nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.3k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2560 08:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความจริง
แบบอักษร

บทที่43

ร่างตรงหน้ายืนนิ่งไม่ไหวติง พิมพลอยนึกแปลกใจที่อาเชมายืนไม่พูดไม่จา

"เป็นอะไรหรือเปล่าอาเช ไม่สบายหรอ"พิมพลอยถามอย่างเป็นห่วง มักมีชาวบ้านมาหาเธอยามค่ำคืนเสมอถ้ามีใครป่วยหนักตอนดึก พิมพลอยจ้องมองหน้าเขาปากของอาเชขยับอ้ากว้างคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง เลือดสีดำเหม็นคาวทะลักไหลเป็นลิ่มๆออกจากปาก

"นะ.. หนี..ไป.. หนะ...หนีไป "คำพูดแต่ละคำที่กว่าจะเปล่งออกจากปากได้มีกลิ่นคาวคลุ้งน่าสะอิดสะเอียน พิมพลอยผงะถอยหลังล้มเพราะตกใจ จากหน้าของอาเชเปลี่ยนเป็นหน้าใครคนหนึ่งที่เธอไม่รู้จักนัยน์ตาแดงโร่ ปากแสยะยิ้มเยือกเย็นก้าวย่างสามขุมมาหาเธอ ร่างบางกระเถิบถอยหนีเอาชีวิตรอดจากอันตรายตรงหน้า ร่างใหญ่ดำทะมึนใช้มือสากตะปบจับข้อเท้าหญิงสาวไว้เล็บแหลมงองุ้มจิกลงบนขาเนียน พิมพลอยกลัวสุดขีดรีบสะบัดขาออกแต่มือใหญ่กลับกระชากอย่างแรงดึงร่างหญิงสาวเข้ามาใกล้

"กรี๊ดดดดดดดดดด"พิมพลอยหวีดร้องสุดเสียงเมื่อร่างมันเข้าใกล้จนชิด มันโน้มหน้าเข้ามาใกล้แลบลิ้นยาวเปียกเลียแก้มของหญิงสาว พิมพลอยหันหน้าหนีอย่างขยะแขยงหลับตากัดฟันแน่น มือของมันเลื่อนจากข้อเท้าไล้ขึ้นมาที่ขาเรียวสอดเข้าใต้ผ้าถุงเธอสะดุ้งเฮือกเมื่อเล็บมันกรีดผิวบางตามไปด้วย ภาพตรงหน้าทำให้เธอแทบขาดใจตายความกลัวเกาะกุมทุกอนูขุมขน ร่างดำขึ้นคร่อมหญิงสาวแสยะเขี้ยวอ้าปากกว้างก่อนจะก้มลงมาใกล้อีก

"พิมพลอย พิมพลอย"ร่างบางสะดุ้งสุดตัวเหงื่อผุดเต็มใบหน้า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวหญิงสาวสำลักอากาศเข้าไปคล้ายคนจะจมน้ำลืมตาโพลง

"นรินทร์"หญิงสาวร้องดัง เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใครพิมพลอยรีบถลาเข้ากอดแน่นกลัวว่าจะหายไป เธอร้องไห้ฟูมฟายออกมาน้ำตาแห่งความตระหนกและความดีใจปะปนกัน 

นายทหารหนุ่มกอดตอบหญิงสาวเบาๆเขารีบเร่งฝีเท้ากลับมายังหมู่บ้านโดยไม่พักกว่าจะมาถึงก็ค่ำพอดี เขารีบรุดมาหาหญิงสาวเป็นคนแรกด้วยความเป็นห่วง เห็นเธอนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนเตียงจึงรีบปลุก

"ฉันกลัวๆไอ้ผีดิบนั้นมันจะ..."เสียงของหญิงสาวแหบพร่าไม่กล้าแม้จะเอื้อนเอ่ยถึงมัน

"คุณแค่ฝันไป ไม่มีอะไรหรอก ผมอยู่นี่แล้ว"ชายหนุ่มพูดปลอบโยนลูบศีรษะหญิงสาวให้ซบแนบอก 

พิมพลอยตัวสั่นดังลูกนกความกลัวยังฉายชัดราวกับเกิดขึ้นจริงๆหญิงสาวกัดริมฝีปากตนเองจนห้อเลือดให้รู้สึกเจ็บว่าไม่ได้ฝันไปอีก นายทหารหนุ่มสงสารคนตัวเล็กตรงหน้าได้แต่กอดร่างบางไว้เพื่อปลอบโยน พิมพลอยเริ่มอุ่นใจขึ้นเมื่อรู้ว่าคนที่คอยดูแลปกป้องเธอได้กลับมาแล้ว หญิงสาวเริ่มปรับอารมณ์ให้เป็นปกติแม้จะยากอยู่สักหน่อยก็ตาม

"คุณกลับมาได้ยังไงคะ ไม่ได้ไปกับพวกคุณลดาหรอ"

"ผมเป็นห่วงคุณเลยขอกลับมาก่อน พอดีเจอชาวบ้านหมู่บ้านใกล้ๆ เขาบอกมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น"

"มีคนตายหรือคะ"นายทหารหนุ่มไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้า พิมพลอยตกใจเธอคิดว่าเรื่องร้ายๆจะจบลงแล้วแต่นึกไม่ถึงเลยว่ามันวนเวียนอยู่ใกล้แค่นิดเดียว

"มันยังไม่ไปไหน"พิมพลอยพูดเกือบจะกระซิบ

"ครับ ผมถึงเป็นห่วงคุณ"ชายหนุ่มจับมือหญิงสาวไว้แน่นเขาก็คิดเช่นเดียวกับเธอ

"หลายวันมานี้ที่มันเงียบไปคงได้ร่างใหม่ไปหากินที่อื่นแต่ผมก็ยังไม่แน่ใจนักเพราะเมื่อเช้าปกรณ์บอกว่าเห็นอะไรแปลกๆที่ชายป่า"นรินทร์นึกย้อนไป

"แปลกๆหรอคะ ยังไง"

"มันบอกเห็นเป็นเงาดำหายลับไปในป่า"พิมพลอยใช้มือปิดปากใช่มันแน่นๆมันกลับมาแล้ว

"เหมือนในฝันฉันเลยค่ะ ฉันฝันว่าอาเชมาบอกให้ฉันหนีไปแต่เขาดูเจ็บปวดทุกข์ทรมานมาก จากนั้นหน้าเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นใครอีกคนที่ฉันไม่รู้จักกำลังจะเข้ามาทำลายฉัน"หญิงสาวรีบเล่าความฝันให้ชายหนุ่มฟัง 

นรินทร์เองก็ตกใจไม่แพ้กันเพราะตอนที่เขารีบกลับมาที่หมู่บ้านเขาพบร่างของอาเชที่เพิ่งเสียชีวิตไม่นานสภาพศพคล้ายเจ้าหนุ่มกระเหรี่ยงตอนที่เสียใหม่ๆแต่เขาไม่มีเวลาจะทำอะไรกับศพได้และนึกไม่ถึงเพราะมัวเป็นห่วงพิมพลอยจึงเร่งมาซึ่งมันตรงกับในฝันของพิมพลอย ที่ยังไม่มีใครรู้ว่าอาเชตายแล้วนอกจากเขาเพียงคนเดียว

"เราจะทำยังไงกันดีล่ะคะ"พิมพลอยหวาดกลัวเธออยากจะหนีเรื่องร้ายๆนี่ไปให้ไกลแสนไกลเพราะแค่เพียงในฝันเธอก็แทบหมดลมหายใจ

"ผมว่ามันต้องกลับมาที่นี้อีก คราวนี้ไม่ต้องให้มันล่าเรา แต่เราจะเป็นฝ่ายล่ามัน"นรินทร์พูดพร้อมขบกรามแน่น 




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น