หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ไม่ว่าข้าจะเป็นอ๋องปีศาจผู้โง่เง่าผู้นั้นหรือว่าเย่อู๋เฉินในตอนนี้ ข้าก็มีสถานะเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือสามีของเจ้า! คือสามีที่สามารถพยุงแผ่นฟ้าทั้งผืนเพื่อเจ้าได้!

ตอนที่ 57 ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ (8)

ชื่อตอน : ตอนที่ 57 ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ (8)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.1k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2560 14:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 57 ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ (8)
แบบอักษร

เป็นเรื่องยากเกินไปสำหรับเขาที่จะเชื่อว่าเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ท่าทางอ่อนต่อโลกผู้นี้จะเป็นคนเดียวกับอ๋องปีศาจที่ผู้คนต่างก็เล่าลือว่าหน้าตาอัปลักษณ์ไปได้ ให้ตายเถอะ... นี่มันคนละคนชัดๆ!

"ข้าจำเป็นต้องโกหกเจ้าด้วยหรือ?" มู่หรูเยว่ยักไหล่ พลางเอ่ย

"แต่ว่า..." หลี่ลู่สับสนไปครู่หนึ่ง เอ่ยพึมพำในคอ "ข่าวลือพวกนั้นมาจากวังหลวง ข้าจึงคิดว่านั่นเป็นเรื่องจริง"

"วังหลวง?" มู่หรูเยว่หรี่ตา ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่ต้องสืบหาต้นตอของข่าวลือเสียแล้ว "พักเรื่องข่าวลือเอาไว้ก่อน หลี่ลู่ ภายในสามเดือนเจ้าสามารถรวบรวมจอมยุทธ์ได้เท่าไหร่?"

"หากใช้ยาชำระไขกระดูกเป็นของตอบแทน ข้าสามารถช่วยท่านรวบรวมจอมยุทธ์ขั้นห้าถึงขั้นแปดได้ประมาณหนึ่งร้อยคน หากต้องการจอมยุทธ์ที่เหนือกว่าขั้นแปด ยาชำระไขกระดูกยังไม่ใช่สิ่งที่น่าดึงดูดเท่าไหร่นัก"

"ตกลง ข้าให้เวลาเจ้าสามเดือน"

ภายในสามเดือน นางต้องพยายามเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองให้มากที่สุด

ขณะที่หลี่ลู่กำลังจะจากไป คนของตระกูลมู่ก็เดินทางมาถึงพอดี...

มู่อี้เสวี่ยเลื่อนสายตามองเย่อู๋เฉินที่ยืนดูข้างกายมู่หรูเยว่ สายตาของนางราวกับต้องมนต์สะกดจากรูปลักษณ์อันหล่อเหลาของเขา ไม่อาจเลื่อนสายตาไปทางอื่น เด็กหนุ่มมีผมสีดำดุจหมึก ผิวกายของเขาขาวจัดราวกับโปร่งแสง นัยน์ตาใสกระจ่างที่ดูไม่รู้เรื่องราว อีกทั้งยังมีริมฝีปากหยักโค้งได้รูป...

สายตาของเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยความไว้วางใจจับจ้องอยู่ที่มู่หรูเยว่ตลอดเวลา ราวกับว่าเขามีคนข้างๆ เพียงผู้เดียวอยู่ในสายตา

มู่อี้เสวี่ยกำหมัดแน่นจนปลายเล็บเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดด้วยความอิจฉา ภาพความสนิทสนมตรงหน้าทิ่มแทงสายตาของนาง เสียจนนางนึกอยากจะฆ่ามู่หรูเยว่ให้ตายแล้วเข้าไปอยู่แทนที่

"คุณชาย ท่านเป็นใครกัน? เห็นใดจึงอยู่กับพี่ใหญ่ของข้า?" มู่อี้เสวี่ยขบกรามแน่น นางใช้สายตากราดเกรี้ยวจ้องมองมู่หรูเยว่และเย่อู๋เฉิน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว

เย่อู๋เฉินเหลือบตามองด้วยสายตาขลาดกลัว เอ่ยถาม "ชายา หญิงบ้าผู้นี้น่ากลัวยิ่งนัก ท่านไล่นางออกไปได้หรือไม่?"

หญิงบ้า? ใบหน้างามของมู่อี้เสวี่ยเปลี่ยนกะทันหัน หากไม่เพราะมู่ฉิงส่งสายตาเป็นเชิงห้ามปรามนางเอาไว้ นางคงก้าวไปแย่งชิงเด็กหนุ่มผู้นั้นมาอยู่เคียงข้างนาง

"คุณชาย ข้าไม่ใช่หญิงบ้าสักหน่อย คนที่อยู่ข้างท่านต่างหากที่เป็น!"

"เสวี่ยเอ๋อร์!" มู่ฉิงจ้องมองนาง หากเขารู้ว่านางจะทำตัวไร้มารยาทเช่นนี้ เขาย่อมไม่มีทางยอมให้นางตามมาด้วย ไม่ว่าจะอย่างไรแล้วจุดประสงค์ที่เขาเดินทางมาวันนี้ก็เพื่อเกลี้ยกล่อมให้มู่หรูเยว่กลับบ้าน

นัยน์ตาของมู่อี้เสวี่ยเต็มไปด้วยความโกรธแค้น นางไม่พูดอะไรต่อเพียงแค่จ้องมองมู่หรูเยว่ด้วยความอิจฉา

"ชายาของข้าเป็นคนดี ไม่มีทางเป็นหญิงบ้าแน่นอน!" เย่อู๋เฉินหน้าแดงก่ำ นัยน์ตาใสกระจ่างของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ "หากเจ้ารังแกชายาของข้าอีก ข้าจะฆ่าเจ้า!"

มู่หรูเยว่จ้องมองเย่อู๋เฉินพลันตกตะลึงไปชั่วขณะ สายตาของเขาแผ่รังสีฆ่าฟัน นางเอ่ยอย่างแปลกใจ "อู๋เฉิน?"

ในความคิดของนางนั้นเย่อู๋เฉินเป็นคนที่มีจิตใจสะอาดและบริสุทธิ์ราวกับเด็กน้อย ใครจะคิดว่าเขาสามารถแผ่รังสีฆ่าฟันเช่นนี้ออกมาได้?

"เสด็จพ่อเคยกล่าวว่าสุภาพบุรุษต้องปกป้องภรรยาของตน ข้าเป็นบุรุษ ใครก็ตามที่รังแกชายาของข้า ข้าจะฆ่านาง ข้าจะฆ่านางให้ได้!" เย่อู๋เฉินจ้องมองมู่อี้เสวี่ย ตะโกนอย่างโกรธจัด

หากเป็นผู้อื่นพูดวาจาเช่นนี้ออกมามู่หรูเยว่คงไม่มีทางเชื่อ แต่เมื่อเป็นเย่อู๋เฉินนางกลับเชื่อเขาแม้จะรู้ว่าเขาไม่อาจทำให้สำเร็จได้ก็ตาม ความรู้สึกบางอย่างเบ่งบานในจิตใจของนางโดยไม่ทันรู้ตัว..

"อู๋เฉิน อย่าปล่อยให้มือคู่นั้นของเจ้าเปื้อนเลือด" มู่หรูเยว่กุมมือของเขา เอ่ยด้วยรอยยิ้ม "เรื่องฆ่าคนปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า บนโลกใบนี้มีเพียงเจ้าคนเดียวที่สะอาดบริสุทธิ์ ข้าจะไม่ยอมให้มือเจ้าเปื้อนเลือดพวกนั้นเด็ดขาด"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น