หอหมื่นอักษร

ไม่ว่าข้าจะเป็นอ๋องปีศาจผู้โง่เง่าผู้นั้นหรือว่าเย่อู๋เฉินในตอนนี้ ข้าก็มีสถานะเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือสามีของเจ้า! คือสามีที่สามารถพยุงแผ่นฟ้าทั้งผืนเพื่อเจ้าได้!

ตอนที่ 59 มู่อี้เสวี่ยโดนทำโทษ

ชื่อตอน : ตอนที่ 59 มู่อี้เสวี่ยโดนทำโทษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2560 14:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 59 มู่อี้เสวี่ยโดนทำโทษ
แบบอักษร

"เจ้าว่าข้าเป็นขอทานหรือ?" อู๋อวี๋ชี้จมูกตัวเอง เอ่ยถามอีกครั้ง

เขาแค่ทำเตาหลอมระเบิดโดยบังเอิญเลยทำให้อยู่ในสภาพที่ย่ำแย่เช่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาถูกหาว่าเป็นขอทาน ขอทานที่ไหนทั้งหล่อเหลาและสง่างามอย่างเขากัน?

"ที่จริงเจ้าไม่ได้เป็นแค่ขอทาน แต่ยังเป็นคนบ้าอีกด้วย" มู่อี้เสวี่ยเอ่ยเสียงขึ้นจมูก สิ่งที่นางรังเกียจที่สุดในชีวิตก็คือพวกขอทานสกปรก

คนพวกนั้นเป็นแค่ขยะที่รกโลก ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

มู่ฉิงขมวดคิ้วใช้สายตามองสำรวจอู๋อวี๋ ชายชราผู้นี้แม้จะแต่งกายด้วยชุดขาดๆ แต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกว่าชายชราผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา คนเราไม่ควรล่วงเกินผู้อื่น หากยังไม่ล่วงรู้ถึงกำลังความสามารถของอีกฝ่ายแน่ชัด นั่นเพราะในดินแดนแห่งนี้มียังคนแข็งแกร่งมากมายที่มีนิสัยชอบแต่งกายเป็นขอทาน...

"ผู้อาวุโสท่านนี้ บุตรสาวข้าไม่รู้ความ เห็นแก่ที่นางยังเด็กขอผู้อาวุโสอย่าถือสานางเลย"

ว่ากันตามตรงแล้ว ผู้แข็งแกร่งย่อมไม่รังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า ที่สำคัญอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบสามปี แต่อู่อวี๋มีนิสัยประหลาด เขาไม่สนว่าอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอกว่า หากคิดรังแกศิษย์ของเขาล้วนไม่ใช่เรื่องดี

"พวกเจ้ามาที่นี่ทำไม?" อู๋อวี๋จ้องมองพวกเขาราวกับมองสุนัขป่า เขายังไม่ลืมที่ตระกูลมู่กระทำเรื่องไร้ยางอายไว้ขนาดไหน หากศิษย์รักของเขาโดนพวกนั้นรังแกอีกเล่า?

"ผู้อาวุโส" หลี่ลู่เหลือบสายตามองมู่ฉิง ก่อนจะเดินไปยืนข้างอู๋อวี๋ เขาเงยหน้า พลางเอ่ย "เมื่อครู่ประมุขตระกูลมู่ต้องการบังคับนายหญิงให้กลับไปที่ตระกูลมู่ แต่นายหญิงไม่ยินยอม หากผู้อาวุโสมาไม่ทันเวลา เกรงว่าประมุขตระกูลมู่คงใช้กำลัง..."

เขาเห็นการกระทำของมู่ฉิงอย่างชัดเจน จึงไม่ลืมที่จะรายงานออกไป

"โอ้..." อู๋อวี๋เลิกคิ้ว ดูเหมือนเขาจะคาดเดาความหน้าด้านของตระกูลมู่น้อยเกินไป สาวน้อยเยว่ถูกมู่ฉิงขับไล่ออกจากบ้าน ตอนนี้คนผู้นั้นกลับต้องการจับตัวนางกลับไป โลกนี้ยังมีคนหน้าด้านไร้ยางอายเช่นนี้อยู่อีกหรือ?

"แล้วอย่างไร? บิดาอุตส่าห์เกลี้ยกล่อมบุตรสาวกลับบ้าน นางไม่เพียงไม่สำนึก ยังพูดจาจองหองอีกต่างหาก" มู่อี้เสวี่ยถูกเลี้ยงอย่างตามใจมาตั้งแต่เด็ก นางจึงปฏิบัติตัวต่ออู๋อวี๋ไม่ต่างอะไรกับขอทาน นางไม่เข้าใจว่าทำไมบิดาต้องปฏิบัติต่อขอทานอย่างสุภาพเช่นนี้ ช่างน่าอับอายจริงๆ

เพี๊ยะ!

อู๋อวี๋สีหน้าเข้มจัด เขายกมือตบแก้มของมู่อี้เสวี่ย รอยแดงๆ ห้านิ้วปรากฏชัดที่ใบหน้าของนางทันที และก่อนที่นางจะทันได้ตอบโต้ ปัง! ร่างของนางก็ถูกเตะลอยไปในอากาศ

"เสวี่ยเอ๋อร์!" มู่ฉิงสีหน้าซีดเผือด ร้องออกมาอย่างตระหนก

มู่อี้เสวี่ยร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง เจ็บจนน้ำตาร่วงพรู นางถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจตั้งแต่เด็กจนโต มีครั้งไหนบ้างที่ถูกทุบตีหนักถึงขนาดนี้? 

ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายที่ทุบตีนางเป็นแค่ขอทานคนหนึ่ง...

"เจ้าตบข้าหรือ? เจ้าขอทานหน้าเหม็นกล้าตบข้าหรือ? ข้าจะให้ท่านพ่อฆ่าเจ้า!" มู่อี้เสวี่ยลุกขึ้นยืน ผมเผ้าของนางยุ่งเหยิง สายตาของนางเต็มไปด้วยความแค้นเคือง ความเจ็บที่ร้าวระบมไปทั่วร่างทำให้น้ำตาของนางไหลออกมาไม่หยุด ใบหน้าที่เคยน่ารักน่าเอ็นดูดูน่ากลัวขึ้นหลายส่วน

"เสวี่ยเอ๋อร์!" มู่ฉิงเอ่ยเสียงเข้ม เขาจ้องมองอู๋อวี๋ด้วยสีหน้าเครียด "ผู้อาวุโส ถึงบุตรสาวข้าจะยังไม่รู้ความก็ไม่ควรถูกคนภายนอกสั่งสอน ยิ่งไปกว่านั้น ท่านเป็นผู้ใหญ่กลับมารังแกเด็กสาวคนหนึ่ง ท่านไม่รู้สึกว่าทำเกินไปหรือ?"

"ฮ่าฮ่า!" อู๋อวี๋หัวเราะเสียงดัง เรือนผมสีขาวปลิวสยายกับสายลม เขาเลื่อนสายตาจับจ้องมู่ฉิง พลางเอ่ย "ทำเกินไป? เทียบกับเจ้าที่ทอดทิ้งกระทั่งลูกสาวในไส้ ใครกันแน่ที่ทำเกินไป? ข้าอยากตีใครข้าก็ตี ใครกล้าไม่เห็นด้วยกับข้า? ต่อให้เป็นเจ้าก็ไม่ละเว้น"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น