ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทางเลือกที่ :: 23 [แก้ไข]

ชื่อตอน : ทางเลือกที่ :: 23 [แก้ไข]

คำค้น : หลุยส์ นนท์ ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2560 18:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือกที่ :: 23 [แก้ไข]
แบบอักษร

ทางเลือกที่ :: 23

ผมรู้สึกตัวกลางดึกซึ่งพี่หลุยส์ไม่อยู่แล้ว ผมถอนหายใจก่อนลุกขึ้นมาอาบน้ำล้างก้นให้สะอาด ผมไม่ชอบเลยเวลาปล่อยข้างในแล้วทิ้งนานขนาดนี้ มันล้างลำบากและผม..กลัวท้อง แม้จะตกลงมีท้องสองแต่พอเอาเข้าจริงๆผมกลัวถ้าหากเป็นแบบท้องแรกอีกล่ะผมจะทำยังไง? หัวใจผมคงแตกสลายและไม่อาจจะยอมรับได้แน่ๆ พออาบน้ำเสร็จผมลงมาหาอะไรกินที่ครัวเป็นจังหวะเดียวกับเสียงรถดังเข้ามา นี่เขากลับมาแล้วหรอ? ปกติเช้าเลยนะเขาถึงจะกลับ

“หิวชะมัดเลยแฮะ”

ผมเลิกสนใจพี่หลุยส์แล้วหันมองของในตู้เย็น พอมีเนื้อหมู ไข่และพวกผักอยู่งั้นผมทำข้าวผัดไข่ใส่หมูแล้วกัน ผมหยิบวัตถุดิบออกมาวางบนโต๊ะแล้วเริ่มลงมือทำ ผมหิวจนกระเพาะจะพังแล้ว

“ทำอะไร? ทำไมไม่นอน”

“เห็นหรือเปล่าล่ะว่าทำอะไร?”

ผมพูดโดยไม่มองหน้าเขาเพราะกำลังวุ่นอยู่กับการหั่นหมูหั่นผักอยู่

“ปากมึงนี่นะ”

“ไม่เท่าบอสหรอกครับ”

หมับ!

“เจ็บนะ!”

ผมวางมีดแล้วเงยหน้ามองเขา อยู่ๆก็เดินดุ่มๆเข้ามาบีบแขนผม ไม่พอใจอะไรอีกล่ะ

“มึงเรียกกูว่าอะไร?”

อ๋อ ที่โกรธเพราะผมเรียกบอสหรอ? ผมเบ้ปากแล้วแกะมือเขาออกแต่ไม่ออกแถมบีบแรงขึ้นจนผมต้องนิ่วหน้านิดๆ

“นนท์เจ็บนะ! ปล่อย!”

“ตอบกูมา!”

“บอสไงครับ! ไม่เห็นจะแปลกเลย”

พี่หลุยส์กัดฟันแน่นแล้วบีบแขนแรงขึ้นจนผมทนไม่ไหวทุบเขาแรงๆ

ปึกๆ!!

“มันเจ็บนะ!!”

“กูไม่เจ็บกว่าหรือไงหะ!? กูเป็นผัวมึงไม่ได้เป็นบอสมึงนะนนท์!!”

“อย่างบอสหรอจะรู้สึกอ่ะ?!”

“มึงอย่าพาทะเลาะได้หรือเปล่าหะ!?”

“ใครกันแน่ที่พาทะเลาะ? ปล่อยนนท์ นนท์เจ็บ”

ผมมองหน้าเขาแล้วพยายามดึงแขนออก บอกได้เลยว่าเช้ามามันต้องช้ำและเป็นรอยนิ้วมือแน่ๆ พี่หลุยส์ยอมปล่อยแขนผมแล้วยกมือเสยผมลวกๆก่อนเดินออกไป ผมถอนหายใจแล้วลูบแขนเบาๆก่อนลงมือทำข้าวผัดต่อ หมูก็ยังหั่นไม่เสร็จ ผักอีก เฮ้อ จะได้กินตอนไหนเนี่ย

ไม่ถึงสิบนาทีผมเห็นแวบๆว่าเขาลงมาแล้วนั่งลงที่เก้าอี้พร้อมสูบบุหรี่มองผมอยู่ นี่ถ้าทำอะไรให้โกรธอีกคงเอาบุหรี่ตบผมล่ะมั้ง

“ทำไมไม่นอน มานั่งทำไม”

“กูหิว ทำเผื่อด้วยล่ะ”

“ไปผับแต่ไม่ได้กินอะไรหรือไง? หรือพี่จะมากวนนนท์กันแน่”

“ถ้ากูจะกวน กูคงลากมึงมาเอาแล้วนนท์”

เขาพูดจบก็ลุกไปเปิดตู้เย็นเอาเบียร์ออกมาเปิดกิน ผมไหวไหล่นิดๆแล้วหั่นหมูกับผักเพิ่ม เอาเถอะ กินก่อนแล้วค่อยตีกันทีหลังก็ได้

“กินซะสิ”

ผมตักข้าวใส่จานแล้ววางลงบนโต๊ะ พี่หลุยส์ดื่มเบียร์อึกๆพอหมดก็เอากระป๋องใหม่มา

“อาบเลยมั้ย ไม่ต้องกินหรอก”

“เอาปากไว้แดกข้าวดีกว่านนท์”

ผมเบ้ปากแล้วนั่งลงกินข้าวเงียบๆ พี่หลุยส์กินข้าวสลับกับเบียร์ นี่ปกติเขากินแบบนี้หรอ? พี่หลุยส์มองหน้าผมแล้วเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

“อะไรมึง ตกหลุมรักกูหรือไงหรือกูหล่อจนทนไม่ไหว?”

“เก็บปากไว้กินข้าวเถอะครับพี่หลุยส์”

ผมสวนกลับด้วยคำพูดของเขาที่พูดกับผมก่อนหน้า เขาแทบจะพ่นไฟใส่ผมเลยแต่ผมทำเป็นไม่สนใจแล้วกินข้าวตรงหน้าให้หมดๆไปพอผมกินอิ่มก็ลุกมาเก็บของทำความสะอาดอุปกรณ์และเคาน์เตอร์ให้สะอาด

“ทำไมพี่กลับมาเร็วจังล่ะ ปกติตีสี่ตีห้าไม่ใช่หรอ”

“กลับเร็วแล้วมันจะตายหรือไง?”

ผมหันมองเขาทันที พี่หลุยส์ลุกขึ้นเดินเอาจานมาวางในซิงค์แล้วทำท่าจะเดินออกไป ผมรีบคว้าแขนเขาไว้ทันที

“อะไร?”

“ล้างด้วยสิครับ นนท์ล้างของนนท์ไปแล้ว”

“มึงก็ล้างสิวะ”

“ล้างสิครับ”

พี่หลุยส์ทำหน้ามึนแล้วเดินกลับขึ้นห้องไปเลย ผมถอนหายใจเอือมๆแล้วล้างจานของเขา ล้างมือก่อนตามขึ้นไป

“อาบน้ำแล้วหรอถึงมานอน? ลุกไปอาบเลยนะพี่หลุยส์”

ขึ้นห้องมาก็ต้องมาไล่เด็กไปอาบน้ำ ผมล่ะเอือมเขาจริงๆคนบ้าอะไรโคตรจะมึนเลยเหอะ

“เรื่องของกู นอนได้แล้ว”

“นนท์ไม่นอนกับพี่อ่ะ นนท์จะไปนอนข้างล่าง เหม็นกลิ่นเบียร์”

“Shit!”

เขาสบถแล้วก็ลุกไปอาบน้ำตามที่ผมบอก ผมเตรียมชุดนอนไว้ให้หน้าตู้แล้วมาที่เตียง ผมเบื่อๆกับการใช้ชีวิตยังไงไม่รู้สิ มันเบื่อไปหมดทุกๆอย่าง ไม่ถึงสิบนาทีพี่หลุยส์เดินออกมาสวมกางเกงลวกๆแล้วตรงดิ่งมาที่เตียงทันที

หมับ!

“ปล่อยนนท์! ตัวพี่ยังเปียกอยู่เลยนะ”

ผมพยายามผลักเขาออกไปแต่เขามันมึนไงครับ ไม่ยอมออกแถมยังกอดผมแน่นซ้ำยังสะบัดน้ำจากผมใส่หน้าผมเต็มๆ

“พี่หลุยส์! หยุดเล่นได้แล้ว!”

ผมผลักหัวเขาแล้วพยายามจะลุกขึ้น ผมรำคาญ โตแล้วนะแต่ทำไมเล่นเหมือนเด็ก

“หึ นอนสิวะ”

เขาพูดจบก็ลุกไปปิดไฟแล้วกลับมานอนกอดผม ผมหันหลังให้ก่อนถอนหายใจออกมายาวๆ ตอนนี้…ความสัมพันธ์ของผมกับเขามันคืออะไร? มันไม่เร็วไปหรอทั้งที่ผม..เจอเรื่องแย่ๆมา?แต่ดูจากนิสัยเขาแล้ว เขาคงไม่ยอมให้ผมไปง่ายๆแน่ ผมจะหนีไปที่ไหนได้ในเมื่อเงินไม่มี ผมก็ต้องทนทำงานที่นี่เก็บเงินไปก่อนพอตั้งตัวได้ค่อยหนีไปก็ได้นี่ยกเว้นแต่ว่าผมท้องก่อน ผมคงเปลี่ยนแผนอยู่ที่นี่จนกว่าจะคลอดแล้วค่อยหนีว่าแต่ว่าพี่หวานตอนนี้้เขาทำอะไรอยู่?คงไม่หนีไปได้หรอกนะ

::

::

ตั้งแต่วันที่หวานถูกเพื่อนของหลุยส์สั่งให้ลูกน้องรุมเธอมันก็ผ่านมานานมากแล้วและตอนนี้หวานกลายเป็นคนเสียสติเดินโซเซไปตามถนนสภาพดูไม่ได้และไม่มีใครคิดจะสนใจเธออยู่แล้ว

“ย อย่าทำ อึก อย่าทำ ไม่ ไม่เอาแล้ว ม มันเจ็บ ไม่เอา”

สายตาล่อกแล่กมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง สองแขนกอดตัวเองแน่น เท้าที่เปลือยเปล่าเดินย่ำไปตามทาง

“ข ขอโทษ ฮึก ฉ ฉันไม่ได้ ฆ่า ไม่ได้ฆ่าพวกเธอ”

ภาพหลอนของเด็กน้อยตามหลอกหลอนหวานมาได้พักใหญ่แม้สติจะเริ่มไม่สมประกอบแต่บางส่วนในจิตสำนึกยังจำได้ดีว่าตัวเธอเองนั้นทำอะไร

สุดท้ายแล้วสิ่งที่เธอต้องการ สิ่งที่เธอหวัง เธอ..ไม่ได้อะไรเลยเพียงแค่การกระทำโง่ๆที่ขาดสติยั้งคิด จุดจบก็คงเป็นแบบที่เห็น

::

::

เช้า

ผมตื่นมาทำงานบ้านและเดินเล่นตากแดดยามเช้าส่วนพี่หลุยส์ยังนอนอยู่ ผมทำมื้อเช้าแล้วเอาเข้าตู้ไว้ให้เขาอุ่นเองระหว่างที่เดินอยู่ผมลองนึกภาพเล่นๆว่า เช้าๆแบบนี้ บรรยากาศแบบนี้ สนามหน้าบ้านกว้างๆและมีหมาสักตัวพร้อมกับเด็กน้อยสองคนที่เป็นเจ้าหญิงวิ่งเล่น..มันคงไม่เหงาและน่าเบื่อแบบนี้

“เฮ้อ…”

“นนท์!!!”

ผมสะดุ้งหันมองต้นเสียง พี่หลุยส์ยืนอยู่บนระเบียงแล้วตวาดเสียงดังลงมา ผมยอมใจเขาเลยจริงๆแล้วเขาคิดหรอว่าผมจะตะโกนตอบอ่ะ?

“ทำไมไม่ปลุกกูหะ!?!?”

“ก็พี่กลับมาดึกนี่ จะปลุกทำไม”

ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติแน่นอนว่าเขาไม่ได้ยิน

“มึงว่าอะไรวะ!?”

“แล้วแต่พี่เลย”

ผมไหวไหล่นิดๆแล้วเดินเล่นต่อแน่นอนว่าเขายังโวยวายไม่หยุดจนกระทั่งผมหนีมาหลังบ้านถึงไม่ได้ยินเสียงเขา ผมอยากจะใช้เวลาพักมากๆพอถึงเวลาทำงานจะได้ไม่ง่วง ผมมองหาที่ว่างแล้วล้มตัวลงนอนจะพื้นหญ้าพื้นดินผมไม่สนหรอกขอแค่ได้พักผ่อนก็พอ

“นนท์!”

ไม่ทันได้นอนเขาก็มากวนผมอีกแล้ว ผมลุกขึ้นนั่งแล้วเงยหน้ามองพี่หลุยส์ที่ยืนอยู่

“มีอะไรครับ?”

“เข้าบ้าน”

สิ้นคำเขาก็ลากผมกลับเข้ามาในบ้านแล้วพาตรงขึ้นห้องนอนทันที เอ่อ นี่สรุป..จะนอนกอดผมงั้นหรอ?



TALK :: แฮร่ ^^;; เมื่อกี้ลงผิด แก้ใหม่นะคะ ลืมลงตอนที่ 23 55555555555555555555555555555555555555555555555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น