หอหมื่นอักษร

ไม่ว่าข้าจะเป็นอ๋องปีศาจผู้โง่เง่าผู้นั้นหรือว่าเย่อู๋เฉินในตอนนี้ ข้าก็มีสถานะเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือสามีของเจ้า! คือสามีที่สามารถพยุงแผ่นฟ้าทั้งผืนเพื่อเจ้าได้!

ตอนที่ 37 หายนะของมู่ถิงเอ๋อร์ (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 37 หายนะของมู่ถิงเอ๋อร์ (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2560 13:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 37 หายนะของมู่ถิงเอ๋อร์ (1)
แบบอักษร

“คุณชายหลี่ เห็นแก่ที่ท่านอายุยังน้อยข้าไม่อยากลดตัวมาทะเลาะกับท่าน แต่กรุณาให้เกียรติกันด้วย มู่ถิงเอ๋อร์เป็นบุตรสาวของผู้มีพระคุณข้า หากไม่เพราะบิดาของถิงเอ๋อร์สละชีวิตตัวเองเพื่อปกป้องท่านแม่ข้าเอาไว้ ท่านแม่คงตายไปนานแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นถิงเอ๋อร์เป็นเด็กดี จิตใจอ่อนโยน ใครบ้างในเฟิงเฉิงไม่ยกย่องนาง? เหตุผลที่ข้าเกลียดมู่หรูเยว่เพราะนางจิตใจชั่วร้าย ชอบรังแกเด็กสาวอ่อนโยนอย่างถิงเอ๋อร์มาตลอด ด้วยเหตุนั้นท่านคิดว่าข้าควรรักใครถึงจะถูก?”

มู่ฉิงยืนเชิดหน้าเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ เขาพูดให้ดูเหมือนว่ามู่หรูเยว่เป็นเด็กสาวจิตใจชั่วร้าย ขณะที่มู่ถิงเอ๋อร์เป็นเพียงเด็กสาวบอบบางที่ถูกรังแกมาโดยตลอด

เพื่อสนับสนุนคำพูดของมู่ฉิง มู่ถิงเอ๋อร์แสร้งปาดน้ำตาอย่างเศร้าสร้อย ท่าทางเปราะบางของนางดูราวกับไม่อาจรับความกระทบกระเทือนทางจิตใจได้อีก

ตึง!

เย่เทียนเฟิงทุบโต๊ะด้วยหมัดที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดออกมา เขาอยากสั่งสอนมู่หรูเยว่และหลี่ลู่ที่รังแกมู่ถิงเอ๋อร์จนร้องไห้ แต่กลับถูกเทียนหยวนใช้สายตาเป็นเชิงห้ามเอาไว้

“เฟิงเอ๋อร์ สงบสติอารมณ์เสียก่อน ยังไม่ต้องกังวลไป ไม่มีอะไรเกิดเลวร้ายขึ้นแน่นอน อย่างไรวันนี้เจ้าก็เป็นผู้ตัดสิน ไม่ควรทำอะไรบุ่มบ่าม”

คำพูดของเทียนหยวนช่วยให้เย่เทียนเฟิงสงบลง เขาจ้องมองมู่ถิงเอ๋อร์อย่างกังวล ขณะที่เหลือบมองมู่หรูเยว่ด้วยสายตาโกรธจัด ถึงนางจะไม่ใช่คนไร้ค่า แต่ก็ไม่อาจเทียบเคียงได้กับมู่ถิงเอ๋อร์...

ในตอนนั้นเอง ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามู่หรูเยว่ลอบนำโอสถเม็ดหนึ่งออกมา ใช้พลังปราณสลายโอสถออกเป็นผงที่ละเอียดจนแทบมองไม่เห็น จากนั้นจึงลอบใช้พลังปราณส่งตัวโอสถนั้นให้ปลิวเข้าปากและจมูกของมู่ถิงเอ๋อร์

หลังได้ฟังคำพูดของมู่ฉิง ผู้คนที่ไม่รู้ความจริงมาก่อนต่างก็หลงเชื่อ คิดว่ามู่ฉิงพูดความจริง พากันตำหนิพฤติกรรมความชั่วร้ายของมู่หรูเยว่ พวกเขาจะทนดูเด็กสาวอ่อนโยนอย่างมู่ถิงเอ๋อร์ถูกรังแกได้อย่างไร? คนอย่างนางไม่ใช่มนุษย์ กระทั่งสัตว์ยังมีจิตใจดีกว่านาง

เมื่อฝูงชนพากันสบถด่ามู่หรูเยว่ น้ำตาของมู่ถิงเอ๋อร์พลันเหือดแห้ง ใบหน้างามบิดเบี้ยวจากการจ้องมองมู่หรูเยว่ด้วยสายตารังเกียจ

“มู่หรูเยว่ ทำไมเจ้าไม่ยอมตาย? ข้ามีส่วนไหนด้อยกว่าเจ้ากัน? เจ้าได้หมั้นหมายกับองค์รัชทายาทจิ่งอ๋องก็เพราะเป็นคุณหนูสายตรงของตระกูลมู่ ข้าจะบอกเจ้าให้นะ องค์รัชทายาทเป็นของข้า ไม่มีใครแย่งเขาไปจากข้าได้! เหตุใดผู้หญิงต้องแบ่งสามีร่วมกับผู้อื่นด้วย? เขาเป็นผู้ชายของข้าคนเดียว! ฮ่าฮ่า! มู่หรูเยว่  รีบๆ ไปตายเสีย คนไร้ค่าอย่างเจ้าไม่คู่ควรมีชีวิตอยู่ต่อไป... มีแต่ข้าเท่านั้นที่โดดเด่นที่สุด!”

“ส่วนเจ้า จางหย่าซิน เมื่อครู่ที่ประลองกับเจ้า ข้าตั้งใจจะฆ่าเจ้า ใครใช้ให้น้องสาวเจ้าหลงรักองค์รัชทายาทกันเล่า? ข้าอยากฆ่าเจ้าให้ตาย แต่ก็ยังต้องเป็นมิตรต่อเจ้า เจ้ารู้ไหมว่ามันยุ่งยากแค่ไหน? น้องสาวเจ้ามันโง่เง่า เจ้าเองก็ไม่ต่างกัน ใครจะอยากแต่งงานกับคนอัปลักษณ์เช่นเจ้ากัน? ถึงอย่างไรข้าเป็นคนจิตใจดีถึงเพียงนี้จะฆ่าเจ้าได้อย่างไรกัน? เห็นไหมข้าใจดีขนาดไหน? ฮ่าฮ่าฮ่า!“

มู่ถิงเอ๋อร์หัวเราะราวกับเสียสติ นัยน์ตาชั่วร้ายกวาดมองทุกคนที่อยู่ที่นี่

ฝูงชนพากันตกตะลึงอย่างไม่คาดคิดว่ามู่ถิงเอ๋อร์ เด็กสาวอ่อนโยน จิตใจดีอย่างนางจะเอ่ยคำพูดแบบนั้นออกมา หรือว่านี่คือนิสัยที่แท้จริงของนาง?

“นี่คือเด็กสาวอ่อนแอ โดนกดขี่ข่มเหงบ่อยที่ประมุขตระกูลมู่พูดถึงหรอกหรือ? จุ๊! จุ๊!” จีหรูหย่าคลี่ยิ้ม พลางสั่นศีรษะ “นางช่างเป็นเด็กสาวอ่อนโยน จิตใจดีเสียจริง นางจิตใจดีถึงขนาดอยากฆ่าผู้บริสุทธิ์ให้ตาย ข้าเริ่มสงสัยในคำพูดของประมุขมู่เสียแล้ว มีคำกล่าวนึงเข้ากับสถานการณ์นี้อย่างดี ที่ว่า ‘บิดาเป็นอย่างไร บุตรย่อมเป็นเยี่ยงนั้น’ บางทีเรื่องที่มู่ถิงเอ๋อร์เป็นลูกของหญิงนางโลมอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น