nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

เรื่องวุ่นวาย

ชื่อตอน : เรื่องวุ่นวาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.3k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2560 00:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องวุ่นวาย
แบบอักษร

​บทที่42

แดดบ่ายที่ร้อนแรงสาดส่องลงมาทำให้นายทหารหนุ่มปาดเม็ดเหงื่อที่หยดลงมา ปกรณ์ช่วยชาวบ้านสร้างสะพานข้ามลำธารเพื่อเป็นถนนออกสู่ภายนอกได้ง่ายยิ่งขึ้น อากาศตอนกลางวันช่างร้อนอบอ้าวแม้แต่ลมสักนิดก็ไม่มีพัดมา ชายหนุ่มตักน้ำในกระติกเก่าๆกลั้วคอดับกระหาย ชาวบ้านต่างทำงานกันอย่างแข็งขัน ปกรณ์เองก็ไม่ยอมแพ้กระโดดลงไปช่วยชาวบ้านวางคานเสาสะพานในลำธาร

"เฮ้ย!!นายทหารเป็นลม"เสียงใครคนหนึ่งในหมู่ชาวบ้านดังขึ้น คะฉิ่นที่อยู่ใกล้รีบช่วยกันนำร่างไร้สติของปกรณ์ขึ้นมาจากน้ำ

"เป็นอะไรมากไหมว่ะ ไอ้คะฉิ่น"

"ไม่รู้จ้ะพ่ออยู่ดีๆก็ล้มวูบไป"อูเลเดินเข้ามาดูอาการ ปกรณ์นายหน้าตาซีดเซียวจากที่ขาวอยู่แล้วกลายเป็นหน้าไม่มีสีเลือดเลย ตาเฒ่าก้มลงเอาหูแนบฟังเสียงหัวใจชายหนุ่มตามวิธีบ้านๆของแกแต่แล้วก็ต้องตกใจ

"ตายห่า!! หัวใจเต้นอ่อน ตัวเย็นเชียบเลย"อูเลประคองศีรษะชายหนุ่มขึ้นจับพลิกซ้ายพลิกขวาตบหน้าเบาๆเพื่อให้ได้สติแต่ร่างตรงหน้าก็ยังคงนอนนิ่ง

"พากลับบ้านเราก่อนเร็ว"

"เอ้า พ่อ นายทหารป่วยก็ต้องพาไปหาหมอพิมสิจะพากลับบ้านเราทำไม"

"ต่อให้หมอพิมก็รักษาไม่หาย มึงเห็นหน้านายทหารไหมพลังชีวิตอ่อนใกล้จะตายแล้วเพราะถูกนางพรายมันจับทำผัว"อูเลตวาดลั่น คะฉิ่นรีบหามปกรณ์กลับไปที่บ้านตน

"เกิดอะไรขึ้นจ๊ะเนี้ย"มะเมียะที่เพิ่งฟื้นจากการจับไข้ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจึงลงมาดู เห็นคะฉิ่นแบกปกรณ์มาว่างลงบนแคร่ไม้

"เอ็งอย่าเพิ่งถามไปเอาย่ามข้ามา"อูเลที่ตามมาร้องสั่ง มะเมียะรีบหยิบย่ามคู่ใจของตาเฒ่าส่งให้ อูเลรื้อค้นในภายในย่ามได้ใบไม้แห้งๆชนิดหนึ่ง ตาเฒ่าขยำเข้าปากเคี้ยวอมน้ำแล้วเป่าไปทั่วร่างชายหนุ่มพร้อมบริกรรมคาถา

"ว่ะ อีผีพรายนี่มันแรงจริง"อูเลหน้าเครียดเพราะไม่มีท่าทีว่าชายหนุ่มจะตื่นขึ้นเลยหรือดีขึ้นเลย

"ทำไงดีล่ะพ่อนายทหารท่าจะแย่แล้วตัวเย็นเจี๊ยบเลย"คะฉิ่นจับตัวปกรณ์ตัวก็รีบรายงาน

"สงสัยมันจะเอาไปอยู่ด้วยให้ได้ คืนนี้ข้าจะทำพิธีเรียกมันมา"อูเลขบกรามแน่นพยายามที่จะชวนยื้อชีวิตของชายหนุ่ม

พิมพลอยนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง บ้านพักช่างเงียบเหงาเมื่อใครคนนั้นไม่อยู่ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างมีเพียงนกที่ทำรังอยู่บนต้นไม้ใกล้ๆที่ส่งเสียงร้อง มนุษย์คนสุดท้ายที่เห็นวันนี้คงจะเป็นคะฉิ่นที่เอาปิ่นโตมาให้ตอนเที่ยงจากนั้นเธอก็ไม่เห็นใครคนไหนอีกเลย

"ทุกคนคงยุ่งๆอยู่"หญิงสาวรำพึงแต่ใจเผลอไปคิดถึงคนที่จากไปไกล แค่มีเขาเข้ามาในชีวิตเพียงไม่นานวันเดิมๆที่เคยเงียบเหงาของพิมพลอยก็เปลี่ยนไป เธอยิ้มเมื่อนึกถึงครั้งแรกที่เจอกันจากนั้นก็มีเรื่องต่างๆเกิดขึ้นมากมาย ทำให้หัวใจดวงเล็กๆนี้สั่นไหว จากการที่ตั้งใจว่าจะไม่รักใครก็เผลอไปหลงรักคนตัวโตเข้าจนได้

ฟ้าภายนอกเริ่มมืดลงแล้ว ตัวหนังสือที่อ่านอยู่ในมือเริ่มจะมองไม่เห็น หญิงสาวพยุงตัวเองลุกขึ้นจุดตะเกียงน้ำมันเพื่อส่องสว่างขับไล่ความมืด มือเล็กดึงบานหน้าต่างมาปิดเพราะเมื่อตกเย็นลมหนาวก็เริ่มพัดผ่านเข้าแรงขึ้น พิมพลอยรู้สึกเหมืนจะเป็นไข้เลยกินยาดักไว้แล้วล้มตัวลงนั่งบนเตียง

"ไอ้คะฉิ่นเอ็งไปบอกให้อีมะเมียะอยู่แต่ในห้องห้ามออกมาเด็ดขาด" อูเลสั่งเมื่อพระอาทิตย์สิ้นแสงลง ตาเฒ่าให้นำร่างของปกรณ์มาวางไว้ที่พื้นดิน กายชายหนุ่มถูกพันด้วยสายสินญ์ อูเลนั่งสงบใจบริกรรมคาถาเรียกนางพรายแล้วใช้ธูปปักลงดิน ควันธูปลอยคลุ้งก่อตัวเป็นรูปร่างสาวงามที่นุ่งน้อยห่มน้อยมีเพียงใบไม้ปิดกาย

"เรียกมาดีๆก็เป็นนิ เรียกหนูมามีอะไรหรือจ๊ะ"ปากจิ้มลิ้มสีสดเอื้อนเอ่ย ร่างนางพรายค่อยๆชัดขึ้น

"กูจะพูดกับมึงดีๆนะปล่อยพ่อหนุ่มนี้ไปเถอะอย่าได้สร้างบาปสร้างกรรมเลย คนกับผีมันอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก"อูเลพูดขึ้นอย่างใจเย็นใช้ไม้อ่อนเข้าสู้

"แต่เขาเป็นผัวหนู หนูรักเขาใครไม่เกี่ยวก็อย่ามายุ่ง"นางพรายตวาดแว้ดขึ้นนัยน์ตาแดงกล่ำคล้ายโกรธจัด

"ว่ะ มึงรักเขาภาษาอะไรเห็นไหมว่าเขากำลังจะตาย ความรักของมึงคือฆ่าคนที่มึงรักหรอ"นางพรายนิ่งเงียบหน้าสลดลง ลอยวนไปใกล้ร่างชายหนุ่มเอื้อมมือจะไปจับแต่ต้องชักกลับเพราะความร้อนจากสายสินญ์

"ไม่ได้ หนูปล่อยเขาไปไม่ได้"นางพรายร่ำไห้หยาดน้ำตาใสๆหยดลงข้างแก้มเปล่งประกายวิบวาบ

"ตัดใจซะ มึงก็รู้ว่าถ้าเขาตายไปมึงก็ไม่ได้อยู่กับเขาอยู่ดี เพราะเขายังไม่ถึงที่ตาย"อูเลจ้องอาการของนางพรายสาวที่เศร้าสร้อยพยายามหว่านล้อม

"ถ้าเขาตายไม่ใช่มึงหรอกหรือที่จะทุกข์ที่สุด"อูเลลั่นประโยคสุดท้้้ายยังไม่ทันจบดีนางพรายก็ลอยหายเข้าป่าไปตาเฒ่าถอนหายใจไม่รู้เรื่องนี้จะจบลงอย่างไร

พิมพลอยเผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ แต่รู้สึกตัวอีกทีเพราะได้ยินเสียงดันประตูดังขึ้น หญิงสาวตกใจเล็กน้อยเธอมองลอดช่องที่แตกของฝาไม้กระดานหน้าบ้าน แสงจันทร์สาดส่องให้เห็นภายนอกชัดขึ้น เธอรู้สึกเบาใจที่เห็นเป็นคนรู้จักจึงค่อยๆพยุงกายลุกขึ้นเพื่อเลื่อนกลอนประตูออก

"อ้าว มาซะมืดเชียวมีอะไรหรืออาเช"


**โอ้ย ปัญหารุมเร้าเหลือเกินจะเป็นอย่างไรต่อไปนะ อย่าลืมรอลุ้นรออ่านกันด้วยนะคะ คอมเม้นมาเยอะๆน๊าผู้เขียนรอกำลังใจอยู่


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น