หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

ไม่ว่าข้าจะเป็นอ๋องปีศาจผู้โง่เง่าผู้นั้นหรือว่าเย่อู๋เฉินในตอนนี้ ข้าก็มีสถานะเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือสามีของเจ้า! คือสามีที่สามารถพยุงแผ่นฟ้าทั้งผืนเพื่อเจ้าได้!

ตอนที่ 2 พวกเขา...ถึงจะเป็นครอบครัว

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 พวกเขา...ถึงจะเป็นครอบครัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.4k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2560 11:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 พวกเขา...ถึงจะเป็นครอบครัว
แบบอักษร

"ถิงเอ๋อร์" ชายหนุ่มกอบกุมมือของมู่ถิงเอ๋อร์อย่างแนบแน่น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก "ตั้งแต่ก่อนเดือนอ้าย เจ้าเป็นของข้าแล้ว ข้าสัญญา ไม่ว่าอย่างไรจะต้องแต่งเจ้าเป็นภรรยาของข้า หากแต่ข้ากับหญิงไร้ค่าผู้นี้ได้เป็นคู่หมั้นคู่หมายกันตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ ทั้งยังเป็นความประสงค์ของพระอัยกา การที่จะทำให้พระอัยกาทรงเปลี่ยนพระทัยนั้นจำเป็นต้องใช้เวลา แต่ว่าเจ้าโปรดเชื่อมั่นในตัวข้า อีกไม่นานเจ้าจะได้เป็นภรรยาของข้า"

ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้มู่หรูเยว่เจ็บปวดยิ่งนัก ดวงตาแดงก่ำของนางจ้องไปที่มู่ถิงเอ๋อร์อย่างเกลียดชัง พลางเอ่ยขึ้นว่า "มู่ถิงเอ๋อร์ เจ้าเป็นเพียงแค่บุตรบุญธรรมของตระกูลมู่ของข้าแต่เพียงเท่านั้น ข้านี่สิถึงจะเป็นคุณหนูตระกูลมู่อย่างแท้จริง! หวังว่าเจ้าคงยังไม่ลืมตัวตนที่แท้จริงของตนเองหรอกนะ!"

เพี๊ยะ!

แต่ทว่าทันทีที่สิ้นคำพูดของนาง ฝ่ามือหนึ่งได้ตวัดลงบนใบหน้าของนางเข้าอย่างแรง

ร่างของมู่หรูเยว่สั่นไหวในทันที นางกุมใบหน้าอันแสนเจ็บปวด ร่างกายแข็งทื่อหันไปมองชายวัยกลางคนที่มีสีหน้าเย็นชาด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา "ท่านพ่อ ทำไมถึง..."

"นางลูกไม่รักดี! ใครให้เจ้าพูดเช่นนี้กับถิงเอ๋อร์?" ใบหน้าของชายวัยกลางคนเย็นชา เสมือนกับว่าตรงหน้าของเขาไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตนเอง เป็นเพียงแค่หญิงรับใช้ที่ไม่ได้เรื่อง ไม่รักดีเท่านั้น

"ท่านพ่อ ข้าต่างหากที่เป็นลูกสาวของท่าน" เสียงของมู่หรูเยว่สะอึกสะอื้น พลางเอ่ยน้ำด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาว่า "นางเป็นแค่เพียงบุตรบุญธรรม เหตุใดท่านพ่อถึง..."

"ลูกสาว?" ชายวัยกลางคนหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "มีลูกสาวเช่นเจ้าถือเป็นความอัปยศในชีวิตของข้า! แม้ว่าถิงเอ๋อร์จะเป็นเพียงบุตรบุญธรรม แต่ความสามารถของนางกลับโดดเด่นยิ่งนัก นางต่างหากที่เป็นความภูมิใจของข้า! เจ้าคิดว่าเจ้ามีคุณสมบัติอะไรที่คู่ควรกับองค์รัชทายาทจิ่งอ๋องงั้นหรือ? ข้าจะบอกให้เจ้าฟังนะ เรื่องระหว่างพวกเขาทั้งสองคน ข้านี่แหละเป็นผู้วางแผน มิเช่นนั้นเจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าทำไมที่แห่งนี้ถึงไม่มีแม้แต่ผู้ใดอยู่เลย?"

ราวกลับฟ้าผ่าลงมาทันใด ร่างของมู่หรูเยว่สั่นระริก นางกัดริมฝีปากพลางมองผู้ที่มีสายเลือดเดียวกับตนเอง

"ท่านพี่ถิงเอ๋อร์ ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

แม้กระทั่งในเวลานี้ น้องสาวแม่เดียวกันอย่างมู่อี้เสวี่ยทำราวกลับว่าไม่เห็นนางยืนอยู่ตรงนี้ เดินตรงเข้าไปหามู่ถิงเอ๋อร์ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

"ท่านพี่ถิงเอ๋อร์ ท่านวางใจนะ เสวี่ยเอ๋อร์กับท่านพ่อจะปกป้องท่านเอง จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งคนรักของท่านไปได้" มู่อี้เสวี่ยกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มน่ารัก นางหันมามองมู่หรูเยว่เพียงครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและดูแคลน "ไม่เพียงเช่นนั้น ในบ้านตระกูลมู่ ข้ามู่อี้เสวี่ยมีเพียงมู่ถิงเอ๋อร์เป็นพี่สาวคนเดียวเท่านั้น ของไร้ค่าพรรค์นั้นไม่เหมาะจะเป็นพี่สาวของข้าแม้แต่น้อย ข้าไม่เข้าใจเสียจริงทำไมท่านแม่ต้องให้กำเนิดคนไร้ค่าเช่นนี้ออกมาด้วย นางไม่แม้แต่มีคุณสมบัติที่จะเป็นบุตรสาวของตระกูลมู่เสียด้วยซ้ำ!"

"ท่านพ่อ เสวี่ยเอ๋อร์......"

มู่ถิงเอ๋อร์มองทั้งสองคนด้วยความขอบคุณ ในเวลานี้ ไม่มีแม้แต่ใครสักคนที่จะมองเห็นรอยยิ้มเยาะของนาง

มู่หรูเยว่ ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าข้าจะแย่งชิงทุกชิงทุกอย่างที่เป็นของเจ้ามาให้หมด! ใครใช้ให้เจ้าเกิดมาเป็นคุณหนูตระกูลมู่ แต่ข้ากลับเป็นเพียงแค่ลูกบุญธรรมเล่า

ตั้งแต่ต้นเจ้าไม่แม้แต่เห็นข้าว่าเป็นน้องบุญธรรม แต่ตอนนี้ข้าเหนือกว่าเจ้าทุกอย่างแล้ว ทั้งหมดนี้ก็ต้องโทษที่เจ้าเอง ที่เป็นของไร้ค่าไม่มีประโยชน์!

แต่เจ้าคงคิดไม่ถึงหรอกว่า เหตุที่ทำให้เจ้าต้องกลายเป็นคนไร้ค่าเช่นนี้ ก็เพราะตอนที่เจ้าต้องทดสอบพรสวรรค์เมื่อตอน 5 ขวบ ข้าได้ใส่ยาพิษไว้ในชามของเจ้าโดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ นั่นเป็นแผนการณ์ของเด็กอายุ 4 ขวบอย่างข้า


ดวงใจของมู่หรูเยว่ค่อยๆ ด้านชาทีละน้อย นางมองไปยังบุคคลสามคนที่กำลังหัวเราะร่าเริงอย่างสนุกสนาน อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าตนเองเป็นเพียงคนนอกเท่านั้น พวกเขาต่างหากที่เป็นครอบครัวที่แท้จริง

"ฮ่าฮ่า!"

ทันใดนั้น นางก็หัวเราะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งอย่างไม่มีใครคาดคิด พร้อมทั้งวิ่งเข้าไปหาต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ข้างตัว

อยู่ๆ นางกระโดดโลดเต้นขึ้นมาท่ามกลางคนเหล่านั้น มู่ถิงเอ๋อร์หน้าเสียทันที นางไม่เคยคิดที่จะทำให้หญิงสาวผู้นี้ตาย เพราะถ้าหากว่านางตายแล้ว มันจะไม่น่าเบื่อเกินไปหรอกหรือ?

แต่ทว่าเมื่อนางคิดจะยื่นมือเข้าไปหยุด กลับถูกมือของชายวัยกลางคนยกขึ้นห้ามเสียก่อน

"ถ้าหากว่านางอยากตาย ก็ปล่อยให้นางตายไปเสียเถอะ ยังไงเสียข้าก็ไม่มีลูกสาวเช่นนี้มาตั้งนานแล้ว"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น