nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : ภายในลัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 24k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2560 00:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภายในลัง
แบบอักษร

บทที่34

นรินทร์วางแผนกับปกรณ์อย่างคร่าวๆนรินทร์จะเป็นคนคอยดูต้นทางพวกอูซอที่สถานนีอนามัยไว้ ส่วนปกรณ์จะแอบเข้าไปดูว่าในลังไม้มีอะไรที่บ้านของอูเล โดยใช้ช่วงเวลาที่พวกอูซอกินข้าวเย็นรวมกัน

"แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าพวกของอูซอจะมากินข้าวที่อนามัย"ปกรณ์นึกสงสัย

"เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงฉันจะให้มะเมียะจัดข้าวมาที่อนามัยแต่เรื่องนี้ต้องขอแรงลดาหน่อยได้ไหม"นรินทร์หันไปถามลดาที่นั่งอยู่ใกล้ๆ หญิงสาวพยักหน้ารับเพราะก็เป็นลูกของทหารเหมือนกันงานที่สามารถรับใช้ชาติได้เธอไม่เกี่ยงอยู่แล้ว

"แต่คุณต้องระวังหน่อยนะลดา"

"ค่ะ นะไม่ตัองเป็นห่วงเรื่องแค่นี้สบายมาก"ลดาตั้งอกตั้งใจช่วยชายหนุ่มเต็มที่

"ไปงันก็เริ่มกันเลย"นรินทร์สั่งให้แยกย้ายเข้าไปในหมู่บ้าน

ลดาเดินไปที่บ้านของมะเมียะมองดูเห็นเด็กสาวกำลังง่วนกับการทำอาหารต่างๆ 

"มีอะไรให้ฉันช่วยไหมมะเมียะ"ลดาเอ่ยขึ้น มะเมียะเด็กสาวหันมามองอย่างไม่ศรัทธาเท่าไร

"อย่างคุณจะช่วยอะไรฉันได้ ทำเป็นหรอกับข้าวนะ"

"ไม่เป็นหรอก แต่ฉันช่วยเอากับข้าวไปส่งให้ได้นะ"

"จริงหรอ"มะเมียะมองหญิงสาวตรงหน้าการมีคนช่วยอาจดีกว่าเพราะเธอต้องต้มข้าวต้มให้พิมพลอยอีกคงใช่เวลานานกว่าคนอื่นๆจะได้กินข้าว

"อาหารในสำหรับนั่นแหละยกไปได้เลย"มะเมียะรีบบอก ลดาก้มลงหยิบสำรับแล้วเดินลงจากบันได

"เดี๋ยวคุณ"มะเมียะพูดขึ้นทำให้ลดาหันกลับมามอง

"ขอบใจคุณมากนะ"เด็กสาวพูดขึ้นลดายิ้มกว้างที่มะเมียะไม่ได้เกลียดเธอมากนักอย่างที่เธอคิด

"พวกคุณค่ะ คือฉันมาเรียกพวกคุณไปทานข้าวที่อนามัย"ลดายกสำหรับไปที่ใต้ถุนบ้านโดยมีลูกน้องของอูซอสองคนเฝ้าอยู่

"ได้จ้ะคนสวย"หนึ่งในนั้นพูดขึ้นมองใบหน้างามและรูปร่างสูงโปร่งของลดา

"แต่พวกเราต้องเฝ้าของนะ"อีกคนขัดขึ้นลดาเห็นท่าจะไม่ดีจึงรีบบอก

"พวกคุณรีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวทางโน้นหิวคุณจะโดนดุเอาเดี๋ยวทางนี้ฉันเฝ้าให้"ลดาแกล้งอาสาทั้งสองเหมือนจะเออออเห็นด้วย

"งันพี่ฝากคนสวยหน่อยนะ กับข้าวนี่ใข่ไหมเดี๋ยวพี่ยกไปเอง"ลดายิ้มหวานให้ทั้งคู่แล้วเยือนถาดสำหรับให้

"ความจริงน้องน่าจะไปกินด้วยกันนะ สวยๆแบบนี้พี่คงกินข้าวอร่อย"

"พวกคุณไปกันเถอะคะเดี๋ยวฉันจะรออยู่ทางนี้"ลดาเอื้อมมือไปจับไหล่ของคนทั้งคู่ดันให้เดินหน้าไป ทั้งสองทำตามลดาราวกับต้องมนต์สะกด มารยาหญิงงามใช้ได้กับบุรุษเสมอ

เมื่อทั้งสองเดินหายลับไปลดาส่งสัญญานให้ปกรณ์ออกจากที่ซ่อนมาเพื่อเปิดดูของในลัง ชายหนุ่มพยายามงัดลังไม้ที่ตอกตะปูแน่นหนาออกแต่ต้องใช้เวลานานกว่าไม้จะหลุดออก ลังแรกมีผ้าไหมทอมือต่างๆเต็มลัง ปกรณ์หัวเสียเขาพยายามงัดลังที่สองออกแต่ก็เหมือนเดิม ลังที่สองมีพวกว่านยาต่างๆของใช้ผู้หญิงบ้างส่วนไม่มีอะไรน่าสงสัยพอที่จะใช้เป็นหลักฐานจับกุมว่าลักลอบขนของเถื่อนได้เลย

"ลังสุดท้ายแล้วเร็วหน่อยสิกรณ์"ลดารีบเร่งให้ปกรณ์เปิดลังออกเพราะกลัวว่ามะเมียะจะลงมาเห็นซะก่อน ปกรณ์พยายามงัดอย่างสุดความสามารถแต่ลังนี้ถูกตอกตะปูแน่นหนากว่าลังอื่นๆ

"ไม่ไหวอ่า มันแน่นมากงัดไม่ออกเลย"ปกรณ์ออกแรงงัดกัดฟันจนหัวสั่นแต่ก็ไม่เป็นผล

"งัดไม่ออกงันก็ยกไปเลย มาฉันช่วย"ลดาเข้ามาช่วยยกลังอีกฝั่งหนึ่งขึ้นพร้อมกับปกรณ์แต่ของภายในลังมีน้ำหนักมากทำให้ลดาเผลอปล่อยมือ โพละ! ลังไม้หล่นลงแตกกระจาย ลดาและปกรณ์มองของในกล่องที่แตกออกอย่างตกใจ

"ก้อนหิน!"ลดากับปกรณ์ร้องขึ้นพร้อมกัน

"คุณลดาผมว่าเราโดนหลอกซ้อนแผนแล้วแหละครับ พวกเรารีบหนีกันก่อนเถอะพวกมันคงรู้แล้ว"ลดาพยักหน้าอย่างเห็นด้วยรีบหลบออกจากบ้านของอูเลกลับไปบ้านพัก

นรินทร์เห็นพวกอูซอนั่งกินข้าวกันอยู่ด้านล่างของสถานีอนามัยจึงแอบปีนหน้าต่างด้านหลังขึ้นไปข้างบน ร่างของพิมพลอยยังคงหลับอยู่บนเตียง ชายหนุ่มจ้องร่างบางสีหน้าของเธอดูดีขึ้นมาก นรินทร์รู้สึกเบาใจขึ้นที่พิมพลอยปลอดภัยชายหนุ่มลูบศีรษะหญิงสาวเบาๆแล้วก้มลงจุมพิศที่หน้าผาก เสียงเดินขึ้นบันไดมาทำให้นรินทร์ต้องผละออกเขามุดลงนอนใต้เตียงของพิมพลอยเพื่อแอบ

"ฮ่ะ ฮ่า สะใจข้าจริงๆไอ้พวกทหารโง่ว่าแล้วเชียวมันต้องมีแผนจะแอบดูของในลังของเรา แต่ข้าไม่โง่เอาใส่ลังมาให้พวกมันจับได้หรอกโว้ย"อูซอพูดกับใครสักคนนึง

"พี่อูซอแอบเอาของไปซ่อนไว้ไหนพวกฉันไม่เห็นรู้เลย"

"ที่ๆอันตรายที่สุดคือที่ๆปลอดภัยที่สุดเว้ย"อูซอพูดแล้วหัวเราะลั่นก่อนก้มลงมาชิดหญิงสาว

"รอหน่อยนะหมอส่งของเสร็จคราวนี้ได้เงินมากโขที่เดียว"ร่างใหญ่ยิ้มใช้มือหนาลูบไล้แก้มใสอย่างหื่นกระหาย

"พี่เราไปดูกันไหมว่าไอ้พวกทหารมันจะทำหน้ายังไงเมื่อรู้ว่าในลังไม่มีอะไรที่พวกมันต้องการ"

"ไปสิว่ะ ข้าก็อยากเห็นหน้าของไอ้ทหารนั้นนักว่ามันจะทำหน้าแบบไหน"พวกของอูซอถอยออกไปด้านล่าง นรินทร์อยู่ใต้เตียงได้ยินหมดทุกอย่างนึกเจ็บใจที่โดนมันหลอกซ้อนแผนแถมยังไม่รู้ว่าของอยู่ที่ไหนอีก 

ร่างใหญ่มุดออกจากใต้เตียง มองพิมพลอยที่ยังคงหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องราว ร่างของนายทหารระดมจูบไปทั่วแก้มใสก่อนประทับจูบที่ริมฝีปากบางลบรอยมือของอูซอ พิมพลอยได้รับจูบหนักๆที่ทั้งดุดันและหวานซาบซ่านหญิงสาวเผยอปากรับคล้ายความฝัน นรินทร์กดจูบลงบดริมฝีปากบางมือหนาประคองยกศีรษะเข้ามาใกล้แต่ก็ต้องตัดใจถอนจูบออกเมื่อนึกถึงคำบนบาน

"ผมจะทนได้อย่างไร เมื่อคุณไม่ยอมขัดขืนเลย"นายทหารหนุ่มกล่าวมองร่างที่ยังหลับอยู่เข้าหลงใหลเขาอยากจะครอบครองเธอซะเดี๋ยวนี้ แต่ด้วยคำบนบาน อาการบาดเจ็บของหญิงสาวและภาระหน้าที่ทำให้นรินทร์ตัดใจปีนหน้าต่างออกไปทางเดิม

พิมพลอยลืมตาขึ้นแตะที่ริมฝีปากของตน เธอคงเหนื่อยมากจนฝันอะไรเป็นตุเป็นตะว่าชายหนุ่มมาหาแล้วจุมพิศเธออย่างเร้าร้อน แล้วร่างบางก็ถอนหายใจเพราะคิดว่าเขาคงไม่มีเวลามาใส่ใจภรรยากำมะลออย่างเธอหรอก แค่ต้องไปตามหาในป่าเขาก็ดูทุกข์ใจไม่อยากจับต้องไม่อยากมองหน้าเธอมากพออยู่แล้ว แล้วเรื่องอะไรที่เขาต้องมาเยี่ยมเธอป่านนี้คงมีความสุขอยู่กับแฟนสาวของเขา พิมพลอยได้แค่คิดน้ำตาหยดใสๆก็พาลจะไหล


**ช่วงนี้ไม่ค่อยมีคอมเม้นเลยค่ะ ไม่รู้ว่ายังมีผู้อ่านรออ่านก็อยู่ไหม ยังไงถ้ายังติดตามกันอยู่อย่าลืมเม้นเข้ามาบอกด้วยน๊าผู้เขียนจะได้รีบปั่นตอนต่อไปให้นะคะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น