เข้าเขามาในห้องนี้ก็ได้ครับ”


“ขอบคุณนะครับสำหรับน้ำ”


“เดี๋ยวเวลามีสาวๆมายุ่งกับคุณคัตเดี๋ยวพี่กันให้นะค่ะ”เธอส่งยิ้มให้ผมแล้วก็เดินออกไป ไอ้หมอเถื่อนเดินมานั่งข้างผม ผมเลยเปิดขวดน้ำกินแล้วเทใส่แก้วที่พี่เลขาเอามาให้ด้วย ส่งให้ไอ้หมอเถื่อน มันส่ายหัวผมเลยดื่มซะเอง ไม่นานคุณเลขาก็พาหุ้นส่วนเข้ามาด้วย แต่อะไรก็ไม่ช็อคเท่ากับผมเห็นผู้หญิงที่เดินตามหลังเข้ามาด้วย ผมนั่งนิ่งเลย เกือบสำลักน้ำตายแล้วไหมล่ะ ไอ้หมอเถื่อนเห็นผมสำลักน้ำรีบลูบหลังให้ผมใหญ่เลย ส่วนผู้หญิงคนนั้นดูจะตกใจเหมือนกันที่เห็นผมอยู่ที่นี่  ผมขยับนั่งดีดี


“สวัสดีครับคุณนพ เชิญนั่งเลยครับ วันนี้ป๊าผมไม่ได้เข้ามาคุยกับผมแทนคงไม่เป็นไรซินะครับ”


“โอ้ ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงคุณคัตก็เป็นประธานบริษัทเหมือนกันนิครับ ส่วนนี่ว่าที่ภรรยาผมครับ คุณนิตา ว่าจะมาเชิญคุณคัตไปงานแต่งของผมด้วยนะครับ แล้วข้างๆคุณคัตคือใครครับ”


“อ่อนี้แฟนผมเองครับ ชื่อขนมปัง”


“สวัสดีครับ”


“ตัวจริงหรอครับเนี่ย”


“ใช่แล้วล่ะครับ คนนี้ตัวจริงเสียงจริง รักจริงหวังแต่งเลยครับ”


“เดี๋ยวคุณสองคนจะคุยงานใช่ไหมครับ งั้นเดี๋ยวผมของตัวออกไปรอข้างนอกก่อนนะครับ”ผมพูดขึ้นก่อนแล้วหันไปกระซิบบอกว่าจะไปห้องทำขนมรอ ปล่อยให้พวกเขาคุยงานกัน แต่จะดีกว่านี้ถ้าคุณเธอไม่เดินตามผมมา จะมาทำไมครับ อุตส่าห์เดินหนีออกมาจะได้ไม่ต้องอยู่ใกล้ๆกัน


“จะเดินตามมาทำไมครับ”


“หาผัวได้ดีนิ ไหนบอกเป็นเพื่อนกัน”


“แล้วทำไมผมต้องบอกคุณ มีอะไรก็พูดๆมา ผมยังต้องไปที่อื่นต่อนะครับไม่ได้มีเวลาให้คุณทั้งวัน”


“ไม่ แนะนำผัว ให้ฉันรู้จักหน่อยหรอ”


“แล้วทำไมผมต้องแนะนำล่ะครับ จะมาแย่งคนของผมไปหรอ”


“ไม่แน่เจ้าเด็กนั่นอาจจะสนใจฉันก็ได้”


“ถ้าคัตไปเอาคุณป้าอย่างคุณล่ะก็ ผมจะยอมทิ้งเข้าเลยล่ะครับ ผมไม่อยากใช้ผัวร่วมกับใคร”


“นิแกว่าใครเป็นป้าห๊ะ”


“อ่อ ป้าอายุไม่ทิ้งซินะครับ สงสัยต้องเรียกคุณว่า คุณยายแทน”


“ไอ้เด็กบ้า ฉันจะทำให้แกอยู่บ้านนั่นได้อีกไม่นานหรอก”


“อยู่ไม่ได้ก็ไม่ต้องกลัวนิครับ ผมก็ไปอยู่กับคัตก็ได้”โอ้ย หงุดหงิด อยากจะด่าให้แรงกว่านี้แต่ก็ด่าไม่ได้ เฮ้อ


“นายมันก็แค่ของเล่นของหมอนั่นแหล่ะ ไม่นานก็โดนเขี่ยทิ้ง ไม่แน่เลขาน่าห้องเขาอาจจะเขี่ยนายทิ้งก็ได้”


“ถ้าเป็นงั้น ก็ขอให้เขาทำได้แล้วกัน”ผมยิ้มให้เข้าแล้วเดินหนีเข้าห้องทำขนมไปเลย ไม่อยากจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ รีบๆไปให้พ้นจากตรงนี้เนี่ยแหล่ะ


 พอผมเปิดเข้าไปพนักงานก็ตกใจกันใหญ่ ผมเลยเดินไปหาน้องที่คัตสนิทด้วย เจ้าตัวกำลังยืนแต่งหน้าขนมอยู่


“ปังเป็นอะไรครับ หน้าบึ้งเชี่ยว”


“นิดหน่อย เดี๋ยวก็หายแล้ว”ดูเหมือนคนในห้องจะไม่มองผมเหมือนคราวที่แล้ว แปลกนะแบบนี้ มีอะไรรึเปล่า


“มีอะไรรึเปล่า คนอื่นเปลี่ยนๆไป”


“ดูเหมือนกลัวจะโดนปังแกล้งมั้งครับ ก็เรื่องที่ปังทำไว้ พวกนั้นก็รู้แล้วว่าเป็นเรื่องจริงนินา คุณเลขาเขายืนยันซะขนาดนั่น นี่ครับเค้กโรล รสช็อคโกแลต แต่งหน้าด้วยไวท์ช็อคโกแลต ราดซอสราสเบอร์รี่เล็กน้อย”


“งั้นกินล่ะนะ” 


ผมรับขนมมานั่งกิน ก็มีคนเอาขนมมาให้ผมชิมเรื่อยๆ ทั้งคนที่โดนผมว่าไปคราวที่แล้วก็ด้วย ดูเหมือนทุกคนจะดูเป็นกันเองมากขึ้นจริงๆแล้วพนักงานที่ทำขนมของบริษัทก็สนิทกันดีแหล่ะครับแต่ที่คราวที่แล้วผมมาแล้วเจอแบบนั้นเพราะบางคนนั่นตัดสินที่จากการแต่งตัวของผมบ้างล่ะ   การมากับป๊าบ้างล่ะ พอรู้จักผมจริงๆก็เริ่มเปลี่ยนแง่ในการมองผมใหม่ ตอนนี้ ยังเหลือขนมมีหลายอย่าง ผมเลยขอเอาใส่กล่องกลับไปนั่งกิน ดูเหมือนจะดีใจกันมากที่ผมจะเอากลับไปกิน ยัดใส่กล่องใหญ่ให้ผมอย่างเรียบร้อย


“ไปล่ะ ขอบคุณสำหรับขนมน้า”


“มาบ่อยๆซิปัง”


“ใช่ๆ มากินขนมที่พวกเราทำบ่อยๆซิค่ะ”


“ขืนมาบ่อยร้านผมก็พังซิครับ ผมไม่ได้เปิดร้านมาจะครึ่งเดือนแล้วน้า”


“งั้นไว้ว่างๆมานะ พวกเราจะดีใจมากเลยที่ปังมานั่งกินขนมที่พวกเราทำ ไว้เจอกันวันงานนะครับ อาทิตย์หน้า”


“ครับผม”


ผมเดินหิ้วกล่องเค้กเดินออกมาอย่างมีความสุข เวลาที่อารมณ์ไม่ดีของหวานนิช่วยได้จริงๆ ยิ่งได้กินขนมมากมาย ผมนิยิ่งมีความสุขใหญ่เลย ดูเหมือนเขายังคุยกันไม่เสร็จผมเลยมานั่งกินขนมต่อโดยมีพี่เลขามานั่งกินด้วย ตอนแรกพี่เขาก็ดูกลัวๆผมว่าจะแกล้งอะไรเขาอีกรึเปล่าจนผมบังคับมานั่งกินด้วย ตอนแรกก็ดูเกรงๆ ผมเลยจับขนมป้อนซะเลย แล้วก็คุยถึงหนุ่มที่มาจีบพี่เขา เขาเลยทำตัวสบายมากขึ้น


“น้องปัง พี่ถามจริงนะ ทำยังไงคุณคัตเขาถึงได้รักเราขนาดนี้”


“ไม่รู้สึกครับ ผมก็ปกติของผม มันแหล่ะเขามาก่อกวนผมทุกวัน”


“คุณคัตเนี่ยนะครับ ปกติพี่เจอ เอาแต่ทำงาน ถึงจะไปเจอที่เที่ยวกลางคืนนานๆครั้งก็ตามแต่ก็ไม่เคยเห็นลุคนั้นของน้องเขา”


“งั้นเย็นนี้ออกไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ”ผมหันไปตามเสียงก็เห็นไอ้หมอเถื่อนเดินออกมาจากห้องโดนมีคุณนพและผู้หญิงคนนั้นเดินออกมาด้วย เห็นแล้วหงุดหงิด ยัดขนมเข้าปากต่อ


“คงไม่ได้หรอกครับ ผมมีนัดกับลูกชายแล้ว”


“น่าเสียดายจังเลยนะครับ”


“ไว้เจอกันที่งานเลี้ยงของบริษัท”


“น้องปัง พอแล้วค่ะ เดี๋ยวอ้วนนะ กินไปเยอะแล้ว”


“ก็มันอร่อยนิครับ”


“พอค่ะ เดี๋ยวเย็นนี้กินข้าวไม่ลงพอดี”พี่เลขายึดกล่องขนมผมไปแล้วปิดกล่องแปะเทปใสให้เรียบร้อย แล้วส่งคืนให้ผม ผมเลยนั่งหน้ามุ่ย มองกล่องขนม


“ดื้อ ไปรับแยมส้มกัน”


“ถือกล่องขนมไปด้วย”


“ใช้? ดูทำหน้าเข้า เลิกทำหน้าบึ้งได้แล้ว”


“เฮ้อ ไปรับแยมส้มกลับบ้านกันเถอะ”


“ส่งมือมา”


“ทำไม”


“อยากเดินจับมือเมีย ชัดนะ”จากที่หน้าผมบึ้งๆอยู่ กลายเป็นหน้าแดงเป็นมะเขือเทศเลยตอนนี้ จะไม่ให้เขินหน้าแดงได้ยังไง ก็เล่นยื้นหน้าเข้ามาใกล้ผมแล้วส่งยิ้มให้เนี่ย วันนี้ดูเหมือนจะยิ้มบ่อยไปแล้วนะไอ้หมอเถื่อน ถ้าหัวใจวายขึ้นมามึงเป็นพ่อหม้ายแน่


“คุณคัตค่ะ น้องปังเขินจนตัวจะแตกแล้วคะ”พอพี่เลขาพูดขึ้นผมนิรีบเดินลากไอ้หมอเถื่อนออกจากตรงนั้นเลย  พอเข้าลิฟเท้านั่นแหล่ะ ไอ้หมอเถื่อนก็ก้มหน้าลงมากระชิบข้างหูผม


“รักนะครับไอ้ดื้อของพี่”ตูม เหมือนผมโดนไอ้หมอเถื่อนเอาคืนเลยที่ไปทำให้มันเขินไว้ จะหนีก็หนีไม่ได้ อ๊ากกกกก ยิ่งอยู่ใกล้แบบนี้นานๆผมได้เป็นลมแน่


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}