หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

ไม่ว่าข้าจะเป็นอ๋องปีศาจผู้โง่เง่าผู้นั้นหรือว่าเย่อู๋เฉินในตอนนี้ ข้าก็มีสถานะเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือสามีของเจ้า! คือสามีที่สามารถพยุงแผ่นฟ้าทั้งผืนเพื่อเจ้าได้!

ตอนที่ 72 ยาชำระไขกระดูก (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 72 ยาชำระไขกระดูก (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2560 14:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 72 ยาชำระไขกระดูก (2)
แบบอักษร

เมื่อเวลาผ่านพ้นไป ภายในห้องหลอมยาเต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพร เมื่อมู่หรูเยว่โบกมือ ยาลูกกลอนที่เป็นประกายสีมรกตจำนวนหนึ่งก็ลอยออกจากเตาหลอมมาอยู่ที่มือของนาง ประกายของมันทั้งสว่างและโปร่งใสราวกับเนื้อหยกยามต้องแสงแดด อีกทั้งยังส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ออกมา มู่หรูเยว่ค่อยๆ นับยาลูกกลอนและพบว่ามียาอยู่ในเตาหลอมทั้งสิ้นสามสิบหกเม็ด

หากอู๋อวี๋ได้มาเห็นเหตุการณ์นี้กับตา คงตกใจจนพูดไม่ออก เด็กสาวผู้นี้สามารถหลอมยาระดับปฐพีขั้นกลางในครั้งแรกได้ทั้งสิ้นสามสิบหกเม็ด? ยอดอัจฉริยะระดับนี้ไม่น่าจะใช่มนุษย์แล้ว น่าจะเป็นปีศาจกลับชาติมาเกิดเสียมากกว่า

มู่หรูเยว่ไม่พูดพล่ามทำเพลง นางกลืนยาชำระไขกระดูกลงไปทันที

ทันใดนั้นกระแสลมปราณในร่างก็ปั่นป่วน ถึงขนาดได้ยินเสียงแตกของกระดูก มู่หรูเยว่ขบกรามแน่น เลือดซึมออกจากมุมหนึ่งของปาก

ผู้ฝึกวิทยายุทธ์ที่ผ่านการชำระไขกระดูกนั้นไม่ต่างอะไรกับการกำเนิดใหม่ กระบวนการของมันเจ็บปวดทรมานจนยากจะทานทน เวลานี้มู่หรูเยว่รู้สึกราวกับว่ามีกระแสพลังที่แข็งแกร่งวิ่งพล่านไปทั่วร่าง

เจ็บ!

นางรู้สึกราวกับชีพจรในร่างกำลังฉีกขาด...

มู่หรูเยว่ค่อยๆ ปิดเปลือกตา ร่างกายสั่นเทาด้วยความทรมาน ใบหน้าของนางเห็นได้ชัดว่าอยู่ในความทรมานจนซีดเผือด ถึงอย่างนั้นนางก็ทนรับความเจ็บปวดนั้น ขบกรามแน่นไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น พลังอบอุ่นสายหนึ่งถูกส่งเข้ามาในร่าง ความเจ็บปวดค่อยบรรเทาลง นางค่อยๆ ลืมตา พลันสบกับใบหน้าหล่อเหลางดงามราวกับไม่ใช่คนบนโลกนี้

“อู๋เฉิน เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” มู่หรูเยว่เอ่ยถามอย่างแปลกใจ หากนางมองไม่ผิด เมื่อครู่สายตาของเย่อู๋เฉินคล้ายมีความกังวลแฝงอยู่

กังวล? จะเป็นไปได้อย่างไร อู๋เฉินไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง เขาจะมีสีหน้าแบบนั้นได้อย่างไร

มู่หรูเยว่สั่นศีรษะ นางพยายามจ้องมองสายตาของเด็กหนุ่มที่กำลังกอดนางอยู่อีกครั้ง กลับพบแค่นัยน์ตาที่ใสกระจ่าง เป็นประกายเหมือนอย่างที่เคย...

เมื่อครู่นางต้องตาฝาดไปแน่ๆ

“ข้ามาตามหาชายา” อู๋เฉินคลี่ยิ้มใสซื่อ กระพริบตาครั้งหนึ่งพลางเอ่ย “เมื่อครู่ ข้าเห็นชายาท่าทางไม่ค่อยสบาย จึงอยากช่วยเหลือชายา”

เมื่อได้ยินเย่อู๋เฉินเอ่ยดังนั้น มู่หรูเยว่ก็พบว่าความเจ็บปวดจากการชำระไขกระดูกนั้นหายไปแล้ว นางจ้องมองเด็กหนุ่มหล่อเหลาตรงหน้าอย่างงุนงง “อู๋เฉิน เจ้าทำอะไรกับข้าหรือ”

อู๋เฉินจ้องตอบมู่หรูเยว่ด้วยท่าทางใสซื่อ “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“เอาเถอะ” มู่หรูเยว่สั่นศีรษะ นางไม่รู้จะถามอะไรเขาอีก “อู๋เฉิน เจ้าออกไปก่อน ข้าจะตามไปทีหลัง”

ออกไปก่อน? ให้เขาปล่อยให้นางทรมานต่อน่ะหรือ? เขาจะทนได้อย่างไร? ตัวเขาเองก็ไม่เคยพบเจอผู้หญิงที่แข็งแกร่งเช่นนี้มาก่อน นางทนรับความเจ็บปวดจากการชำระไขกระดูกโดยไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อย

เหยียนจิ้นจ้องมองรูปลักษณ์อันหล่อเหลาของเย่อู๋เฉิน นัยน์ตาทรงอำนาจจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาเป็นประกาย เด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ธรรมดา จำเป็นต้องบอกให้นางรู้หรือไม่? แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่มีจุดประสงค์ชั่วร้ายแอบแฝง ดังนั้นเขาจะยังไม่บอกนางในตอนนี้ก็ได้

เย่อู๋เฉินราวกับรับรู้สายตาของเหยียนจิ้นที่จ้องมองมา จึงเหลือบตามองอีกฝ่าย สายตาคู่นั้นทำให้เหยียนจิ้นรู้สึกสั่นสะท้าน

เด็กหนุ่มผู้นี้แข็งแกร่งยิ่งนัก....

เหยียนจิ้นไม่เข้าใจ เหตุใดคนที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ถึงต้องแกล้งทำตัวเป็นคนโง่ด้วย? บางทีความคิดของคนบางประเภทก็ยากที่สัตว์อสูรอย่างเขาจะเข้าใจ....

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น