หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

ไม่ว่าข้าจะเป็นอ๋องปีศาจผู้โง่เง่าผู้นั้นหรือว่าเย่อู๋เฉินในตอนนี้ ข้าก็มีสถานะเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือสามีของเจ้า! คือสามีที่สามารถพยุงแผ่นฟ้าทั้งผืนเพื่อเจ้าได้!

ตอนที่ 62 พวกเราเคยรู้จักกันเมื่อชาติก่อนหรือไม่?

ชื่อตอน : ตอนที่ 62 พวกเราเคยรู้จักกันเมื่อชาติก่อนหรือไม่?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.5k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2560 14:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 62 พวกเราเคยรู้จักกันเมื่อชาติก่อนหรือไม่?
แบบอักษร

"ชายา เมื่อไหร่เราจะได้เป็นสามีภรรยากันเสียที?" เย่อู๋เฉินคลี่คลิ้มให้มู่หรูเยว่

ต้องยอมรับว่ารูปลักษณ์อันโดดเด่นของเขาราวกับดวงจันทร์ที่เจิดจรัสบนท้องฟ้า อีกทั้งยังเปรียบเสมือนน้ำพุที่ใสกระจ่าง โดยเฉพาะในยามที่เขายิ้มราวกับจุดประกายให้โลกทั้งใบสว่างไสว คนที่หล่อเหลาเช่นนี้ ไม่รู้ว่ายามที่ออกไปข้างนอกมีหญิงสาวไม่รู้กี่คนทอดผ้าเช็ดหน้าให้เขาด้วยความหลงไหล แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าเขาคืออ๋องปีศาจที่น่าอับอายผู้นั้น?

มู่หรูเยว่จับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม นางสึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ของเขา รู้สึกกระดากอายจึงหันไปมองทางอื่น พลางเอ่ย "อู๋เฉิน เจ้ารู้หรือว่าสามีภรรยาหมายความว่าอย่างไร?"

"รู้สิ เสด็จพ่อเคยสอนข้า" เย่อู๋เฉินทำราวกับไม่รู้ว่ามู่หรูเยว่รู้สึกขัดเขิน เขาขยับกายเข้าใกล้นางยิ่งขึ้น "เสด็จพ่อกล่าวว่า สามีต้องรักใคร่เอ็นดูภรรยา ชั่วชีวิตสามารถแต่งภรรยาได้เพียงคนเดียว ไม่ว่าภรรยากล่าวอะไรย่อมถูกต้องเสมอ ต่อให้ผิดก็ยังถูก อีกทั้งต้องเชื่อฟังคำสั่งภรรยาทุกอย่าง หากใครรังแกภรรยาของเขา เขาต้องปกป้องนาง ห้ามไม่ใครว่าร้ายต่อนาง ห้ามไม่ให้นางร้องไห้แม้เพียงหยดเดียว ต้องทำให้นางมีความสุขเสมอ"

เย่อู๋เฉินนัยน์ตาเป็นประกาย จับจ้องมู่หรูเยว่ตาไม่กระพริบ "ชายา ข้าสามารถซักเสื้อผ้าและทำอาหารให้ท่าน ท่านจะยอมอยู่กับข้าที่จวนอ๋องหรือไม่?"

"อู๋เฉินมีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกเจ้า" มู่หรูเยว่วางมือบนไหล่ของเย่อู๋เฉิน เอ่ยเสียงจริงจัง "ข้าไม่ใช่คนดี ก่อนหน้านี้มือของข้าแปดเปื้อนไปด้วยเลือด ในอนาคตก็คงไม่ต่างกัน เจ้าเป็นเหมือนกระดาษที่ขาวสะอาด ข้าไม่อยากให้ความบริสุทธิ์ของเจ้าต้องแปดเปื้อน เจ้าเข้าใจหรือไม่?"

สะอาดบริสุทธิ์?

เย่อู๋เฉินรู้สึกอยากหัวเราะ นับจากวันที่เสด็จพ่อเสด็จแม่เสียชีวิตคืนนั้น ชีวิตของเขาก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่มีทางบริสุทธิ์ได้อีกต่อไป หากไม่เพราะอีกฝ่ายมีกำลังกล้าแข็งมาก เขาคงไม่จำเป็นต้องแกล้งโง่มาหลายปี

เขาเงยหน้าขึ้นจับจ้องมู่หรูเยว่ ด้วยสายตาแน่วแน่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ชายา ถ้าท่านฆ่าคน ข้าก็จะฆ่าร่วมกับท่าน หากท่านเดินในเส้นทางเปื้อนเลือด ข้าก็จะเดินไปพร้อมกับท่าน ข้าจะไม่ยอมให้ใครรังแกชายาของข้าเด็ดขาด"

เพื่อการณ์นั้น ต่อให้ต้องสังหารทั่วทั้งสวรรค์และแดนมนุษย์แล้วอย่างไร?

มู่หรูเยว่อย่างไรก็เป็นผู้หญิงย่อมรู้สึกประทับใจกับคำพูดนั้น แม้ว่านางจะยังรู้จักเย่อู๋เฉินได้ไม่นานก็ยังรับรู้ได้ว่าเขาปฏิบัติกับนางเป็นอย่างดีถึงแม้เขาจะไม่แข็งแกร่งเช่นคนอื่นๆ แต่ความตั้งใจนั้นเป็นของจริง....

"อู๋เฉิน ขอเวลาให้ข้าคิดเรื่องนี้สักหน่อย"

"ได้ ข้าเชื่อทุกอย่างที่ชายาพูด" เย่อู๋เฉินคลี่ยิ้มออกมา

ในตอนนั้นเอง มู่หรูเยว่พลันถูกเย่อู๋เฉินกดร่างลงกับเตียงกะทันหันเสียจนนางรู้สึกตกใจ เมื่อนางเหลือบตาขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้มากก็ปรากฏสู่สายตา นัยน์ตาของเด็กหนุ่มดูใสกระจ่างไร้ซึ่งความคิดชั่วร้ายแอบแฝง ทำให้มู่หรูเยว่ค่อยสงบลง

"ชายา พวกเราเคยรู้จักกันเมื่อชาติก่อนหรือไม่?"

มู่หรูเยว่ยังคงตกตะลึง ก่อนที่จะได้เอ่ยตอบเย่อู๋เฉินก็ก้มลงจูบที่ริมฝีปากของนางอย่างรวดเร็ว พลางเอ่ยอย่างพึงพอใจ "ชายา ตัวท่านหอมจัง"

มู่หรูเยว่รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า ตกตะลึงไปชั่วขณะ ยังดีที่เย่อู๋เฉินไม่ได้พยายามที่จะล่วงเกินนางต่อ เขาแค่ทิ้งกายลงบนร่างและนอนหลับไปทั้งแบบนั้น เห็นท่าทางหลับอย่างมีความสุขของเด็กหนุ่ม มู่หรูเยว่อดไม่ได้คลี่ยิ้มออกมา ช่วงเวลาแบบนี้ช่างดีเหลือเกิน นางรู้สึกผ่อนคลายและปลอดภัยยามที่ได้อยู่ใกล้เขา...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น