จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2560 12:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

ตอนที่ 10

ชีวิตอันแสนเรียบง่ายและน่าเบื่อรวมถึงอึดอัดสำหรับอู่เค่อกลับมาอีกครั้ง เขาไม่มีแรงใจจะทำอะไรรวมถึงไม่มีความรู้สึกนึกคิดที่จะดำเนินชีวิตต่อไปภายใต้บ้านหลังนี้

ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก...

ก็เท่ากับว่าตัดความมีชีวิตของเขาออกไปค่อนชีวิตแล้ว...

ทุกๆวันนอกจากไปดูแปลงพืชผักผลไม้ที่เคยปลูกไว้ว่าโตหรือพอจะเก็บเกี่ยวนำมาให้ที่ครัวในบ้านทำอาหารให้ อู่เค่อเข้าไปที่ห้องหนังสือของบ้าน อ่านหนังสือที่มีมากมายแต่เขาก็ใช่ว่าจะอ่านออกเสียเท่าใดนักเนื่องจากไม่ได้ร่ำเรียนมา นอกจากนั้นก็ไม่มีเรื่องอันใดที่ชวนให้น่าทำเพื่อแก้เบื่อไปวันๆ

ได้เจอเสี่ยวติงทุกๆคืน ทุกๆวันแต่ก็ไม่ได้มีเรื่องพูดคุยกันไป

มีแต่เพียง...การเสพสมในกามารมณ์เพียงเท่านั้น

ใช้เพียงแค่ร่างกายที่ปลดปล่อยกำหนัด

แต่ไม่ได้ใช้ใจ...

นี่เขามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรหรือ?

อู่เค่อคิดในขณะที่นั่งอยู่บนสวนดอกไม้เล็กๆภายในบริเวณบ้านของเสี่ยวติง

เป็นบ้านของเสี่ยวติง...ไม่ใช่ของเขา...

“เฮ้อ!” เขาอยากเป็นอิสระจากที่นี่เสียเหลือเกิน จากที่บ้านที่ไม่ใช่ของเขาหลังนี้ จากผู้คนเหล่านี้ และ...จากโลกใบนี้

ได้เพียงแค่คิด แต่ก็มิกล้ากระทำการอันใดที่อาจเรียกได้ว่าเสียศักดิ์ศรีของบุรุษเช่นนั้นหรอก แต่มันก็อาจจะไม่นาน อาจจะภายในเร็ววันนี้...ที่แค่ศักดิ์ศรี...เขาก็สามารถที่จะโยนทิ้งไปได้ ในเมื่อมีสามีเป็นบุรุษด้วยกันเสียแล้ว เรื่องแค่”ฆ่าตัวตาย”อาจจะเป็นแค่จุดเล็กๆก็เป็นได้

อีกเพียงแค่ไม่นาน...

.

.

.

.

.

.

“...อู่เค่อ”

“หืม?” คนที่โดนเรียกชื่อขานรับด้วยความเรียบเฉยก่อนที่จะเปลี่ยนท่าจากนอนหันหลังให้ร่างสูงที่นอนข้างๆเป็นนอนหงายตัวขึ้นหลังจากที่พึ่งจะเสร็จสมกันไป

ก่อนที่จะเรียกอีกฝ่ายเสี่ยวติงก็มีความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาภายในใจ

นี่พวกเขาอยู่ด้วยกันมากี่เดือนแล้วนะ?

ร่างสูงถามตัวเองในใจ ก่อนที่จะพยายามค้นหาคำตอบของคำถามนั้นด้วยการนับเงียบๆภายในใจผู้เดียว และพบว่าเป็นเวลาห้าเดือนแล้ว

สองเดือนแล้วที่ได้คนข้างกายมาครอบครอง

เป็นสองเดือนที่ช่างผ่านไปรวดเร็วเสียเหลือเกิน

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขา...มีความสุข

ทุกๆครั้งที่เหน็ดเหนื่อยจากงานและกลับมาที่บ้าน ก็จะพบว่ามีคนที่ยังอยู่ในบ้านหลังนี้...อยู่ห้องเดียวกัน...นอนเตียงเดียวกัน และ...เสพกามารมณ์ด้วยกัน

ถึงแม้จะไม่ได้เสพสมด้วยกันบ่อย อาจกล่าวได้ว่าสัปดาห์นึงนั้นเสพสมกันสองถึงสามวัน เพราะบางทีเสี่ยวติงก็มิได้กลับบ้านตรงเวลานัก บางทีอาจจะดึกดื่นเสียด้วยซ้ำไปเพราะหน้าที่องครักษ์ที่ตอนนี้เริ่มมีบางอย่างผิดปกติมากขึ้นกว่าเดิม และเขาก็ต้องเข้มงวดและจัดการทุกอย่างให้แน่นหนา

แต่พูดได้เลยว่า...

ทุกๆครั้งที่ฝังกายจมลึกเข้าไปในตัวของอู่เค่อก็แทบทำให้ลืมความทุกข์รวมถึงความเหน็ดเหนื่อยจากทุกสิ่งอย่างไปทั้งสิ้น

ถึงแม้พวกเขาทั้งสองจะไม่ได้พูดคุยกันสมกับเป็นสามีภรรยาเลยก็ตามแต่...

ช่วงแรกๆเสี่ยวติงมิได้สังเกตหรือรับรู้ได้เลยว่าคู่ครองของตนกลายเป็นคนเงียบขรึมยิ่งกว่าเดิม เขามิได้สังเกตเลยว่าทุกๆครั้งที่มองแววตาคู่นั้นความเศร้าจะถูกสื่อออกมา

ไม่เคยรับรู้เลย...

จนกระทั่งสามสี่วันที่ผ่านมานี้ เสี่ยวติง”รู้สึก”ได้ถึงความมีชีวิตของอู่เค่อที่ลดน้อยลง บางทีอีกฝ่ายก็ชอบเหม่อลอย หรือลอบมองไปที่ปืนภายใต้ชุดทหารของเขาบ่อย รวมทั้งการที่ไม่แสดงความรู้สึกอันใดออกมาแม้กระทั่งตอนปลดปล่อย...ก็ยังคงมีแต่ความนิ่งเฉย

นิ่ง...จนน่ากลัว

อะไรบางอย่างกำลังบอกให้เสี่ยวติงรู้สึกว่ากำลังจะเสียคนๆนี้ไป...ซึ่งมันเป็นเรื่องที่เขายอมไม่ได้!

“พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของข้า เราสองคน...ไปเดินเที่ยวตลาดกัน” ร่างแกร่งหันมามองเมียของตนที่นอนหงายพร้อมหลับตาด้วยความเหนื่อยอ่อนอยู่ คิ้วบนใบหน้านั้นขมวดกันเล็กน้อยคล้ายจะแปลกใจ

“อืม”

ทั้งๆที่อู่เค่อตอบตกลงก็น่าจะเป็นเรื่องที่ดี แต่เสี่ยวติงกลับคิดว่าเป็นอีกครั้งที่อีกฝ่ายไม่เอ่ยปฏิเสธอะไรออกมา

ตอบรับอย่างเห็นด้วยเหมือนทุกครั้ง

ไม่ว่าจะโดนบังคับให้ทำเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้เขา ก็ตอบรับทั้งๆที่บางเรื่องเป็นเรื่องที่ตนเองนั้นก็มิได้ชอบ

ครั้งหนึ่ง...เสี่ยวติงเคยเอ่ยให้อีกฝ่าย”ใช้ปาก”นั่นครอบครองกลางกายเขา ถึงแม้จะชะงักไปเล็กน้อยแต่อู่เค่อก็ยินยอมทำตามคำบอกนั้นอย่างไม่คัดค้าน ทั้งๆที่ระหว่างทำนั้น ก็ทำท่าเหมือนจะอาเจียนหรือสะอิดสะเอียนเขาตลอดเวลา รวมถึงการให้”กลืน”น้ำรักของเขาเข้าไป อู่เค่อก็ยังยินยอมทำตามคำสั่งนั้น ถึงแม้จะรีบลุกไปอาเจียนที่โถข้างเตียงทันที

ทั้งๆที่ไม่ชอบ...แต่ก็ไม่เอ่ยปฏิเสธ

ครั้งนี้ก็เช่นกัน…

แต่เสี่ยวติงจะไม่ปล่อยผ่านไปอีกแล้ว...

“ถ้าเจ้าไม่อยากไปกับข้า ก็ไม่ต้องไปก็ได้นะ”

“อืม”

“ข้าจะให้เจ้าเลือกระหว่างไปกับข้า หรือว่าเจ้าจะไปคนเดียว” เอ่ยถามอย่างใจกล้าแต่ภายในใจนั้นร่างสูงก็คิดหนักเหลือเกินและแอบ”หวัง”ว่าเมียของเขาจะเลือกไปกับเขา

คำถามนั้นทำให้อู่เค่อลืมตาขึ้นมาทันที ก่อนจะลุกขึ้นนั่งพร้อมมองไปที่คนข้างกายที่ลุกขึ้นมาตามกัน

“...”

“…”

ทั้งสองต่างก็เงียบไปนาน จนกระทั่งอู่เค่อเอื้อนเอ่ยบางคำออกมาที่ทำให้เสี่ยวติงพลันชาที่ใบหน้าและความรู้สึกภายในใจทันที

“ข้า...มีสิทธิ์เลือกได้หรือ?” เอ่ยออกมาพร้อมแววความเศร้าสะท้อนออกมาภายนอกดวงตา

“ถ้าข้าเลือกว่าจะไปคนเดียว เจ้าคงไม่ให้ข้าไป ทั้งๆที่ความจริงแล้วนั้นเจ้าอยากบังคับข้าให้ไปกับเจ้า”

“…”

“ไม่สิ เจ้าบังคับข้าตั้งแต่ประโยคที่เอ่ยว่าให้ข้ากับเจ้าไปเดินตลาดกันวันพรุ่งนี้ ทั้งๆที่ข้าเจ็บและระบมทุกครั้งที่เจ้าเข้ามาในตัวข้า มันเจ็บเสียจนเดินไม่ไหว...” อู่เค่อกล่าวออกมาพร้อมแสยะยิ้มอย่างเจ็บปวด

ทุกอย่างที่พูดนั้นเป็นความจริงทั้งสิ้น ที่เขาต้องใช้เวลาพักฟื้นไม่ให้ช่องทางนั้นระบมและหลังจากที่เขาต้องเสพสมกับเสี่ยวติงวันรุ่งขึ้นอู่เค่อก็จะลุกไม่ขึ้นทุกครั้งไป

หากแต่อีกฝ่ายคงไม่ใส่ใจ...

.

.

.

อู่เค่อหลับไปเสียแล้ว แต่คำพูดที่เขาได้เอ่ยทิ้งท้ายเมื่อครู่ได้ทำให้ใครบางคนยิ่งข่มตาหลับลงไม่ได้เสียเลย เสี่ยวติงยังคงนอนไม่หลับและยิ่งเวลาผ่านไปจนเกือบรุ่งเช้าเขาก็รู้สึกว่าแขนด้านซ้ายของตนเองคล้ายจะเกิดอาการเป็นเหน็บเพราะไม่ได้ขยับเลยหลายชั่วโมง

แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมขยับตัวเสียเล่า?

บางที...อาจจะเป็นเพราะหัวของอู่เค่อที่หลับแล้วพลิกตัวมาทับแขนของเขาไว้อย่างไม่รู้ตัวและก็มิได้ขัยบเขยื้อนไปทางใดอีก

หรืออาจจะเป็นเพราะว่าคำพูดนั้นยังคงติดค้างอยู่ในสมองราวกับได้วนเวียนอยู่ตลอดเวลา

เสี่ยวติงก็แค่...รู้สึกอยากจะทำดีกับอู่เค่อขึ้นมาอีกนิด...เพื่อลบล้างความรู้สึกผิด...ที่ทำลายชีวิตของอีกฝ่าย

ก็เท่านั้นเอง...

ความคิดเห็น