ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 38 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 38 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 168.3k

ความคิดเห็น : 924

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2560 23:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 38 [100%]
แบบอักษร

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 38

Author :   (ยอนิม)



“เออ กูก็ว่าดีว่ะ ไม่ได้ไปเที่ยวแบบนั้นนานแล้วเหมือนกัน” นีลพูดขึ้น หลังจากฟังแผนการเที่ยวของนัน เนื่องจากเดย์ให้อิฐเรียกทุกคนมานั่งคุยกันในห้องทำงาน


“แล้วมึงกลับเมื่อไร” เดย์หันไปถามแม็คเสียงเรียบนิ่ง


“ก็กลางเดือนหน้า” แม็คตอบกลับ เพราะเขาอยู่ในช่วงปิดเทอม


“อยู่ไทยนานเหมือนกันนี่หว่า” อิฐพูดขึ้นเมื่อได้ยิน


“ก็แค่เทอมนี้เท่านั้นแหละ หลังจากนี้ กูจะไม่ได้กลับยาวเลย เพราะใกล้จะจบแล้ว” แม็คตอบกลับไป


“ดี กลับมาทำงานใช้หนี้กูด้วย” นันแกล้งพูดแหย่ แม็คได้แต่หันไปมองด้วยสายตาขุ่นๆ แต่ก็ไม่ได้พูดว่าอะไรออกมา


“ตกลงว่าเอาตามที่ไอ้นันบอกละกัน กูขอเวลาเคลียและดูแลเรื่องร้านให้เรียบร้อยก่อน แล้วจะบอกอีกทีว่าไปวันไหน” เดย์บอกออกมา ทุกคนก็เห็นด้วย


“เออ เดย์ มึงจะเอาใครมาแทนพี่ศรวะ” อิฐถามเมื่อนึกได้ เดย์เลยหันไปหานันอีกครั้ง


“มึงว่าไงนัน เห็นบอกว่ามีคนจะมาทำงานให้” เดย์ถามขึ้น


“ก็..ไอ้กบนั่นแหละเฮีย พอดีว่าไอ้กาจมันจะย้ายมารับตำแหน่งสารวัตรที่นี่ ไอ้กบก็เลยต้องย้ายตามมาด้วย  ผมบอกว่าเฮียกำลังหาคนมาช่วยชั่วคราว ช่วงที่กำลังหาคนใหม่ มันก็เลยจะมาดูแลให้” นันบอกออกมา


“แล้วทำไมมันถึงย้ายมาด้วยล่ะ” อิฐถามอย่างสงสัย นันก็ยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“ทำไงได้ ผัวย้ายมา เมียไม่ย้ายตามได้ไงวะ หึหึ” นันพูดพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ อิฐตาโตขึ้นเล็กน้อย


“จริงดิ  ไหนตอนแรกมันชอบมึงไม่ใช่เหรอวะ..เอ่อ..” อิฐพูดก่อนจะชะงักเมื่อนึกได้ว่าแม็คก็นั่งอยู่


“กูไม่ได้คิดอะไร” แม็คบอกออกมา เพราะรู้ว่าอิฐนึกว่าเขาจะไม่พอใจ


“เรื่องของหัวใจ มันพูดยาก” นันพูดพร้อมกับยักคิ้วใส่อิฐ อิฐทำหน้าเหม็นเบื่อใส่กลับไป ให้กับความกวนของนัน


“ก็ดี กูจะได้สบายใจ แต่ถ้ามันอยากทำถาวรก็บอกกูละกัน กูจะได้ไม่หาคนใหม่” เดย์บอกออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้ตื่นเต้นหรืออยากรู้เรื่องของฉกาจและกบเท่าไรนัก


“ไอ้กาจมันคงไม่ให้ทำถาวรหรอกเฮีย เอาเป็นว่ามันมาทำให้ได้ชั่วคราวน่ะ” นันตอบกลับ เดย์ก็พยักหน้ารับ ก่อนที่จะนั่งคุยเรื่องเที่ยว และเรื่องอื่นไปเรื่อยๆ


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


หลังจากที่เปิดร้านใหม่อีกครั้ง ก็ผ่านมาร่วมสองอาทิตย์ ทุกอย่างในร้านเข้าที่ลงตัว คนของคิมที่ส่งมาดูแลในส่วนของออฟฟิศ ก็รับช่วงต่อจากเดย์ได้ทันที ส่วนกบก็เข้ามารับหน้าที่ในส่วนของศรและในส่วนของอู่ติดตั้งแทนศรเช่นเดียวกัน ทำให้เดย์เบาใจไปได้บ้าง เขากับอิฐจึงจะเดินทางกลับกรุงเทพฯในวันนี้

 เดย์เรียกอธิปคนที่คิมส่งมาดูแลเรื่องออฟฟิศ ซึ่งเป็นชายหนุ่มที่ค่อนข้างจริงจังกับการทำงานไม่น้อย  และอธิปก็สามารถทำให้เดย์ไว้ใจได้ในระดับหนึ่ง ที่สำคัญ ทั้งคิมและกมลก็การันตีการทำงานของชายหนุ่มมาด้วย พร้อมกับกบที่มารับหน้าที่แทนศร บรรดาช่างในอู่ก็ค่อนข้างตึงๆกับกบอยู่บ้าง เพราะอายุยังน้อย แต่ต้องมาเป็นหัวหน้า แต่ก็ไม่มีใครกล้าแสดงออกอะไร เพราะกบคือคนที่เดย์เลือกมาเอง

“วันนี้ผมจะกลับกรุงเทพฯ ถ้าร้านมีปัญหาอะไร ให้โทรหาได้เลยนะ” เดย์พูดขึ้นเสียงนิ่ง อธิปกับกบนั่งอยู่ที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเดย์


“ครับ..ครับ” อธิปกับกบตอบออกมาพร้อมๆกัน


“ในส่วนของออฟฟิศ ผมอยากให้คุณสรุปยอดรายรับรายจ่ายทุกอาทิตย์ พอจะทำได้มั้ย” เดย์ถามอธิปขึ้นมา ปกติเขาจะให้สรุปทุกสิ้นเดือน แต่ตอนนี้เขาอยากให้สรุปเป็นรายอาทิตย์ไปเลย


“ได้ครับ” อธิปตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ


“ส่วนแกนะกบ ชั้นรู้ว่ามันค่อนข้างอึดอัด ที่แกจะต้องมาทำหน้าที่นี้ แต่ชั้นก็เชื่อว่าแกจะคุมทุกคนอยู่ ชั้นคงไม่หวังมากเกินไปใช่มั้ย” เดย์พูดกับกบอีกแบบ เพราะเขารู้จักกับกบมาก่อน ส่วนกับป็อบจะพูดอีกแบบ เพราะอธิปเองก็อายุมากกว่าเดย์ประมาณ 3-4 ปี


“ครับเฮีย” กบตอบกลับเสียงจริงจัง


“ใครทำอะไรไม่ดีใส่มึง มึงบอกสารวัตรเลย รับรอง ไม่มีใครกล้าหือหรอก” อิฐที่นั่งฟังอยู่เงียบๆก็แซวกบขึ้นมา ทำให้กบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย


“ไม่มีใครทำอะไรผมหรอกครับ” กบตอบกลับไม่เต็มเสียงนัก


“เอาเป็นว่า ฝากหน่อยละกัน ทั้งสองคนเลย อ่อ คุณอธิป ร้านผมไม่ได้เป็นองค์กร หรือบริษัทใหญ่โตอะไร เราอยู่กันอย่างครอบครัว คุณไม่ต้องกดดันเรื่องงานมากนักก็ได้นะ ผมอยากให้คุณทำงานโดยไม่เครียด” เดย์บอกออกมา อธิปก้มหน้ารับเล็กน้อย


“ครับ คุณเดย์” อธิปตอบกลับ ก่อนที่เดย์จะพูดเรื่องงานในส่วนของอธิปกับกบอีกเล็กน้อย แล้วให้ทั้งสองคนกลับไปทำงานต่อ ส่วนเดย์ก็ให้อิฐช่วยถือของไปขึ้นรถ เพื่อเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ


“บ้านเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ นี่เราสองคนไม่ได้กลับกรุงเทพฯเป็นเดือนๆเลยมั้งเนี่ย” อิฐพูดขึ้น ขณะเดินไปที่รถพร้อมเดย์


“ไนท์เข้าไปทำความสะอาดให้เรื่อยๆ ไอ้นีลมันก็คอยไปดูให้เป็นระยะ” เดย์ตอบกลับ ก่อนที่ทั้งสองจะขึ้นรถ


“คุณอธิปเนี่ย ดูจริงจังกับงานน่าดู เห็นพวกในออฟฟิศมาโอดครวญให้ฟัง ว่าหน้าตาดีก็จริง แต่เวลางานก็น่ากลัวพอๆกะมึงเลย คึคึ” อิฐพูดออกมาอย่างขำๆ ขณะที่เดย์กำลังขับรถพากลับกรุงเทพฯ


“อืม เห็นนายบอกไว้เหมือนกัน ว่าเป็นคนจริงจังกับงาน ไม่ว่าจะงานเล็กหรืองานใหญ่ กูถึงได้เบาใจได้บ้าง” เดย์ตอบกลับ อิฐหันไปมองหน้าเดย์แล้วมองค้างอยู่อย่างนั้น จนเดย์หันไปมองอิฐเล็กน้อย

“อะไร” เดย์ถามขึ้น อิฐก็ยกยิ้มนิดๆ


“แบบนี้เราก็ว่างแล้วสิ เรื่องไปเที่ยวอยุธยาล่ะ” อิฐถามขึ้นอย่างกระตือรือร้น เพราะเขาอยากไปเที่ยวเต็มทีแล้ว


“โทรไปถามพวกนั้นสิ ว่ามันว่างไปวันไหน” เดย์ตอบกลับ และอิฐก็ไม่รอช้า รีบโทรหานัน หานีลทันที  เพื่อประชุมสายคุยถึงวันไปเที่ยว


(“พรุ่งนี้มั้ยล่ะ ถ้าเฮียตกลง ผมจะได้โทรไปจองที่พักเลย”) นันพูดออกมา


“ไอ้นีลว่าไง” เดย์ถามกลับไป เพราะอิฐเปิดลำโพงให้เดย์ฟังด้วย


(“กูไปได้ ช่วงนี้ที่อู่ไม่ค่อยวุ่นอะไรอยู่แล้ว”) นีลบอกกลับมา


“ถ้าไม่มีใครติดอะไร ไปพรุ่งนี้ก็ไป ฝากมึงจัดการเรื่องที่พักให้ด้วยละกันไอ้นัน”) เดย์ไหว้วานนัน


(“ได้เลยเฮีย พรุ่งนี้เจอกันที่ไหนดี พวกเฮียมาที่บ้านผมมั้ย เดี๋ยวผมให้ไอ้ไวขับรถพาพวกเราไปส่งที่สถานีหัวลำโพง”) นันเสนอขึ้น นีลเองก็เห็นด้วย เดย์เลยตกลงนัดแนะให้ไปเจอที่บ้านของนัน ตอน 7 โมงเช้า เมื่อตกลงกันได้แล้วอิฐก็ตัดสาย พร้อมกับนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่


“ตื่นเต้นว่ะ” อิฐพูดขึ้น เดย์เลิกคิ้วเล็กน้อย


“ตื่นเต้นอะไร” เดย์ถามกลับไป


“ก็ที่จะนั่งรถไฟไปเที่ยวไง กูไม่เคยนั่งรถไฟไปเที่ยวอะไรแบบนี้มาก่อนเลยนะ” อิฐบอกออกมา เพราะเมื่อก่อน เวลาที่เขาจะไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อน ส่วนใหญ่จะขับรถไปกันเอง เพราะตอนนั้น อิฐยังคงรักสบายอยู่ เดย์ยกยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย

“แบบนี้เราก็ต้องเตรียมเป้ใส่เสื้อผ้าสิเนอะ เดี๋ยวกลับถึงบ้านกูจะจัดกระเป๋าให้นะ” อิฐพูดบอกออกมา


“มั่นใจ ว่าจะจัดกระเป๋า..” เดย์ถามขึ้นเหมือนคาดเดาเหตุการณ์บางอย่างได้

..

..

“อิฐ” เสียงทุ้มห้าวของเดย์ เรียกคนรักอย่างอ่อนใจ เมื่อเขากลับมาถึงบ้านได้สักพักใหญ่ๆ อิฐขึ้นมาบนห้องนอนก่อน เพื่อจะจัดเสื้อผ้าเตรียมไปเที่ยวพรุ่งนี้ ส่วนเดย์ก็เดินดูความเรียบร้อยรอบๆบ้าน และในบ้าน จนเวลาผ่านไปร่วมชั่วโมงเขาถึงได้ขึ้นมาดูคนรัก แล้วปรากฏว่า อิฐรื้อเสื้อผ้า และของใช้ มาวางกองไว้เกลื่อนห้อง


“อะไร” อิฐขานรับ ขณะกำลังรื้อตู้เสื้อผ้าอยู่


“นี่อะไร” เดย์ชี้ไปยังกองเสื้อผ้าและของใช้ต่างๆ อิฐก็มองตามมือของเดย์ที่ชี้ไป


“ก็กูกำลังเตรียมของไปเที่ยวพรุ่งนี้ไง เดย์ กูเอารองเท้าผ้าใบไปสามคู่ดีมั้ย กูต้องติดหมวกไปด้วยป่ะ แล้วเอาเสื้อไปกี่ตัวดี อ่อ แดดมันจะร้อนรึเปล่าวะ” อิฐพูดออกมาเรื่อยๆเป็นชุด เดย์ถอนหายใจเบาๆ


“อิฐ มึงคิดว่าไปเที่ยวเมืองนอกรึไง ไปค้างแค่สองคืน ไม่ได้เอารถไปเอง มึงจะขนอะไรไปนักหนา แล้วของเนี่ย รื้อออกมาแล้วจะเก็บเข้าที่มั้ย” เดย์บ่นออกมาไม่จริงจังนัก อิฐทำปากยื่นใส่คนรักเล็กน้อย


“ก็กูไม่เคยไปเที่ยวแบบนี้นี่ ใครจะไปรู้วะ ว่าจะต้องเตรียมอะไรไปแค่ไหน ทุกทีเอารถไป ก็ขนของใส่รถอย่างเดียวเลย” อิฐบอกเสียงอ้อมแอ้ม เดย์เดินไปนั่งลงที่พื้นห้อง พร้อมกับหยิบเสื้อผ้าของใช้ที่อิฐวางกองไว้ แยกออกมาเท่าที่จำเป็น อิฐก็เดินมานั่งข้างๆคนรักทันที สุดท้ายก็เป็นเดย์ ที่ต้องมาคอยบอกว่า ต้องจัดเตรียมอะไรไปบ้าง โดยมีอิฐคอยช่วยหยิบจับตามที่เดย์บอก เดย์แยกกระเป๋าเป้สองใบ ของเขาและของอิฐ โดยแยกเสื้อผ้า 1ใบ และของใช้จำเป็นอีก 1 ใบ ส่วนที่เหลือ อิฐก็ต้องเป็นคนเก็บเข้าที่ไปตามระเบียบ

“รู้สึกว่าทริปนี้ จะมีกู ไอ้นิค ไอ้แม็ค สามคนแน่ๆเลย ที่ไม่เคยไปเที่ยวแบบนี้มาก่อนอ่ะ” อิฐพูดขึ้นหลังจากที่เก็บทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เดย์นอนเล่นอยู่บนเตียง อิฐก็เลยมาล้มตัวลงนอนคว่ำคุยกับเดย์อยู่ข้างๆ


“มันก็ไม่ต่างจากที่มึงเคยเที่ยวนักหรอก แค่เปลี่ยนจากรถส่วนตัว มาเป็นรถสาธารณะ” เดย์ตอบกลับเสียงเรียบ อิฐวางคางและเอียงแก้มเกยลงบนอกของคนรัก พร้อมกับมองหน้าเดย์ไปด้วย


“ไปเที่ยวแบบนี้ จะทำให้มึงเหนื่อยมั้ย” อิฐถามขึ้น เดย์ที่เอาแขนหนุนหัวก็มองหน้าอิฐเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่ง มาจับเส้นผมที่หน้าผากของอิฐอย่างแผ่วเบา


“ถามทำไม” เดย์ถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติ


“กูลืมคิดไป ว่าช่วงเดือนที่ผ่านมานี่ มึงเหนื่อยกับเรื่องร้านมากน่ะสิ มึงก็คงอยากจะพักบ้าง แต่กูก็ดันอยากไปเที่ยว แล้วไปเที่ยวแบบนี้ มันจะทำให้มึงเหนื่อยมากมั้ย” อิฐถามเสียงอ่อนลง


เปี๊ยะ!


“โอ๊ย ดีดลงมาทำไมเนี่ย มันเจ็บนะ” อิฐโวยขึ้นมาทันที พร้อมกับลุกนั่ง เมื่อเดย์ดีดหน้าผากของเขา เดย์นอนมองคนรักแล้วยกยิ้มนิดๆ


“นอนลงมา” เดย์เรียกเสียงเรียบ ถึงแม้ว่าจะหน้างอเพราะโดนดีดหน้าผาก แต่อิฐก็ยอมล้มตัวลงไปนอนเอาหัวหนุนอกคนรักเอาไว้ โดยตะแคงหน้าไปหาเดย์เช่นเคย


“เจ็บ” อิฐพูดเสียงอ่อย เดย์เลยยกมือไปลูบตรงรอยแดงที่เขาดีดหน้าผากของอิฐอย่างเบามือ


“กูเป็นคนบอกเอง ว่าจะพาไปไปเที่ยว ไปทำบุญ กูก็ต้องพาไป ถ้ากูเหนื่อย กูไม่พามึงไปหรอกอิฐ” เดย์พูดเสียงจริงจัง


“กูรู้ ว่ามึงตามใจกู ตั้งแต่มึงกลับมาจำทุกอย่างได้ มึงก็ตามใจกูมากกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะเดย์ ถึงแม้ว่ากูจะรู้เหตุผลแล้วก็เถอะ แต่กูก็ไม่ค่อยชินว่ะ” อิฐบอกออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นเดียวกัน เขากับเดย์ คุยเรื่องนี้กันหลายครั้ง แต่อิฐก็ไม่ชินอยู่ดี เดย์ยกยิ้มนิดๆ


“มึงคงเป็นพวกมาโซฯ ชอบความเจ็บปวดสินะ ใจดีด้วยไม่ชอบ ชอบให้ใจร้ายใส่ ว่างั้นเถอะ” เดย์แกล้งถามกลับไป


“ก็ไม่ได้ถึงขนาดนั้น ก็..ไม่ต้องตามใจกูมากก็ได้ มึงน่ะ อยากจะปล่อยให้กูมีอิสระกับชีวิตส่วนตัวบ้าง โดยไม่ถามกูสักคำ ว่ากูต้องการมั้ย” อิฐบอกออกมา พร้อมกับทำหน้าหงอยๆ



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“มึงไม่ต้องการอิสระงั้นเหรอ?” เดย์ถามกลับไป พร้อมกับนอนมองหน้าคนรักด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่แฝงความอ่อนโยนเอาไว้ภายใน


“ก็..ไม่รู้สิ เวลาที่มึงอนุญาตให้กูไปไหนมาไหน กูก็ชอบนะ แต่กูอยากให้มึงไปด้วย กูไม่ชอบที่มึงปล่อยให้กูไปคนเดียว อย่างเที่ยวกลางคืนอะไรพวกนี้อ่ะ ถ้ามึงไปด้วย กูรู้สึกอุ่นใจมากกว่า เฮ้ออออ จะพูดยังไงดีวะ” อิฐบ่นออกมาพร้อมกับเอามือขยี้หัวตัวเอง จนเดย์ต้องจับมืออิฐให้หยุดขยี้ แล้วเป็นฝ่ายลูบเส้นผมของอิฐให้เข้าที่โดยไม่พูดอะไร เดย์นอนมองหน้าคนรักนิ่งๆ เพราะเขากำลังคิดทบทวนถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา ก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ


“เออ อยากให้กูกลับมาโหดเหมือนเดิม กูก็จะโหดใส่ แต่อย่ามาโอดครวญทีหลังนะอิฐ” เดย์แกล้งพูดขู่


“โหดได้ แต่ลดลงมาจากเดิมนิสสสสส” อิฐพูดลากเสียงยาว พร้อมกับเอานิ้วโป้งกับนิ้วชี้มาทำท่านิดเดียวให้เดย์ดู เดย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย จากที่เขาตั้งใจไว้ว่าจะให้อิสระกับอิฐ ไม่อยากไปบังคับอะไรอิฐเหมือนก่อน ก็คงต้องล้มเลิกไปบางส่วน  แต่เรื่องที่จะสอนให้อิฐเรียนรู้การใช้ชีวิต และทำทุกอย่างด้วยตัวเอง เดย์ก็ยังคงตั้งใจเอาไว้เหมือนเดิม เขาอยากให้อิฐใช้ชีวิตด้วยตัวเองได้ ถ้าวันหนึ่งเขาจากโลกนี้ไปแล้ว เขาจะได้ไม่รู้สึกผิด และเป็นห่วงอิฐ เพราะหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุมา ทำให้เดย์รู้ว่า ชีวิตมันไม่มีอะไรแน่นอน


“อืม ถ้ามึงต้องการแบบนั้น กูก็จะทำให้” เดย์บอกออกมา ทำให้อิฐยิ้มอย่างพอใจ

“แต่เรื่องทำกับข้าว เรื่องอื่นๆที่กูอยากให้มึงเรียนรู้ มึงก็ต้องทำเหมือนเดิม เข้าใจมั้ย” เดย์กำชับอีกครั้ง อิฐก็พยักหน้าหงึกหงัก


“แต่เย็นนี้ยังไม่ทำนะ เอาไว้กลับมาจากเที่ยวค่อยเริ่มหัดทำจริงจัง” อิฐพูดเสียงอ้อมแอ้ม เดย์ยกยิ้มเล็กน้อย


“ขี้เกียจว่างั้นเหอะ” เดย์พูดดัก อิฐก็พยักหน้ารับแต่โดยดี

“งั้นเดี๋ยวตอนเย็นกูทำเอง ตอนนี้นอนพักก่อนละกัน” เดย์พูดขึ้น อิฐเลยขยับขึ้นไปนอนข้างๆเดย์


“มึงหลับเถอะ เดี๋ยวกูกะจะลองเซิร์ทข้อมูลเกี่ยวกับอยุธยาก่อน ว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง” อิฐพูดขึ้น เพราะรู้ว่าเดย์คงเพลีย เดย์พยักหน้ารับเล็กน้อย แล้วหลับตาลง อิฐก็เปิดมือถือเล่นไปเงียบๆ ไม่ได้ส่งเสียงดังรบกวนคนรักแต่อย่างไร


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“กูนึกว่า มาถึงแล้วมึงจะยังไม่ตื่นซะอีก” นิคแซวอิฐขึ้น ในช่วงเช้าของวันใหม่ นีลกับนิคขับรถมารับเดย์กับอิฐไปที่บ้านของนันด้วยกัน เมื่อทั้งสองมาถึงก็เห็นอิฐนั่งตาใสรออยู่กับเดย์แล้ว โดยสะพายกระเป๋าเป้คนละใบ


“ก็กูนอนเร็ว เลยตื่นเช้า” อิฐตอบกลับ เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ เอาจริงๆเมื่อคืนเขาขู่อิฐเอาไว้ ว่าถ้าตอนเช้าเรียกแล้วไม่อยากจะลุกล่ะก็ เขาก็จะปล่อยให้อิฐเฝ้าบ้าน อิฐเลยนอนเร็วกว่าทุกที ถึงได้ตื่นแต่เช้า


“มึงมีกระเป๋าคนละใบเท่านั้นใช่มั้ย” นีลถามขึ้น เดย์พยักหน้ารับ นีลเลยให้ขึ้นรถกันเลย เพื่อตรงไปยังบ้านของนัน ใช้เวลาสักพักก็มาถึง นันกับแม็คนั่งรออยู่ก่อนแล้ว แต่ดูเหมือนแม็คจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร เพราะนั่งหน้ามุ่ยๆอยู่ที่โซฟา


“เป็นไรวะ” อิฐถามขึ้นเมื่อเดินเข้าไปในบ้านของนัน


“ง่วง” แม็คตอบสั้นๆ พร้อมกับฟุบหน้าไปกับพนักโซฟา


“กินอะไรรองท้องกันก่อนเฮีย เดี๋ยวค่อยออกไป” นันเรียกทุกคนให้เข้าไปในครัว ซึ่งนันเตรียมน้ำเต้าหู้กับข้าวเหนียวหมูย่างไว้แล้ว อิฐกับนิคจึงรีบเข้าไปอย่างรวดเร็ว เพราะยังไม่ได้กินข้าวเช้ามา เดย์กับนีลก็เดินตามเข้าไปเช่นเดียวกัน


“ไอ้แม็คไม่กินเหรอวะ” อิฐถามนันที่เดินออกไปคุยกับแม็ค


“มันกินแล้ว มึงกินเลย” นันตอบกลับ อิฐกับนิคเลยนั่งกินอาหารเช้าที่นันเตรียมไว้ ส่วนเดย์ก็นั่งดื่มกาแฟกับปาท่องโก๋รอไปเรื่อยๆ และเมื่อกินอิ่มแล้ว ก็พากันเดินออกมาที่รถ ซึ่งไวเตรียมจะไปส่งทุกคนที่สถานีรถไฟ ส่วนรถของนีลก็จอดทิ้งไว้ที่บ้านของนัน ทุกคนต่างสะพายกระเป๋าเป้คนละใบ และกระเป๋าใบเล็กๆใส่พวกกระเป๋าเงินเพื่อหยิบใช้ง่ายๆ นีลเอากล้องติดไปด้วย เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว ก็พากันขึ้นรถ ไวก็ขับพาทุกคนไปส่งที่สถานีรถไฟ


“เราต้องไปซื้อตั๋วตรงไหน” อิฐถามเดย์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เมื่อเดินเข้ามาในสถานีรถไฟ เขามองไปรอบๆอย่างสนใจ


“เดี๋ยวกูไปซื้อเอง แต่ขอบัตรประชาชนทุกคนด้วย” นันพูดขึ้นยิ้มๆ อิฐ นิค แม็ค ทำหน้างงเล็กน้อย


“ทำไมจะต้องเอาบัตรประชาชนด้วยวะ” อิฐถามกลับ แต่ก็หยิบออกมาให้นัน นันก็รับของทุกคนมาถือไว้ โดยไม่พูดอะไร แล้วบอกให้แม็ครออยู่กับพวกเดย์ ส่วนนันก็เดินไปซื้อตั๋วคนเดียว สักพักก็เดินกลับมาพร้อมตั๋วในมือ อิฐรีบรับมาดูทันทีเมื่อนันยื่นตั๋วพร้อมบัตรประชาชนคืนให้


“รถไฟฟรีงั้นเหรอ” เสียงของแม็คพูดขึ้น เมื่อดูตั๋วแล้ว นันพยักหน้ารับ


“ใช่ไง ไหนๆเค้ามีรถไฟฟรีให้นั่ง จะไปเสียเงินทำไม” นันบอกออกมายิ้มๆ


“รถไฟฟรี ต่างจากรถไฟเสียเงินยังไงวะ” อิฐหันไปถามเดย์ เสียงไม่ดังมากนัก


“ก็ตรงที่เราเลือกที่นั่งไม่ได้ ถ้ามีคนเยอะ ไม่มีที่นั่ง เราก็ต้องยืน แล้วก็หยุดทุกสถานีย่อย” เดย์ตอบกลับ อิฐหน้าจ๋อยไปนิด ส่วนนันกับแม็คก็ยืนเถียงกันเบาๆอยู่ห่างๆ


“ต้องยืนเลยเหรอ” อิฐถามเสียงอ่อย เดย์ยกยิ้มนิดๆ


“เที่ยวเช้าแบบนี้ สถานีต้นทางมีที่นั่งให้นั่งอยู่แล้ว แต่ตอนขากลับไม่แน่ใจนะ” เดย์ตอบกลับไปตรงๆ


“คิดผิดคิดถูกวะ ให้ไอ้นันจัดการทุกอย่างน่ะ พาไปลำบากรึเปล่าเนี่ย” อิฐพูดขึ้นอย่างโอดครวญ เดย์ยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอามือตีหน้าผากอิฐเบาๆ


“มันไม่ได้ลำบากอะไรเลย หลายคนเค้าก็เที่ยวแบบนี้กัน มันไม่ได้ทำให้ลำบากอะไรนักหรอก เพราะมึงติดความสะดวกสบายมากกว่า ถึงได้มองว่ามันลำบาก คนอื่นๆเค้าก็นั่ง ก็เที่ยวกันได้” เดย์พูดสอนออกมา อิฐยืนฟังเงียบๆ และคิดตาม


“อืม มันก็จริงอ่ะนะ” อิฐตอบกลับ ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ

“เอาวะ ลองดูเนอะ” อิฐหันมายิ้มให้กับเดย์ เพราะอย่างน้อยก็มีเดย์อยู่ด้วย เดย์ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ส่วนคู่นีลนิคไม่บ่นสักเท่าไร เพราะนิคค่อนข้างอยากลองนั่งรถไฟฟรีมานานแล้ว


“พร้อมยังเฮีย” นันหันมาถาม หลังจากคุยกับแม็คเรียบร้อยแล้ว


“พร้อมแล้ว รอมึงนั่นแหละ” นีลแกล้งว่า นันก็หัวเราะขำเล็กน้อย ก่อนจะชวนทุกคนเดินเข้าไปที่ชานชาลา โดยกอดคอแม็คเดินนำไป อิฐมองไปรอบๆอย่างตื่นเต้น


“ขึ้นเลยเฮีย ขบวนนี้แหละ” นันพูดขึ้น เมื่อรถไฟขบวนที่จะขึ้นจอดรออยู่แล้ว ทั้ง 6 คน จึงพากันขึ้นไปบนรถไฟ อิฐมองหาที่นั่งทันที โชคดีที่มีที่นั่งเหลืออยู่เยอะ


“นั่งตรงไหนๆ” อิฐหันมาถามเดย์ทันทีด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เดย์เลยจับไหล่อิฐพร้อมกับดันให้เดินไปยังที่นั่งว่าง


“นั่งฝั่งนี้ ถ้านั่งฝั่งนั้นมึงจะมึนหัว” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับดันให้อิฐนั่งฝั่งที่มองตรงไปตามทางที่รถไฟวิ่ง พร้อมกับเอากระเป๋าวางไว้ตรงที่วางด้านบน อิฐรีบไปนั่งติดหน้าต่างทันที


“แยกกันนั่งนะมึง” นีลพูดขึ้น เดย์ก็พยักหน้ารับ คู่ของนีลนิคนั่งแถวถัดจากเดย์อิฐ ส่วนนันแม็คนั่งฝั่งข้างเดย์อิฐ ทั้งสองคนก็นั่งหันไปตามทางรถไฟวิ่งเช่นเดียวกัน


“รถไฟจะออกตอนไหน” อิฐหันมาถามเดย์อีก เดย์รู้สึกว่าอิฐเหมือนเด็กๆที่จะได้ไปทัศนศึกษา


“เดาไม่ได้” เดย์ตอบกลับ เพราะเดาไม่ได้จริงๆ เพราะส่วนใหญ่รถไฟจะออกเลท อิฐพยักหน้ารับเพราะเขาไม่ได้รีบอยู่แล้ว ระหว่างรอรถไฟออก ก็มีของกินมาขาย อิฐมองอย่างสนใจ พร้อมกับสะกิดเดย์


“เดย์ๆ อยากกินไข่ต้ม” อิฐพูดขึ้น คนขายก็หยุดรอ เดย์เลยหันไปถามราคา แล้วซื้อมาให้อิฐสองใบ อิฐรับมายิ้มๆ


“ปอกเอง” เดย์บอกออกมา


“รู้แล้วน่า” อิฐตอบรับ แล้วจัดแจ้งปอกไข่ต้ม


“ไม่เคยกินเหรอวะ” นันที่นั่งด้านข้าง ชะโงกหน้าถามขึ้นมา


“เคย แต่ไม่เคยกินบนรถไฟ” อิฐตอบกลับ


“กูเพิ่งรู้ ว่าไข่ต้ม รสชาติมันจะเปลี่ยนไปตามสถานที่กิน” นันแกล้งแขวะอิฐอย่างขำๆ


“เดี๋ยวกูจะเอาเปลือกไข่ยัดปากมึง โน่น หันไปสนใจไอ้แม็คโน่น” อิฐว่ากลับไปไม่จริงจังนัก เพราะรู้ว่านันแค่แซวเล่น นันก็หัวเราะขำ ก่อนจะหันไปหาแม็ค


“แกะเปลือกทิ้งใส่ถุง อย่าทำหล่นเรี่ยราด” เดย์พูดเตือน อิฐก็แกะเปลือกใส่ถุงตามที่เดย์บอก อิฐเหยาะซอสใส่เล็กน้อย แล้วนั่งกิน เดย์มองอิฐพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ อิฐนั่งกินแล้วหันมายิ้มให้กับเดย์ โดยที่มีเศษไข่แดงติดมุมปาก เดย์เลยใช้นิ้วเช็ดที่มุมปากของอิฐออกให้ อิฐชะงักไปนิด แล้วรีบยกมือเช็ดปากตัวเอง

“กินเป็นเด็ก” เดย์ว่าไม่จริงจังนัก


“กูเช็ดเองได้น่า” อิฐบอกกลับเสียงอ้อมแอ้ม


“หึหึ ยังจะเขินอีกรึไง” เดย์ถามขึ้นพร้อมกับยกยิ้ม


“โว๊ะ ยังจะถามอีกเนอะ” อิฐโวยไม่เต็มเสียงนัก แล้วนั่งกินต่อจนหมด ถึงจะอยู่ด้วยกันมานาน ถึงแม้เดย์จะทำเรื่องเล็กๆน้อยๆให้ อิฐก็รู้สึกเขินและใจเต้นอยู่เสมอ เพราะคนที่ทำเรื่องแบบนี้ให้ คือคนที่เขารัก เดย์ส่งน้ำที่ติดมาด้วยให้อิฐดื่ม อิฐดื่มเสร็จก็เก็บใส่กระเป๋าใบเล็ก จนเวลาเลยเวลาออกตามกำหนดไปร่วมชั่วโมง รถไฟถึงจะส่งสัญญานเตรียมออกจากสถานี ช่วงก่อนนี้ก็มีคนขึ้นมาบ้าง แต่ยังไม่มีใครมานั่งฝั่งที่หันหน้าเข้าหาเดย์กับอิฐ

“กูเชื่อละ ว่ามันเดาเวลาออกไม่ได้จริงๆ” อิฐหันมาพูดกับเดย์ขำๆ  พร้อมกับมองออกไปนอกรถไฟอย่างสนใจ จนรถไฟวิ่งไปเรื่อยๆ จนถึงชานเมืองและหยุดที่สถานี มีคนขึ้นมาพอสมควร โบกี้ที่พวกเดย์นั่งมีกลุ่มวัยรุ่นขึ้นมากลุ่มหนึ่ง ดูเหมือนเป็นเด็กมหาวิทยาลัย


“กูนั่งตรงนี้นะ” เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นเพราะบอกกับกลุ่มเพื่อน ก่อนจะนั่งลงตรงที่นั่งฝั่งตรงกันข้ามเดย์กับอิฐ เพราะที่นั่งว่างๆจะกระจายกัน ไม่ได้ติดกัน


“กูนั่งด้วย แต่กูขอนั่งติดหน้าต่างนะ” เสียงผู้ชายอีกคนที่ตัวเล็กกว่าพูดกับเด็กหนุ่มที่กำลังเอากระเป๋าวางด้านบน ก่อนจะแทรกไปนั่งติดหน้าต่าง เดย์กับอิฐหันไปมองเล็กน้อย เดย์กับอิฐไม่ได้สนใจอะไรมากนัก อิฐหยิบเอาลูกอมซองสีเขียวอ่อนในกระเป๋าส่งให้เดย์ 1 เม็ด


“ลองกินดู ไอ้กบมันลองให้กูชิม กูติดใจ เลยหาซื้อติดมาด้วย” อิฐพูดขึ้น เดย์รับมาดูพร้อมกับเลิกคิ้ว


“มะนาวเกลือ” เดย์อ่านคร่าวๆ อิฐพยักหน้ารับ


“ของฮาร์ทบีทนั่นแหละ เห็นว่าตอนแรกมีขายแค่ที่ญี่ปุ่น” อิฐบอกออกมายิ้มๆ เดย์เลยแกะมากินโดยไม่พูดอะไร


ปึ่ก.

“ขอโทษครับพี่” เสียงของชายหนุ่มที่ได้นั่งติดหน้าต่าง ตรงกันข้ามอิฐพูดขึ้น เพราะกระเป๋าที่เขาวางตรงพื้นล้มมาโดนขาอิฐ


“ไม่เป็นไรครับ” อิฐตอบรับ พร้อมกับจับกระเป๋าของอีกฝ่ายตั้งให้เหมือนเดิม


“ไม่วางไว้ด้านบนวะ วางตรงนี้เกะกะ” เสียงชายหนุ่มอีกคนพูดขึ้น  ชายหนุ่มที่นั่งติดหน้าต่างบ่นเล็กน้อย แล้วก็ใช้ให้เพื่อนตัวเองเอาไปไว้ด้านบนให้  


“พี่ไปเที่ยวกันเหรอครับ” เด็กหนุ่มที่นั่งติดหน้าต่างชวนคุยขึ้นมา ทำให้เดย์กับอิฐหันไปมอง ซึ่งเด็กหนุ่มมองหน้าเดย์อยู่


“อ่อ ครับ” อิฐเป็นฝ่ายตอบแทน


“ไปเที่ยวที่ไหนเหรอครับ” เด็กหนุ่มถามต่อ แต่ไมได้สนใจหันมามองอิฐสักนิด


“อยุธยา” อิฐตอบกลับไปสั้นๆ  เพราะเดย์ไม่ได้คิดจะตอบอะไร


“พวกเราก็ไปอยุธยาเหมือนกันครับ ไปหาข้อมูลทำรายงานส่งอาจารย์กันน่ะครับ แล้วก็ถือโอกาสเที่ยวไปด้วย" เด็กหนุ่มบอกออกมายิ้มๆ


“พี่เค้าไม่ได้ถามสักหน่อย” เพื่อนผู้ชายที่นั่งข้างๆพูดขัดขึ้นมา เด็กหนุ่มหันไปถลึงตาใส่

“ขอโทษด้วยนะครับ เพื่อนผมมันพูดมากน่ะครับ” ชายหนุ่มที่นั่งตรงกันข้ามกับเดย์ หันมาพูดขอโทษแทนเพื่อน


“ไม่เป็นไรครับ” อิฐเป็นคนตอบกลับไป เดย์ส่งแว่นให้อิฐใส่


“ใส่ซะ ลมจะได้ไม่ตีเข้าตามากนัก” เดย์พูดเสียงเรียบ และสีหน้านิ่งๆ อิฐก็รับมาใส่แต่โดยดี แล้วมองออกไปนอกรถไฟ เพื่อมองวิว จนรถไฟวิ่งไปได้สักระยะ


“พี่ครับ ผมมึนหัว พี่สลับที่กับผมได้มั้ย” เด็กหนุ่มที่นั่งติดหน้าต่าง พูดขึ้นกับอิฐ ทำให้อิฐชะงักไปนิด


“ไอ้ทอยมึงมึน มึงก็นั่งหลับไปดิวะ ไปกวนอะไรพี่เค้า” เด็กหนุ่มอีกคนขัดขึ้น เพราะรู้สึกเกรงใจสายตาของเดย์ที่มองมานิ่งๆ อิฐหันไปมองหน้าเดย์ทันทีเพื่อขอความคิดเห็น


“เอาสิ” เดย์พูดขึ้น แล้วทำท่าจะลุกสลับกับเด็กหนุ่มทั้งสอง


“พี่นั่งที่เดิมก็ได้ครับ ผมขอสลับกับพี่คนนี้คนเดียวก็พอ” เด็กหนุ่มที่ชื่อทอยบอกออกมาอีก ทำให้อิฐขมวดคิ้วเข้าหากันทันที เพราะถ้าสลับกับอิฐแค่คนเดียว แปลว่าเด็กหนุ่มที่ชื่อทอยจะต้องนั่งข้างเดย์ ส่วนอิฐก็ไปนั่งกับเด็กหนุ่มอีกคน




ลูกอมที่อิฐให้เดย์กิน (ยอนิมชอบมากกก ฮ่าๆ)

ขออนุญาตเจ้าของภาพนะคะ แค่อยากลงให้เห็นว่าเป็นแบบไหน




++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ขอโทษที่ช้าค่ะ

ขอโทษที่ความเรื่อยๆของคู่นี้มันน่าเบื่อ

ถือเสียว่ากำลังเฝ้าดูชีวิตประจำวันธรรมดา ของคนคู่หนึ่งละกันนะคะ ^ ^


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น