หอหมื่นอักษร

ไม่ว่าข้าจะเป็นอ๋องปีศาจผู้โง่เง่าผู้นั้นหรือว่าเย่อู๋เฉินในตอนนี้ ข้าก็มีสถานะเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือสามีของเจ้า! คือสามีที่สามารถพยุงแผ่นฟ้าทั้งผืนเพื่อเจ้าได้!

ตอนที่ 39 การแยกจาก (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 39 การแยกจาก (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2560 13:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 39 การแยกจาก (1)
แบบอักษร

‘จบกัน! ทุกอย่างจบลงแล้ว’

มู่ถิงเอ๋อร์มีสีหน้าสิ้นหวัง ลอบกลืนน้ำลายฝืดเฝื่อนลงคอ ในขณะนั้นนางไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ‘ทำไมข้าถึงพูดแบบนั้นออกไป?’

“ถิงเอ๋อร์ ข้าย่อมสืบหาความจริงและคืนความบริสุทธิ์ให้เจ้า” เย่เทียนเฟิงรู้สึกสงสารเด็กสาวร่างบอบบางในอ้อมกอด  ตัดสินใจที่จะสืบความจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้อย่างลับๆ

เขาค่อยๆ ปล่อยร่างบอบบางในอ้อมกอด แล้วหันไปมองสีหน้าซีดเผือดของมู่ฉิง “ประมุขมู่ การประลองยังคงต้องดำเนินต่อไป รบกวนท่านพาถิงเอ๋อร์กลับไปพักผ่อนก่อน การประลองรอบต่อไปจะจัดขึ้นในอีกสามวัน หวังว่าถิงเอ๋อร์จะดีขึ้นในสามวันนี้ และได้ชัยชนะในการประลอง”

สามวัน... เขาให้เวลาถิงเอ๋อร์พักฟื้นจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เย่เทียนเฟิงหรี่สายตาจับจ้องมู่หรูเยว่อย่างเย็นชา เขาแค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่เชื่อว่ามู่หรูเยว่จะไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้

“องค์รัชทายาท...” มู่ถิงเอ๋อร์บีบมือเย่เทียนเฟิงแน่น อ้อนวอนเขาด้วยสายตา นางหวังว่าชายคนรักจะอยู่เคียงข้างนางในยามที่ทุกข์ทรมานที่สุด แต่เย่เทียนเฟิงกลับสะบัดมือนางออก ทันใดนั้น มู่ถิงเอ๋อร์รู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบถึงก้นเหว หยาดน้ำตาร่วงพรูจากนัยน์ตาคู่งาม

“ถิงเอ๋อร์ ข้าจะไปเยี่ยมเจ้าหลังจบการประลอง” เย่เทียนเฟิงคลี่ยิ้มอบอุ่น แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้มู่ถิงเอ๋อร์รู้สึกเย็นยะเยือกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ในความคิดขององค์รัชทายาทเรื่องของเขาย่อมสำคัญที่สุด ดังนั้นตอนนี้จิตใจเขาจึงจดจ่ออยู่กับการประลอง

มู่ถิงเอ๋อร์ข่มความฝืดเฝื่อนในคอ พยายามฝืนยิ้มออกมา “เพคะองค์รัชทายาท ถิงเอ๋อร์เข้าใจแล้ว”

ไม่ว่าหัวใจนางจะรู้สึกทุกข์ทรมานขนาดไหน นางก็ไม่อาจแสดงออกให้อีกฝ่ายรับรู้ เนื่องจากรัชทายาทไม่ชอบสตรีที่ไร้เหตุผล

“ฮึ!” มู่ฉิงจ้องมองมู่หรูเยว่ที่กำลังยืนยิ้มบางๆ พลางสะบัดแขนเสื้อ เขาดึงแขนมู่ถิงเอ๋อร์พลางเอ่ย “ถิงเอ๋อร์ เสวี่ยเอ๋อร์ พวกเรากลับ”

เขาไม่ได้เอ่ยเรียกมู่หรูเยว่...


สายลมพัดไหว เหนือต้นไม้ใหญ่ ใบไม้เกาะกลุ่มกันหนาแน่นช่วยบดบังร่างของชายหน้ากากสีเงินที่อยู่ในชุดลายจันทร์เสี้ยว ชายหนุ่มยืนพิงต้นไม้ หน้ากากสีเงินที่ปกปิดใบหน้าเผยให้เห็นเพียงแต่นัยน์ตาลึกล้ำและรอยยิ้มสง่างาม สายตาของเขาจับจ้องเด็กสาวที่ยืนเด่นราวกับต้นไผ่กลางลานประลอง ริมฝีปากเขาโค้งขึ้นเล็กน้อยดูชั่วร้ายขึ้นหลายส่วน ใครหลายคนอาจไม่ทันสังเกตเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่แต่เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด...

เมื่อเขาเลื่อนสายตาไปมองพ่อลูกตระกูลมู่ที่กำลังเดินจากไป เขาเอ่ยพึมพำ “ดูเหมือนตระกูลมู่จะโกรธจัด แต่นาง... มู่หรูเยว่ช่างน่าสนใจจริงๆ อยากรู้จริงๆ ว่านางจะทำให้ข้าแปลกใจอีกแค่ไหน”

นิ้วเรียวลูบริมฝีปากที่ยังประดับรอยยิ้มชั่วร้าย บางทีนางอาจเป็นคนที่แปลกประหลาดที่สุดในดินแดนแห่งนี้ก็เป็นได้


ภายในห้องโถงตระกูลมู่ สีหน้าของมู่ฉิงพลันเข้มขึ้นเมื่อสังเกตเห็นมู่หรูเยว่ที่ตามกลับมาภายหลัง เขายกมือตบโต๊ะอย่างแรง เอ่ยตะคอก “มู่หรูเยว่! เจ้าคิดว่ามีเรื่องอันใดต้องอธิบายข้าหรือไม่?”

มู่หรูเยว่ชะลอฝีเท้า เมื่อสังเกตเห็นมู่ถิงเอ๋อร์และมู่อี้เสวี่ยนั่งอยู่ในห้องโถง ริมฝีปากของนางพลันคลี่ยิ้ม “ข้าจำเป็นต้องอธิบายเรื่องอันใดหรือ?” “ไร้มารยาท!” สายตาของมู่ฉิงดูดุร้ายขึ้น ราวกลับปลายมีดคมกริบทิ่มแทงไปที่มู่หรูเยว่ “เจ้ากลายเป็นผู้ฝึกวิทยายุทธขั้นสามได้อย่างไร? เจ้าไม่คิดว่าควรอธิบายเรื่องนั้นให้ข้าทราบหรือ?”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น