จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนทีี่ 9

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2560 23:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนทีี่ 9
แบบอักษร

ตอนที่ 9




วันนี้อู่เค่อตื่นเต้นเป็นอย่างมากเพราะเขากำลังเดินทางไปหาเยี่ยนเฟย แต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าไม่มีใครบางคนที่จอมบังคับร่วมเดินทางมาด้วยกัน ระหว่างนั้นมิมีบทสนทนาอันใดถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากชายทั้งสองคนซึ่งได้ถือว่าเป็นผัว-เมียกันตามประเพณี

เมื่อดวงตาทั้งสองของอู่เค่อพลันเห็นสถานที่ที่เขามาพบกับเยี่ยนเฟยบ่อยๆก็เผลอยกยิ้มมุมปากด้วยความดีใจ

และอาการนั้น...ก็อยู่ในสายตาของเสี่ยวติงทั้งหมด

“เจ้ารอข้าตรงนี้ล่ะ ข้าขอเข้าไปคุยไม่นาน...” อู่เค่อหันไปบอกคนที่เดินตามหลังตนช้าๆและโดยที่ไม่ฟังคำตอบรับอันใด ตัวเขาก็ก้าวเข้าไปสู่ที่ๆหนึ่งอันแสนคุ้นเคยและมีความสุขทุกครั้งที่ได้มา…

ทุกอย่างยังดูคุ้นตาราวกับไม่มีอะไรแม้สักนิดเปลี่ยนแปลงไป…

ไม่ว่าจะเป็นผู้คนที่เต็มร้านนี้...

บรรยากาศเหมือนเดิม...

และ...คนรักเก่าของเขาที่ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ

.


.


.

อู่เค่อได้แต่ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่เมื่อเห็นเยี่ยนเฟยยังคงต้อนรับผู้คนด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม แต่คนที่ช่างสังเกตอย่างอู่เค่อนั้นกลับเห็นว่าหญิงสาวดูเหมือนจะผอมลงจนเห็นว่าข้อมือเล็กลงกว่าเดิมอีกแล้ว...

เขาจ้องอยู่อย่างนั้น...จนเยี่ยนเฟยรู้สึกว่าตนถูกใครบางคนจ้องมองอยู่จึงเงยหน้าขึ้นมามอง และพบว่า...คนรักที่เงียบหายไปของเธอกำลังยืนอยู่มุมอับของด้านนอกร้าน...

พลันหัวใจที่เคยสงบกลับเต้นรัวเร็วขึ้น...

หญิงสาวไม่สนสิ่งใด นอกจากเร่งรีบเดินออกมาพร้อมดวงตากลมโตที่น้ำตาคลอพร้อมจะไหลลงมาได้ทุกเมื่อ...

และในที่สุด...คนทั้งสองก็ประชันหน้ากัน

ฝ่ายหนึ่งมองมาด้วยความดีใจปนเศร้าใจ

อีกฝ่าย...หลบสายตาพร้อมกำมือแน่น

“พี่เค่อ...ทะ ท่านไม่ได้มาที่นี่เสียนานเลยนะเจ้าคะ” เยี่ยนเฟยเป็นฝ่ายเริ่มพูดคุย

“พี่ขอโทษ” ร่างสูงที่หลบตาคนรักเก่าพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด

ทำไมเจ้ายังทำเหมือนไม่ได้รับรู้ข่าวอะไร...

“อ๊ะ พี่หิวไหม มารอข้าเหมือนเดิมใช่ไหม รอสักพักนะเจ้าคะ ตอนนี้คนกำลังเยอะมากเลย” หญิงสาวยังคงพูดเหมือนเดิมทุกอย่างราวกับว่ามิมีอะไรเปลี่ยนแปลง มือที่ผอมซูบกว่าเดิมกำลังจะเอื้อมมือมาจับชายตรงหน้าเธอ แต่ก็พลันต้องหน้าชาเมื่ออู่เค่อชักมือกลับไปด้วยความรวดเร็ว

“พี่สกปรกเสียแล้ว มิคู่ควรแก่เจ้า วันนี้ที่พี่มาก็เพื่อมาลา” อู่เค่อเอ่ยออกมาด้วยความขัดแย้งในความรู้สึก

“ทำไมต้องลาข้าด้วย ท่านพี่แค่งานยุ่ง ช่วงนี้ในวังมีเรื่องมากมายเลยใช่ไหมคะ ทะ ท่านถึง มะ มาหาข้าไม่ได้ ข้าไม่...โกรธท่าน...หรอก...” ยิ่งพูดน้ำตาก็ยิ่งไหลลงมาจากดวงตาบอบช้ำคู่นั้น เธอพยายามจะหลีกหนีความจริงที่ได้รับรู้มา เพราะหวังว่าที่คนรักของเธอมาอยู่ตรงหน้านี่ จะมาเพื่อบอกว่างานยุ่งหรืออะไรก็ตามจึงมาหาเธอไม่ได้...

ไม่ใช่เพราะเขาไปแต่งงานกับชายอื่น...

“อย่าร้องเลย เพราะพี่...มันเลว...เราสองคนถึงมิได้ครองคู่กัน” อู่เค่ออยากเหลือเกิน ที่จะยื่นมือไปซับน้ำตาหญิงสาวแต่เขาก็รับรู้ว่าตนเองสกปรกยิ่งนัก

“ข้าไม่อยากฟัง!”

“พี่มาบอกแค่นี้ หวังว่าเจ้าจะรักษาตัวเองให้ดี กินข้าวเยอะๆและ...เจอคนรักที่ดีกว่ามาดูแลเจ้าให้ได้นะ ลาก่อน” อู่เค่อกล่าวด้วยความเศร้าโศกก่อนที่จะตัดใจหันหลังมา

“ข้ายังรักพี่เสมอ!” เยี่ยนเฟยมิอาจตามไปเมื่อสายตาหันไปเห็น”คนรักของอู่เค่อ” กำลังเดินเข้ามาที่ตรงนี้ เธอจึงทำได้เพียงส่งเสียงดังบอกความในใจไปกับอีกคนที่กำลังหันหลังเดินออกไป

แผ่นหลังกว้างนั้นกระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แต่อู่เค่อก็ยังก้าวเดินออกไป จนมาหยุดยืนตรงหน้าของเสี่ยวติงที่ยืนมองอย่างไม่พอใจนัก ดวงตาคมคู่นั้นจ้องมองมาเขม็งพร้อมกับมือหนาของอีกฝ่ายจับข้อมือของตนไว้พร้อมลากกลับไปบ้านอย่างรวดเร็ว!








ระหว่างทางที่กลับจนกระทั่งถึงบ้าน อู่เค่อก็มิได้เอ่ยคำใดออกมา เสี่ยวติงก็เช่นกัน เขาทำเพียงแค่หันไปอีกทางเพื่อที่จะได้ไม่เห็นหน้าของใครบางคนให้หงุดหงิดในใจเพิ่มขึ้นอีก เมื่อถึงบ้านแล้ว อู่เค่อก็เดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว และเสี่ยวติงก็ไม่พลาด...ที่จะเดินตามไป

“เจ้าจะไม่ขอบใจข้าหน่อยหรือ ที่ข้าอุตส่าห์พา”เมีย”อย่างเจ้า ไปหา”คนรักเก่า!”อย่างแม่นั่น” เมื่อเข้ามาถึงห้องนอน เสี่ยวติงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากประชดประชัน

“...ขอบใจเจ้ามาก”

“คงไม่ใช่ว่าแอบไปนัดเจอกันลับหลังข้าอีกนะ มิฉะนั้นเจ้าจะไม่มีวันได้ก้าวออกไปนอกบ้านได้เลยตลอดชีวิต!” เสี่ยวติงแปลกใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอ่ยคำขอบใจมาอย่างง่ายดาย พลันความคิดในหัวบางอย่างก็ส่งผลทำให้พูดไปอย่างไม่ทันได้ไตร่ตรอง

อู่เค่อตากระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น!

“ข้ามิได้มีนิสัยแอบลักแอบขโมยกินเช่นนั้น!”

“ก็ดี งั้นก็จงจำไว้ล่ะกัน ว่าต่อไปนี้เจ้าเป็นเมียข้าเพียงคนเดียว และเวลาเจ้าจะไปไหนก็ต้องมาบอกผัวอย่างข้าให้รู้ทุกครั้ง ชีวิตเจ้าเป็นของข้าแล้วต่อไปนี้!”

“...”

“ถ้าเจ้าทำตัวดี ข้าก็จะใจดีด้วย แต่ถ้าเจ้าคิดคบชู้ไม่ว่าจะชายหรือหญิง เจ้าจะได้เห็นนรกจากข้าแน่”

“ข้าไม่ได้เป็นคนสำส่อนเช่นนั้น!”

“ข้าแค่เอ่ยให้เจ้ารู้จักว่าตนเองทำได้ถึงแค่เพียงไหนเท่านั้น”

“…”

“…”

“ข้าขอถามเจ้าสักครั้งได้ไหม” อู่เค่อเอ่ยออกมาอย่างอ่อนใจ

“สำหรับเจ้าข้าตอบได้ทุกเรื่อง”

“…ที่เจ้าทำไปทั้งหมด ที่บังคับให้ข้าแต่งงาน บังคับขืนใจข้า รวมถึงให้ข้าบอกเลิกเยี่ยนเฟย เหตุผลของเจ้าคืออะไร?”

“…” เสี่ยวติงชะงักไป เมื่อได้ยินคำถามที่ไม่คาดคิดมาจากคนตรงหน้า ตนไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าถามคำถามเช่นนี้ออกมาตรงๆ

คำถามที่แม้แต่เขาก็ไม่รู้คำตอบว่ามันเป็นเพราะอะไร...

“เจ้ารักข้าหรือ?” เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบ อู่เค่อจึงแกล้งเอ่ยออกไปเช่นนั้น ก่อนที่เขาจะชะงักเสียเองเพราะอีกคนหน้าขึ้นสีทันทีและไม่ตอบอะไรออกมา

“…”

“ว่าอย่างไร”

“ข้าว่าเจ้าคิดเข้าข้างตัวเองไปมากเสียแล้ว คิดหรือว่าอย่างข้าจะรักบุรุษเช่นเจ้า!”

“…” เสี่ยวติงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าตนเงียบเสียงไป พร้อมกลับเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

“ขะ ข้าจะออกไปข้างนอก เจ้าก็ห้ามออกไปไหนล่ะ แล้วค่ำๆข้าจะกลับมาทานข้าวเย็นกับเจ้า” เอ่ยจบก็สาวเท้าออกจากห้องไปด้วยความสับสนข้างในใจ ทั้งๆที่คราแรกตนนั้นคิดว่าหลังจากกลับมาจากการที่อู่เค่อไปพูดคุยบอกลากับคนรักเก่า เสี่ยวติงจะทำดีและพูดดีๆกับอีกฝ่ายบ้าง แต่กลับต้องรู้สึกโมโหเมื่อได้ยินหญิงสาวผู้นั้นเอ่ยปากบอกรัก”เมียเขา!”ทั้งๆที่นางก็น่าจะเห็นว่า”ผัว”ยืนอยู่ตรงนี้! และตัวเขาเองนั้นก็อดระแวงไม่ได้เพราะตนไม่ได้ยินว่าทั้งสองพูดคุยอะไรกันบ้างเห็นเพียงแต่หลังของอู่เค่อไกลๆ

“ปัง!”

“…งั้นหรือ ไม่ได้รักข้าเลยสินะ...” ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่คราแรกอู่เค่อ”พยายาม”ที่จะแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่าเขาไม่ได้รักหรือมีความรู้สึกดีๆอะไรกับเสี่ยวติงแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำพูดร้ายกาจเมื่อครู่กลับเจ็บแปลบภายในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่ได้รักข้า...แล้วทำไมต้องทำลายชีวิตของข้า...”

เกลียดเขามากขนาดนั้นเลยหรือ?

________________________________________________________________________________

พรุ่งนี้ของดอัพทุกเรื่องนะคะ 

ขอให้เราคนไทยทุกคนเข้มแข็งไปด้วยกันเพื่อพระองค์ท่านที่มองลงมาจะได้มีความสุขและดีใจที่เห็นคนไทยทุกคน"รัก"พระองค์ท่านมากมายเพียงใด

#ฉันรักในหลวง รัชกาลที่ ๙

ความคิดเห็น