Papai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ ตามต้นแบบ ๒๖/๑o/๒๕๖o

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ ตามต้นแบบ ๒๖/๑o/๒๕๖o

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 643

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2560 18:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ ตามต้นแบบ ๒๖/๑o/๒๕๖o
แบบอักษร

วันพฤหัสบดีที่ ๒๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๖o

ข้าพุทธเจ้า นามปากกา Papai พร้อมนักอ่านที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ขอน้อมลำลึกพระมหากรุณาธิคุณและขอน้อมส่งเด็จพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดช สู่สวรรค์คาลัย และขอพระเมตตาแห่งพระองค์ท่านได้โปรดประทานพรให้ข้าพระพุทธเจ้า จงประสบความสุข สวัสดี มีสัมมาอาชีพที่มั่นคง สมบูรณ์ มีกินมีใช้ไม่ขัดสน มีสุขภาพกายใจแข็งแรงสมบูรณ์ พบเจอแต่สิ่งที่ดีปราศจากความทุกข์ทั้งปวง

#Papai


ตอนพิเศษ ตามต้นแบบ

เสือ พาร์ท

ผมมองไปยังไร่ส้มแสนกว้างใหญ่ ผมผ่านความลำบากที่ต้องฝ่าฟันมาหลายปีเพื่อที่จะให้ไร้ส้มของผมกับพี่ม่อนเป็นไร้ส้มที่ใครๆก็รู้จักในฐานะเป็นพื้นที่เรียนรู้ทางด้านการเกษตรไร่ส้มที่ปลอดสารพิษของเมืองเชียงใหม่ พี่ม่อนดูจะมีความสุขกับการที่ต้องค้นคว้าหาอะไรใหม่ๆมาใช้กับไร้เรา เหมือนเช่นวันนี้

ฟอดดดด

“หอมจังเลย เมียใครเนี๊ยะ”ผมเอ่ยหลังจากโดดขึ้นเตียงได้ก็หอมแก้มเมียรักทันที พี่ม่อนยิ้มหวานนักหวานเสียจนผมว่าผมหลงพี่ม่อนจนโงหัวไม่ขึ้นจริงๆ

“ก็เมียพ่อเลี้ยงเสือไง...จุ๊บ”พี่ม่อนน่ารักเสมอ

“แล้วทำอะไรอยู่ครับ”ผมถามพี่ม่อนที่กำลังนั่งดูอะไรบางอยู่บนหน้าจอแพด

“ก็ดูข้อมูลเพื่อจะสัมมนาพรุ่งนี้ไง เรื่องเศรษฐกิจพอเพียง จะเอาไปสัมมนาที่บนดอยข่างให้ชาวเขาที่เขาอยากจะเลิกปลูกของไม่ดีพวกนั้น หันมาปลูกพืชอย่างอื่นแทน”ผมปลื้มใจนักกับความคิดเมียผม และผมก็ปลื้มใจที่สุดที่เราได้ต้นแบบอย่างพ่อหลวงของผมและของทุกคน

“เป็นบุญนักที่ผมเกิดเป็นคนไทย แม้ผมจะมีทางตันด้านความคิดแค่ไหนแต่เมื่อผมได้เปิดดูข้อมุลพวกนี้ผมเองก็คิดออกเสมอว่าผมจะต้องทำอะไรต่อไป”ผมเอ่ยหลังจากที่ยกมือไปทางรูปภาพที่ติดอยู่ในห้องพร้อมสวมกอดพี่ม่อนไว้แน่น

“ม่อนก็ดีใจที่เกิดเป็นคนไทย มีพระองค์เป็นต้นแบบเสมอในการดำรงชีวิต พรุ่งนี้ม่อนจะบอกทุกคนว่าถ้าเรายึดคำสอนของพ่อรับรองได้ว่าเราจะมีแต่ความสุขแน่นอน”พี่ม่อนเอ่ย ใบหน้าหวานที่ผมแสนรักทำให้ผมคิดว่าชีวิตนี้ผมมีแค่นี้ผมก็พอใจแล้ว

ฟอดดดด

“งั้นพี่ม่อนทำให้คนใกล้ๆมีความสุขก่อนได้ไหมอ่า...นะๆเมียจ๋า”ผมเอ่ยอ้อนพี่ม่อนอย่างที่เคยทำ และก็สำเร็จเพราะพี่ม่อนไม่เคยจะปฏิเสธผมสักครั้ง แต่ยังไม่ทันจะเริ่มความสุขยกแรก ผมก็แพ้น๊คอซะแล้วเมื่อเสียงเคาะหนึ่งก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณพ่อคุณแม่ฮะ น้องพุธเข้าไปนะฮะ”เสียงเล็กยังเอ่ยไม่จบดีลูกชายตัวดีของผมก็พาพี่หมีพูห์ตัวโตเข้ามาในห้อง ร่างเด็กน้อยวัยหกขสบเดินเข้ามากระโดเข้าหาผมทันที

ปึก!

“โอ๊ะ...เบาๆครับเจ้าตัวแสบ”ผมเอ่ยขึ้นพร้อมสวมกอดลูกชายไว้ก่อนที่จะกดจมูกเข้าที่แก้มของลูกชายไปฟอดใหญ่สลับกับพี่ม่อน

ฟอด ฟอด

“นอนไม่หลับหรอครับคนดีของแม่”พี่ม่อนเอ่ยถาม

“ฮะ น้องพุธด้วยด้วยได้ไหมฮะ”ผมยิ้มให้ลูกชายก่อนจะจับมานอนตรงกลางระหว่างผมกับพี่ม่อน

“ได้สิครับ ว่าแต่พรุ่งนี้จะไปกับแม่ไหม”

“ไปไหนฮะ”

“ก็ไปบนดอยไง”

“คุณพ่อไปด้วยไหมฮะ”

“ไปสิ น้องพุธจะไปด้วยไหม เราจะไปปลูกป่ากันด้วยนะ”ผมเอ่ยบอกลูกชาย เขาชอบมากที่จะไปปลุกป่าและชอบที่อยู่อะไรกับธรรมชาติ เพราะมักจะคลุกอยู่กับภูผา ลูกชายของคุณเตและคุณหนูใบข้าวเสมอ

“ไปฮะ เราชวนพี่ภูผาไปด้วยได้ไหมฮะ”นั้นไง ไม่ลืมจริงๆกับพี่ภูผาของตัวเองจริงๆ

“บอกแล้วครับ พรุ่งนี้เราจะไปเจอครอบครัวพี่ภูผาที่โน้นกัน ว่าแต่คืนนี้ตัวเล็กนอนได้แล้วครับฎพี่ม่อนสมกับเป็นแม่ของลูกและเมียรักของผมจริงๆ ทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่องเลยสักนิด ผมหลับตาลงพร้อมสวมกอดทั้งเมียลักและพี่ม่อน

“กู๊ดไนท์ครับ พรุ่งนี้เราจะไปตามรอยพ่อหลวงกัน”ผมเอ่ยบอกคนที่ผมรักทั้งสอง

“น้องพุธจะไปปลูกป่าของพ่อฮะ...จุ๊บ จุ๊บ ฝันดีฮะ”ลูกชายผมน่ารักที่สุด

“จุ๊บ จุ๊บ ฝันดีครับดวงใจของแม่และของม่อน แค่นี้ก็มีความสุขที่สุดแล้ว”พี่ม่อนเอ่ยหลังจากกดจูบผมและลูกชาย เมียผมเป็นอาจารย์พิเศษมาเกือบห้าปี และเป็นวิทยากรในการให้ความรู้ด้านเศรษฐกิจพอเพียง เมียผมบอกว่าจะตามรอยพ่อไปจนกว่าชีวิตจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้

*******

ม่อน พาร์ท

เช้านี้เราพากันเดินทางขึ้นดอยข่างแต่เช้า เพื่อมาให้ความรู้เรื่องเศรษฐกิจพอเพียงกับคนบนเขา และก็เป็นอะไรที่ทำผมยิ้มแก้มแทบจะแตกเมื่อมีคนทั้งหมู่บ้านมาร่วมกันฟังบรรยายความรู้ครั้งนี้

“หลักการต่างๆที่ผมได้บรรยายไปเมื่อสักครู่ มีท่านไหนไม่เข้าใจมั้งครับ”ผมเอ่ยถาม แม้จะเป็นชาวเขาแต่ทั้งหมดก็ถือว่าตัวเองเป็นคนไทย ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าเมื่อก่อนหนทางที่นี่ลำบากมากกว่านี้ ทำให้ไม่ค่อยมีคนมาให้ความรู้อะไรมากนัก เทคโนโลยีก็ไม่ต้องพูดถึงไม่เคยมีมาก่อน จนครั้งหนึ่งทุกคนในหมู่บ้านก็ปลื้มใจเมื่อทราบว่าพ่อหลวงเดินทางมาที่นี่ และพ่อของผู้ใหญ่บ้านเองที่เป็นผู้นำหมู่บ้านมาก่อนอาสาจูงม้าที่พ่อทรงนั่งขึ้นเขาเองทั้งๆที่พระองค์ไม่ได้ต้องการเลย ท่านอยากจะเดินทางมาเอง

“แล้วเราจะต้องทำยังไงเป็นอันดับแรกครับอาจารย์ ในเมื่อตอนนี้เราไม่มีแหล่งของต้นกล้าต่างๆมาให้คนในหมู่บ้าน”เสียงชายหนุ่มของหมู่บ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ผมยกยิ้มให้ดูท่าทางชายหนุ่มดูจะมีความรู้อยู่บ้าง

“ซาเอ เป็นลูกชายผมเองครับเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยปีนี้เอง แต่ว่าติดที่พวกเราไม่มีสัญชาตินี้เลยต้องเป็นตัวเลือกครับ”ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยขึ้น ผมเองก็ยกยิ้มก่อนจะหันไปมองเสือที่ทำหน้าไม่พอใจนัก ก็ชายหนุ่มนั้นหน้าตาดีเกินจะเป็นชาวเขา

“เสือ ให้ผู้กองช่วยได้ไหมอ่า”ผมเอ่ยอ้อนๆ เสือแพ้ลูกอ้อนผมเสมอ

“ไอ้ผู้กองเว้ย ไอ้เชี่ยหมวด มานี่ดิ”เสือเอ่ยเรียกเพื่อนรักทั้งสองที่มาช่วยวันนี้ด้วยอย่างหงุดหงิดใจ

“ครับเพื่อนรัก เรียกด้วยสรรพนามที่แสนลื่นหูแบบนี้แสดงว่ามีคนมองเมียมึงใช่ไหมครับ”เสียงผู้กองเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาพร้อมหมวด

“รู้ดีไปหมดนะมึงสองตัวเนี้ย ว่าแต่เมียกูขอความช่วยเหลือ”เสือเอ่ยออกมา ผมเองก็ติดตลกเล็กน้อยเสือน่ารักชะมัดเลยเวลาหึงไม่เคยเก็บอารมณ์ตัวเองได้เลยสักนิด

“ผู้กองครับ ผู้กองครับ ถ้าจะช่วยน้องวิธีไหนได้บ้างครับ”ผมเอ่ยเสียหวานออกมา

“เตรียมเอกสารให้ผมดูก่อนนะครับ และจะส่งเรื่องดำเนิการให้แม้ว่าจะใช้เวลาเล้กน้อยแต่ก็ตาขั้นตอนนะครับ”หมวดเอ่ยขึ้นพร้อมยกยิ้ม ชุดทหารทำให้ชาวเขาที่นี่รู้สึกเกรงกลัวแต่ก็รู้สึกปลอดภัยนัก

“ใช่ครับ เราอาศัยแผ่นดินไทย ใต้ร่มพระบารมีของพระเจ้าแผ่นดินเรทุกคนถือว่าเป็นคนไทยครับ ไทยต้องช่วยไทย”หมวดเองก็เอ่ยขึ้น ทั้งผู้ใหญ่และชายหนุ่มก็ยิ้มปริ่มอย่างดีใจ ก่อนจะเอ่ยขอบคุณผู้กองและหมวดกันยกใหญ่

“เพราะบารมีของพระองค์ ที่ยังมีข้าราชการที่จงรักภักดีอย่างผู้กองและหมวด”ผู้ใหญ่บ้านยกมือไหว้พระฉายาลักษณ์ที่ติดอยู่ด้านบน ผมเผลอน้ำตาไหลออกมาเมื่อเห็นชาวบ้านต่างพากันยกมือเหนือหัวพร้อมกัน

ช่วงเที่ยงทางหมู่บ้านก็ทำอาหารเลี้ยงพวกเราช่างเป็นอะไรที่มีความสุขนัก ผผมยิ้มปริ่มแทบแก้มแตกกับความสุขที่ได้รับ ผมพาพ้องเพื่อนสนิทและครอบครัวมาทำอะไรดีๆก็ต้องส่งผลกับชีวิตเราให้มีความสุข ผมคิดแบบนั้น

“เดี๋ยวรถต้นกล้าส้มและชา จากไร่ส้มของผมและไร่ชาของพ่เลี้ยงเตชินจะมาถึงนะครับ และทางกรมป่าไม้ส่งต้นกล้ามาให้เราปลูก ช่วงบ่ายเราจะปลูกปลาและแจกต้นกล้ากันนะครับ”ผมเอ่ยบอกทุกคนที่กำลังนั่งยิ้มด้วยความสุข

“เย้ๆ พี่ภูผาเราจะไปปลูกป่ากันแล้ว น้องพุธชอบมากๆ”ลูกชายผมเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“พี่ภูผาก็ชอบครับ ว่าแต่ทานข้าวให้หมดนะครับ เพราะข้าวทุกเม็ดมีคุณค่าได้มาซึ่งหยาดเหงื่อของชาวนา”ผมยิ้มออกมา เตชินเลี้ยงลูกดีจัง อายุเพิ่งสิบขวบเองแต่ความคิดความอ่านดีนัก

“ครับผม”น้องพุธเอ่ยอย่างน่ารัก ผมยิ้มให้ลูกๆและทุกคนในนี้ รอยยิ้มแห่งความสุขของพวกเรา

ผมยืนมองไปยังพื้นที่กว้างก่อนหน้านี้เคยเป็นที่เพาะปลูกสิ่งเสพติดหลายชนิและเคยเป็นพื้นที่ทางผ่านของผิดกฏหมายแต่นับจากนี้มันจะกลายเป็นพื้นที่ผืนทอง

ฟอดดดด

“มองอะไรอยู่ครับ”เสือเดินมาสวมกอดผมจากด้านหลัง คางแหลมกดที่ไหล่ผมไว้พร้อมมองไปข้างหน้าด้วยกัน

“ม่อนแค่อยากจะทำให้แผ่นดินของพ่อเป็นแผ่นดินทอง แผ่นดินที่พ่ออยากจะให้ลูกๆทุกคนเห็นคุณค่า ให้สมกับชื่อของพ่อ...”

“เสือจะช่วยพี่เองครับ”ผมยกยิ้มกว้างออกมา ผมมีคนที่ผมรักและรักผมมาก ผมมีแผ่นดินที่ผมรักและผมก็เชื่อว่าผมจะทำได้

.......จบ.........

“เศรษฐกิจพอเพียงเป็นเสมือนรากฐานของชีวิต รากฐานความมั่นคงของแผ่นดิน เปรียบเสมือนเสาเข็มที่ถูกตอกรองรับบ้านเรือนตัวอาคารไว้นั่นเอง สิ่งก่อสร้างจะมั่นคงได้  ก็อยู่ที่เสาเข็ม แต่คนส่วนมากมองไม่เห็นเสาเข็มและลืมเสาเข็มเสียด้วยซ้ำไป”

*พระบรมราโชวาทพระราชทานผ่านมูลนิธิชัยพัฒนา*

"...คนเราถ้าพอในความต้องการก็มีความโลภน้อย เมื่อมีความโลภน้อยก็เบียดเบียนคนอื่นน้อย. ถ้าทุกประเทศมีความคิดอันนี้ ไม่ใช่เศรษฐกิจ มีความคิดว่า ทำอะไรต้องพอเพียง หมายความว่า พอประมาณ ไม่สุดโต่ง ไม่โลภอย่างมาก คนเราก็อยู่เป็นสุข. พอเพียงนี้อาจจะมีมาก อาจจะมีของหรูหราก็ได้ แต่ว่าต้องไม่ปเบียดเบียนคนอื่น. ต้องให้พอประมาณตามอัตภาพ พูดจาก็พอเพียง ทำอะไรก็พอเพียง ปฏิบัติตนก็พอเพียง..."

*พระราชดำรัสพระราชทานแก่คณะบุคคลต่างๆที่เข้าเฝ้าฯถวายชัยมงคล

เนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา

วันศุกร์ที่ ๔ ธันวาคม ๒๕๔๑

.....................


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น