แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -10- ...ลีโอเน่ แบล็คบลู..

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -10- ...ลีโอเน่ แบล็คบลู..

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.1k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2557 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -10- ...ลีโอเน่ แบล็คบลู..
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ที่ 10

 

...ีโน่ล็ลู...

 

 

 

 

 

          “ไอเดียตื่นได้แล้ว เราต้องเดินทาง” เสียงของลุซดังขึ้น ขณะที่ไอเดียนอนหลับสบายอยู่บนเตียง จากวันที่ดาร์คกับคารอสทะเลาะกันก็ผ่านมาเป็น 6 วันแล้วคารอสกับดาร์คก็คุยกันอย่างปกติ เดม่อนก็มาอยู่กับไอเดียวันเว้นวัน วันนี้เป็นวันที่เดม่อนต้องไปยังโลกแวมไพร์กับลูซและดาร์คตามคำเชิญของหลุยส์หรือท่านปู่ของดาร์ค         

 

 

 

          ใช้เวลาไม่นานลูซและดาร์คก็พาไอเดียมายังโลกของแวมไพร์ได้ ไอเดียพึ่งจะมารู้ได้ไม่นานว่าสัญลักษญ์แวมไพร์มันทำให้มนุษย์ที่มีสัญลักษณ์นี้ไปยังโลกของแวมไพร์ได้และอีกอย่างที่ไอเดียต้องเตรียมใจไว้ก็คือราชาแวมไพร์ ลีโอเน่ แบล็คบลู

 

 

 

          จากที่ลูซและดาร์คเล่าให้ฟัง คือ ราชาแวมไพร์นั้นได้มีคู่ครองเป็นราชาแวมไพร์อีกตน พูดง่ายๆคือ โลกแวมไพร์นั้นแบ่งออกเป็นเขตๆ มีทั้งอานาจักรแบ่งเป็น 4 อาณาจักร คือ ทิศตะวันออก คือ อาณาจักร แฟทอล ปกครองโดยเจ้าชาย เร็นโอ แฟทอล ทิศตะวันตก คือ อาณาจักร ลาสไนท์ ปกครองโดยเจ้าหญิง เฟลม ลาสไนท์ ทิศตะวันตก คือ อาณาจักร เออซิล ปกครองโดยเจ้าชาย ดิเอโก้ เออซิล ต่อมาคืออาณาจักรสุดท้ายเป็นอาณาจักรที่ลูซและดาร์คอาศัยอยู่นั้นก็คือ อาณาจักรแบล็คบลู ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของโลกแวมไพร์ ปกครองโดยเจ้าชาย ลีโอเน่ แบล็คบลู นั้นเอง และที่เรียกลีโอเน่ว่าพระราชาแวมไพร์ก็เพราะ ลีโอเน่นั้นแต่งงานกับเร็นโอเจ้าชายแห่งอานาจักรแฟทอล และอย่างที่รู้ๆลีโอเน่นั้นปกครองทั้งสองอานาจักรจงทำให้แวมไพร์ตนอื่นๆเรียกลีโอเน่ว่าพระราชาแวมไพร์

 

 

 

          “ทำไมมืดจัง...” ไอเดียพูดขึ้นเสียงแผ่วหลังจากที่เดินเข้ามาในป่าทางหลังบ้านของลูซและดาร์ค มันเป็นทางผ่านมายังโลกแวมไพร์ ระหว่างทางไอเดียเกาะแขนของลูซและดาร์คไว้แน่นเพราะกลัวหลง

 

 

 

          “โลกแวมไพร์นั้นไม่มีแสงสว่างเหมือนโลกมนุษย์หรอกนะ” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

          “แล้วพวกนายมองเห็นได้ยังไงกัน” ไอเดียถามขึ้น ลูซยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะหันไปหาไอเดียทำให้ไอเดียเห็นดวงตาสีแดงเป็นประกายราวกับทับทิมนั้นอย่างชัดเจน และไม่ต้องให้ลูซและดาร์คอธิบายไอเดียก็รับรู้เลยว่าเพราะอะไรลูซและดาร์คถึงไปไหนมาไหนได้ในความมืด

 

 

 

          “กลัวหรอ” จู่ๆ ดาร์คก็พูดถามเพราะไอเดียเกาะแขนของลูซและดาร์คเอาไว้แน่น

 

 

 

          “ปะ...เปล่าสักหน่อย...แค่กลัวหลงเท่านั้นละ” ไอเดียพูดแก้ตัวด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อย

 

 

 

          “หึ” ดาร์คหัวเราะขำในลำคอกับความปากแข็งของไอเดีย ก่อนจะพาเดินลึกเข้าป่ามาเรื่อยๆ ก่อนจะเห็นชายหนุ่มหน้าตาเข้มสองคนกำลังยืนนิ่งอยู่ที่ประตูทางเข้าซึ้งมันเขียนด้านบนว่า แบล็คบลู

 

 

 

          “พวกเรามารับท่านตามคำสั่งของท่านหลุยส์” ชายหนุ่มพูดว่า ไอเดียสะดุ้งนิดๆ เมื่อสายตาสีแดงเข้มของชายหนุ่มทั้งสองมองมาที่ไอเดีย

 

 

 

          “นี้รึคนรักของท่าน” ชายหนุ่มพูดถามออกมาก่อนที่แวมไพร์หนุ่มทั้งสองตนจะโค้งตัวให้ไอเดีย

 

 

 

          “ข้ามีนามว่าแร็ค ส่วนนี้นามว่า แกรน ข้ามีคำสั่งจากท่านหลุยส์ให้มาพาตัวท่านไอเดียไปยังปราสาท” ชายหนุ่มที่ชื่อแร็คพูดบอก

 

 

 

          “ปราสาท ? ไปทำไม” ลูซพูดถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

 

          “ท่านลีโอเน่ แบล็คบลูเรียกพบครับ!” แกรนพูดว่าทำให้ลูซและดาร์คถึงกับนิ่งไปนิด ไอเดียหน้าซีดทันทีเมื่อได้ยินแต่ก็พยายามไม่คิดอะไรมาก

 

 

 

          “เรียกพบทำไม” ดาร์คพูดถามขึ้น

 

 

 

          “เรื่องนั้นพวกข้าไม่ทราบ ท่านลีโอเน่สั่งมาอีกว่า ห้ามท่านลูซและท่านดาร์คไม่ยังปราสาทด้วย เพียงแต่จะให้ไปรอในป่าหมอก” แร็คพูดบอก

 

 

 

          “ป่าหมอก ?? ป่าที่ทำพิธีเรียกสัตว์เลี้ยงนะหรอ ถ้าหากว่าพวกข้าเจอหมาป่านอกรีคละ” ลูซพูดถามขึ้น แร็คกับแกรนมองหน้ากันนิดๆ

 

 

 

          “ท่านลีโอเน่สั่งว่าสามารถฆ่าได้เลย เพราะฉะนั้นแกรนจะเป็นคนนำท่านไปเอง ส่วนข้าขอพาตัวคนรักของท่านไปยังปราสาทตามคำสั่งของราชาแวมไพร์” แร็คพูดว่าก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างมาประทับตราที่ข้อมือของไอเดีย ไอเดียรีบมองหน้าดาร์คทันที

 

 

 

          “ไม่เป็นไร แค่สัญลักษณ์ผ่านทาง” ดาร์คพูดบอกไอเดียกัดฟันด้วยความหวั่นใจก่อนที่แร็คจะขออนุญาติอุ้มไอเดียไปยังปราสาทเพราะต้องใช้ความเร็วของแวมไพร์ไปเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ส่วนดาร์คก็ตามแกรนไปยังป่าหมอก ซึ่งป่าแห่งนี้เป็นที่แบ่งเขตระหว่างหมาป่าและแวมไพร์

 

 

 

          แร็คใช้เวลาไม่นานก็พาไอเดียมายังปราสาทแบล็คบลู ซึ่งเมื่อไอเดียได้เห็นขนาดและก็ถึงกับอึ้งเพราะขนาดมันใหญ่โตมากจนไอเดียคิดว่าถ้าเดินหลงเพียงก้าวเดียวอาจจะหาทางออกไม่เจออีกเลยก็เป็นได้

 

 

 

          “ตามข้ามา” แร็คพูดเสียงเรียบนิ่งหลังจากที่วางไอเดียลงที่หน้าประตูทางเข้าปราสาท ไอเดียเดินตามแร็คอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่ไอเดียมายังโลกแวมไพร์ แล้วพอมาถึงก็โดนผู้มีอำนาจเป็นถึงราชาแวมไพร์เรียกเข้าพบอีกต่างหาก ไอเดียกลั้นหายใจทันทีเมื่อเดินมาหยุดยืนที่หน้าห้อง ๆ หนึ่ง

 

 

 

          “นี้คือห้องรับแขกของปราสาท เจ้ารออยู่ในห้องนี้ห้ามลุกไปไหนถ้าไม่อยากถูกกัดจนตาย ส่วนข้าจะไปตามพระราชาเอง” แร็คพูดบอก และรีบเดินออกไปราวกับว่าไม่ค่อยอยากจะอยู่กับไอเดียนานเสียเท่าไหร่

 

 

 

          ไอเดียเปิดประตูห้องช้าๆและเดินเข้าไปนั่งที่โซฟา ภายในห้องถูกตกแต่งด้วยโทนดำแดงมีเตาพิงและมีโซฟาชุด 1 ไอเดียกวาดตามองห้องอย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนจะชะงักกับภาพที่ติดบนผนัง ภาพของชายหนุ่มหน้าหวานกำลังมองไปทางหน้าต่างอย่างเหมอลอยดวงตาสีแดงบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าไม่ใช่มนุษย์สวมมงกุฎดูสง่างามแต่ภายใต้ความสง่างามนั้นกลับแฝงไปด้วยความเศร้าหมองในเรื่องอะไรบางอย่าง

 

 

 

          แอ๊ดดดดด...

 

 

 

          “ขอโทษที่ทำให้รอนาน” เสียงทุ่มนุ่มดังขึ้นพร้อมกับเสียงประตูถูกเปิดออก ไอเดียรีบหันไปมองก่อนจะอึ้งกับใบหน้าอันงดงามที่กำลังส่งยิ้มอ่อนๆมาให้ไอเดีย

 

 

 

          “เจ้าเองหรอมนุษย์ที่นามว่าไอเดีย” น้ำเสียงนุ่มพูดถามขึ้นไอเดียจึงพยักหน้ารับเบาๆ

 

 

 

          “เสียมารยาท ท่านลีโอเน่อุสาห์ลดตัวไปพูดกับมนุษย์อย่างเจ้า เจ้ากลับเพียงแค่พยักหน้าตอบรับอย่างนั้นรึ” เสียงจากมุมมืดดังขึ้นทำให้ไอเดียหันตามไปมองก็พบว่าค้างคาว 1 ตัวกำลังมองมาทางไอเดียด้วยแววตาสีแดงน่ากลัวอยู่

 

 

 

          “เจ้าสิเสียมารยาทอาลู อย่ามาว่าแขกของข้า” ชายหนุ่มพูดว่าเสียงเข้มก่อนจะหันมาหาไอเดียพร้อมกับยิ้มจางๆให้

 

 

 

          “ข้าขอโทษแทนอาลูด้วย เจ้านี้ไม่ถูกกับมนุษย์นะ...ข้าชื่อ ลีโอเน่ แบล็คบลู ยินดีต้อนรับสู่อานาจักรของข้านะ ไอเดีย” ลีโอเน่พูดบอกก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่สีแดงสดราวกับอัญมณีทับทิม

 

 

 

          “เอ่อ...คุณเรียกผมมาพบ..มีเรื่องอะไรหรอครับ” ไอเดียพูดถามขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆทำให้ลีโอเน่ยิ้มขำ

 

 

 

          “ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่ได้ยินเรื่องของเจ้าจากหลุยส์นะ เลยอยากจะดูหน้าคนที่สยบเจ้าพวกตัวแสบท่ชอบก่อปัญหาให้กับพวกข้าเท่านั้นเอง”  ลีโอเน่พูดบอก ไอเดียขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อได้ยินคำตอบของลีโอเน่

 

 

 

          “อย่ามาโกหกเลยครับ พระราชาแวมไพร์อย่างคุณคงไม่สละเวลาอันมีค่าเรียกผมมาหาเพราะแค่อยากดูหน้าผมเฉยๆหรอก จริงมั้ยครับ” ไอเดียพูดว่า

 

 

 

          “นี้เจ้ามนุษย์...!!” อาลูที่ได้ยินไอเดียพูดแบบนั้นจึงรีบอ้าปากราวกับจะต่อว่าแต่ถูกลีโอเน่ขัดขึ้นมาเสียก่อน

 

 

 

          “อาลู!! เจ้าออกไปข้างนอกเสีย ข้าอยากอยู่คุยกับมนุษย์คนนี้แบบส่วนตัว” ลีโอเน่พูดบอก อาลูก็ได้แต่มองหน้าไอเดียอย่างเคียดแค้นก่อนจะบินออกไปทางหน้าต่าง

 

 

 

          “หึ...มันก็จริงว่าข้าคงไม่สละเวลานอนของข้ามาเพื่อดูหน้าเจ้าหรอก ที่ข้าอยากจะเจอเจ้าก็เพราะว่าข้าอยากคุยอะไรด้วยสักอย่าง” ลีโอเน่พูดบอกก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

 

 

 

          “พ่อกับแม่ของเจ้าตายไปแล้วสินะ” ลีโอเน่เกริ่นขึ้นมา ทำให้ไอเดียชะงักไปนิด

 

 

 

          “ทำไมคุณถึงรู้” ไอเดียพูดถามเสียงเรียบนิ่งพยายามไม่ให้เสียงสั่นคลอ

 

 

 

          “ข้ารู้ได้อย่างไรนั้นไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าเจ้ารู้รึยังว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อกับแม่ของเจ้า” ลีโอเน่พูดว่า

 

 

 

          “พ่อกับแม่ของผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เป็นเหตุทำให้ท่านทั้งสองต้องเสียชีวิตไป” ไอเดียรีบพูดบอก ก่อนจะขมวดคิ้วเพราะรู้สึกว่าตัวเองได้ลืมอะไรบางอย่างไป อะไรบางอย่างที่สำคัญมากที่สุด

 

 

 

          “ผิดแล้วเด็กน้อย” ลีโอเน่พูดว่าก่อนจะลุกเดินมาทางไอเดีย ไอเดียตัวแข็งทันทีเมื่อลีโอเน่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้

 

 

 

          “ข้าจะบอกความจริงกับเจ้าเอง” ลีโอเน่พูดว่าก่อนจะเลื่อนมือมาเชิดคางมนต์ของไอเดียขึ้น และขยับริมฝีปากเข้ามาใกล้จนแทบจะจูบกัน

 

 

 

          ปัง!!

 

 

 

          “ช้าก่อนพระราชา” เสียงประตูเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับเสียงพูดของใครบางคนดังขึ้นทำให้ไอเดียหันไปมองแทบจะทันที ก่อนที่ความหนักอึ้งจะหายไปเมื่อเห็นลูซและดาร์คยืนอยู่หน้าประตู

 

 

 

          “พวกข้าขอเป็นคนบอกเอง” ลูซพูดบอกด้วยน้ำเสียงร้อนรน

 

 

 

          “ไม่ได้หรอกลูซ ข้าต้องการจะบอกเอง เพรราะขื่นตัวเจ้าบอกเด็กคนนี้อาจจะไม่เชื่อก็ได้” ลีโอเน่พูดว่า ดาร์คทำท่าจะขัดแต่จู่ๆก็มีโซ่มาพันธนาการร่างของลูซและดาร์คเอาไว้

 

 

 

          “อะไรนะ..” ไอเดียพูดเสียงแผ่วเมื่อโซ่ที่พัธนาการร่างของลูซและดาร์นั้นค่อยๆดึงร่างของลูซและดาร์คไปตรึงไว้กับกำแพง

 

 

 

          “เวลาข้าพูดเจ้าอย่าได้มาขัดข้า จะได้มั้ย” ลีโอเน่พูดว่าเสียงเรียบนิ่ง

 

 

 

          “เอาละ...เรามาต่อกันดีกว่า” ลีโอเน่พูดว่า

 

 

 

          “ไม่!! ผมไม่อยากรู้! เรื่องมันผ่านไปนานแล้วคุณจะขุดคุ้ยขึ้นมาเพื่ออะไรกัน!” ไอเดียพูดว่าอย่างไม่เข้าใจ มองหน้าของลีโอเน่อย่างกล้าๆกลัวๆ

 

 

 

          “หรือว่าคุณจะรื้อฟื้นมาให้ผมเสียใจเล่น ?” ไอเดียพูดถามขึ้นมาอีกด้วยน้ำเสียงที่แข็งกว่าเดิมทำให้ลูซและดาร์คนิ่งไปนิดเพราะไม่คิดว่าไอเดียจะกล้าพูดถึงขนาดนี้

 

 

 

          “ข้าไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นเลย หากข้าทำให้เจ้าลำบากใจข้าก็ต้องขอโทษด้วย แต่ที่ข้าอยากจะพูดบอกมันก็เพื่อตัวเจ้าเอง” ลีโอเน่พูดบอก ไอเดียนิ่งเงียบแววตาส่อแววกังวลอย่างชัดเจน

 

 

 

          “คนที่ข้าพ่อแม่ของเจ้าก็คือ...”

 

 

 

          “อย่า!!” ลูซและดาร์คค้านขึ้นมา ลีโอเน่ปราดตามองเฉยๆก่อนจะพูดต่อว่า...

 

 

 

          “แวมไพร์ชั้นต่ำจากเขตแบล็คบลูยังไงละ....”

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สิบ!!++++++++++

 

 

ความคิดเห็น