nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : คนที่หายไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.2k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2560 10:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนที่หายไป
แบบอักษร

บทที่36

พวกของอูเลเดินกลับเข้ามาในหมู่บ้านท่าทางเหนื่อยอ่อนและอิดโรยแต่ก็ดีขึ้นเมื่อได้ทราบว่าพวกของนรินทร์กลับมาปลอดภัยรวมถึงพิมพลอยด้วย

"ไม่นึกเลยว่าพวกนายทหารจะพบกับหมอแล้วพากันกลับมาได้อย่างปลอดภัย"อูเลเอ่ยขึ้นกับนรินทร์ที่ใต้ถุนบ้านของตาเฒ่า

"ก็ไม่ปลอดภัยเท่าไหร่หรอกครับ เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยแต่ก็ทำเอาเกือบแย่อยู่เหมือนกัน คนที่หนักสุดเห็นจะเป็นพิมพลอยครับ"

"อ้าว หมอเป็นอะไรนายทหาร"

"ไม้แทงเข้าที่ตรงสะโพกครับแผลลึกเหมือนกัน"

"เวรกรรมอะไรของหมอนะถึงได้มาเจอเรื่องแบบนี้ ตอนที่โดนเจ้าผีดิบจับตัวไปก็ไม่รู้หนีรอดมาได้ยังไง"อูเลบ่นนึกสงสารหญิงสาว

"จริงสิผมลืมเรื่องนี้ไปเลย ไม่ได้ถามเหมือนกันครับว่าหนีมายังไง"นรินทร์ตอบเขาลืมคิดเรื่องนี้ไปจริงๆ

"แต่ก็ดีแล้วแหละที่เราทุกคนกลับมาปลอดภัย"

"พวกเรากลับมาครบทุกคนแล้วหรอครับ"นรินทร์ถามรู้สึกเหมือนขาดใครไปสักคน

"ครบสินายทหาร ก็มีอูเล ไอ้คะฉิ่น นายทหารปกรณ์ ผู้หมวดแล้วก็หมอที่เราออกไปตามหาครบแล้วไงจ๊ะ"

"ฉันว่าเราลืมไปคนนึงนะ อาเชไงกลับมาหรือยัง"

"ตายโหงล่ะ ตั้งแต่เห็นมันครั้งสุดท้ายตอนพิธีแตกป่านนี้ยังไม่เจอมันอีกเลย"อูเลอุทานตกใจเมื่อนึกย้อนกลับไป

"หรือว่ารอยเท้าที่เราตามวันนี้จะเป็นของอาเชพ่อ"คะฉิ่นพูดโพลงขึ้น อูเลคิดตามมีส่วนเป็นไปได้สูงที่จะเป็นรอยเท้าของอาเช

"แล้วอย่างนี้จะทำอย่างไรดีล่ะ เราจะออกตามหาอาเชกันไหม"

"ออกตามกันไปมามีหวังหายไปทีละคนหมดพอดี อูเลว่าไอ้อาเชไม่น่าจะเป็นอะไรมากเพราะมันเข้าป่าล่าสัตว์อยู่บ่อยๆคงหาทางกลับหมู่บ้านมาได้เอง"

"แต่ถ้างันทำไม่ป่านนี้ยังไม่กลับมาล่ะ เขาอาจจะได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า"

"ไม่น่าใช่ จากรอยเท้าที่เห็นวันนี้ การเดินสม่ำเสมอไม่มีหยุดพักหรือแสดงอาการเจ็บป่วยเดินลากขาอะไร กลับดูเดินแบบรีบเร่งไปเหมือนมีจุดหมายปลายทางมากกว่า"

"ถ้าเป็นแบบนั้นอาเชก็คงไม่น่าเป็นห่วงเท่าไร งันพวกอูเลพักผ่อนเถอะเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว ขอบใจมากนะครับที่ออกไปตามหาพวกผมกัน"

"ไม่เป็นไรหรอกนายทหารพวกเราเต็มใจ"อูเลบอกยิ้มซื่อๆให้นรินทร์นึกนับถือตาเฒ่าแห่งพงไพรที่มีน้ำใจกว้างขวางสมกับที่คนนับหน้าถือตา ชื่อเสียงของแกเขาได้ยินตั้งแต่มาประจำการที่นี่ใหม่ๆ ชายหนุ่มเดินออกจากบ้านของตาเฒ่ากะว่าจะไปปรึกษาเรื่องของเถื่อนกับปกรณ์และทรงยศอีกแต่เห็นว่ามันดึกมากแล้วไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยอีกทีจะได้ไม่รบกวนเวลาของทั้งสอง 

รุ่งเช้ามะเมียะรีบเช็ดตัวให้หญิงสาวแล้วขอตัวกลับไปทำอาหารเช้ามาให้ พิมพลอยนึกสงสารเด็กสาวที่ต้องวิ่งไปวิ่งมาระหว่างบ้านกับสถานีอนามัย เมื่อคืนมะเมียะก็มานอนเฝ้าเธอทั้งคืนโดยหญิงสาวไม่เห็นวี่แววของคนที่เคยนอนร่วมกันเลยแม้แต่เงา ร่างบางนึกน้อยใจชายหนุ่มผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของเธออย่างที่ใครๆรับรู้ แต่การกระทำของเขากลับตรงกันข้าม ตั้งแต่ออกจากป่ามาได้จนถึงเวลานี้เขายังไม่มาเยี่ยมเธอเลยสักครั้ง นายทหารหนุ่มคงยุ่งอยู่กับการดูแลแฟนสาวตัวจริงจนลืมภรรยาปลอมๆคนนี้ไปเสียแล้ว

"หมอดีขึ้นมากเลยนิ ลุกขึ้นนั่งได้แล้ว"อูซอนำร่างใหญ่ของตนโผล่มาให้พิมพลอยเห็นทุกเช้าก่อนใคร

"จ้ะ ดีขึ้นมากแล้ว"พิมพลอยตอบตามมารยาทเพราะเธอรู้ว่าชายหนุ่มวัยกลางคนผู้นี้คิดอะไรกับเธออยู่

"ถ้าหมอหายดีเมื่อไร จะได้ลองผ้าที่ฉันเอามาฝากจากฝั่งโน้นมีแต่ผืนสวยๆทั้งนั้นเลยจ้ะ"

"ไม่น่าต้องลำบากอูซอเลย ที่ขนมาให้ฉันคราวก่อนยังไม่ได้ใช้ งวดหน้าไม่ต้องเอาอะไรมาให้แล้วนะเปลืองเปล่าๆ"พิมพลอยคิดถึงของที่อูซอขนมาเมื่อเดือนก่อนยังว่างอยู่ในลังเหมือนเดิมโดยหญิงสาวไม่ได้แตะต้องมันสักนิด

"ฉันเต็มใจนิจ๊ะ ถึงหมอบอกว่าไม่รับแต่ฉันก็อยากจะให้อยู่ดี"อูซอตื้อไม่เลิกจนหญิงสาวพยักหน้ารับอย่างอ่อนใจ ต้องแสร้งล้มตัวลงนอนอยากพักผ่อนเพื่อหยุดบทสนทนากับอูซอ

เมื่อคืนนรินทร์นอนบนเตียงของหญิงสาวสูดกลิ่นกายของเธอที่ติดกับหมอนอย่างคำนึงหา เขาเฝ้านับวันรอให้ครบเจ็ดวันตามกำหนดที่บนบานแต่เวลาชังผ่านไปช้าเหลือเกิน ใจของชายหนุ่มอยากไปนอนใกล้ๆเฝ้าเธอใจจะขาดแต่กลัวจะหักห้ามใจตนเองไว้ไม่ไหวจึงได้แต่นอนกอดหมอนของหญิงสาวไปก่อน

ปกรณ์เดินเซโซออกจากชายป่าเวลาใกล้ย่ำรุ่งล้มตัวลงนอนบนแคร่หน้าบ้านแล้วหลับไปใบหน้าของชายหนุ่มซีดเซียว นรินทร์ที่ตื่นขึ้นมาพบพยายามปลุกเท่าไรก็ไม่เป็นผล ปกรณ์ยังคงหลับสลบไสลจากความอ่อนเพลีย

"ผู้หมวดครับ ปกรณ์ไปทำอะไรมาถึงได้ดูหมดเรี่ยวแรงขนาดนี้"ทรงยศที่เดินลงมาจากบ้านพักอีกหลังพร้อมลดาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นสภาพของเพื่อน

"ไม่รู้สิ คงเอาตัวแลกรับใช้ชาติมามั้ง"นรินทร์พูดขำๆแต่คนฟังทั้งสองมองหน้ากันงงเป็นไก่ตาแตก

"นะพูดอะไรของนะลดาไม่เข้าใจ"ลดาพาซื่อถามต่อ

"มันก็ไปทำแบบที่ลดาทำกับไอัยศเมื่อคืนนั้นแหละ"นรินทร์พูดแกมหยอกลดาหน้าร้อนคิดถึงเรื่องเมื่อคืน ทรงยศแกล้งไอกลบเกลื่อนเปลี่ยนเรื่องคุย

"แล้วผู้หมวดมีอะไรหรือเปล่าครับปลุกปกรณ์แต่เช้าเลยให้ผมทำได้นะ"ทรงยศอาสานรินทร์เล่าเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับของเถื่อนและแผนการทั้งหมดที่วางไว้ให้ชายหนุ่มฟัง

"แล้วทำไมเราถึงไม่เข้าจับกุมพวกมันเลยล่่ะครับแล้วค่อยสอบเค้นว่าของที่ว่าคืออะไรอยู่ที่ไหน"

"พวกเรามีกำลังน้อยกว่าแถมพวกมันมีอาวุธครบมือถ้าเราจับไม่ได้คาหนังคาเขาพวกมันไม่ยอมรับหรอก ดีไม่ดีจะโดนชาวบ้านที่นี่เกลียดชังหาว่ายัดข้อหาให้ผู้บริสุทธิ์"ทรงยศคิดตามนรินทร์ ผู้หมวดหนุ่มรุ่นพี่รอบคอบรัดกุมเสมอเขาไม่เคยหละหลวมกับหน้าที่รัวของชาติเลยสักครั้ง

"แล้วผู้หมวดจะเอายังไงต่อไปดีครับ"

"ฉันว่าจะให้ปกรณ์ลงไปขอกำลังเสริมที่หน่วยพร้อมอาวุธ ส่วนฉันจะจับตาคอยดูการเคลื่อนไหวของพวกมันอยู่ทางนี้ ถ้าเราสามารถรู้ที่ซ่อนของในกล่องได้ก่อนก็จะทำให้งานง่ายขึ้น"ทรงยศเข้าใจในแผนการของนรินทร์ได้อย่างดีแต่ติดตรงที่ว่าคนที่จะให้ไปส่งข่าวขอกำลังเสริมยังไม่ฟื้นเลย

"ถ้างันให้ผมไปแทนปกรณ์นะครับ สภาพร่างกายตอนนี้ผมน่าจะดีกว่าและไปได้เร็วกว่าปกรณ์ครับ"ทรงยศรีบอาสา

"นายแน่ใจหรอว่าจะไปเองยศ"

"ครับ"

"งันก็เอาตามนี้นายลงไปส่งข่าวขอกำลังเสริมส่วนฉันจะอยู่ทางนี้เอง ฝากด้วยนะยศ"นรินทร์ตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆอย่างภูมิใจ

"ผมขอฝากคุณลดากับผู้หมวดด้วยนะครับ ช่วงนี้เธอแพ้ท้องหนักเมื่อคืนก็อาเจียนไปหลายรอบ"ทรงยศจับมือลดาแน่น หญิงสาวบีบมือกลับอย่างเข้าใจในภาระหน้าที่ของฝ่ายชาย

"ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลลดาเหมือนน้องสาวของฉันเองนายไม่ต้องเป็นกังวลรีบไปเถอะยศ เดี๋ยวสายกว่านี้จะเป็นที่ผิดสังเกตุของพวกมัน"ทรงยศรีบปฏิบัติตาม เขาแต่งตัวจัดกระเป๋าโดยมีลดาคอยช่วยอยู่ไม่ห่าง

"เดินทางดีๆนะคะยศลดาจะรอคุณอยู่ทีนี่"

"ครับคุณต้องดูแลตัวเองกับลูกให้ดีๆนะเสร็จเรื่องนี้แล้วผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย"ทรงยศพูดยกมือของหญิงสาวขึ้นมาจูบแล้วทรุดตัวลงจูบเบาๆที่ท้องของหล่อน

"ดูแลแม่ด้วยนะเจ้าตัวเล็ก"ลดามองภาพตรงหน้าน้ำตาคลอทรงยศรักลูกในท้องเธอมากกว่าพ่อจริงๆของเขาซะอีก

"ไปเถอะคะยศต้องเดินทางอีกไกล"ลดาฉุดตัวชายหนุ่มขึ้นกอดแน่น ทรงยศกอดตอบจุมพิศเบาๆที่ศีรษะก่อนตัดใจผละตัวออกหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายถือปืนในมือกระชับแน่น

"เดินทางปลอดภัยนะทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วง"นรินทร์เอ่ยลาทรงยศเดินตัดเข้าป่าค่อยๆหายลับไป

"พี่นะผมรู้แล้วว่าของนั้นซ่อนอยู่ที่ไหน"ปกรณ์ลุกพรวดขึ้นจากแคร่รีบร้องบอก นรินทร์และลดาที่ยืนอยู่มองจ้องเขาเป็นตาเดียว

"ของมันอยู่ที่..."


**ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกัน ผู้เขียนยินดีเป็นอย่างยิ่งที่วันนี้มีผู้อ่านครบหนึ่งแสนคนแล้วเย้ๆ ไม่คิดว่านิยายเรื่องแรกจะมีผู้ให้ความสนใจมากขนาดนี้ ฝากติดตามกันต่อไปและต่อๆไปด้วยนะคะ 

***หนึ่งคอมเม้นของท่านผู้อ่านทุกคนเป็นกำลังใจให้ผู้เขียนมีไฟสร้างสรรค์ผลงานต่อ ขอบคุณทุกๆคอมเม้นและทุกคนที่กดถูกใจนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น