Ranichat

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 20 : มึงเองหรอที่แย่งของของกู

ชื่อตอน : บทที่ 20 : มึงเองหรอที่แย่งของของกู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2560 15:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 : มึงเองหรอที่แย่งของของกู
แบบอักษร

ตามเวลาที่นัด เกลินไปที่บ้านของชมพูเพชรเพื่อไปเปลี่ยนชุด มีเพื่อนๆในกลุ่มที่สนิทกันมารวมตัวที่นี่ด้วยเช่นกัน ส่วนกวินทร์ที่ไม่ได้เตรียมชุดมานั้นก็ได้ขอยืมชุดของวิทย์เสียก่อน ยังดีที่ทั้งคู่ส่วนสูงและรูปร่างคล้ายๆกันจึงสวมได้พอดี วิทย์นึกสงสัยว่ากวินทร์มากรุงเทพทำไม แต่กวินทร์กลับไม่ได้บอกรายละเอียดอะไร

ทันทีที่เกลินเห็นถึงกับหัวเราะออกมา ก็คนหน้านิ่งๆมาสวมชุดสูทสีชมพูนั่นดูไม่เข้ากันยิ่งนัก แต่ความหล่อเหล่าที่มีก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย เกลินชวมชุดกระโปรงที่เปิดไหล่กลมมนแยกส่วนบนกับส่วนล่างโชว์หน้าท้องเบนราบที่ทำให้กวินทร์ถึงกับเกิดอาการไม่พอใจแต่ทำอะไรไม่ได้ ตาสวยที่แต่งแต้มด้วยสีชมพูเข้ากับสีชุด

“สวยเกินหน้าเกินเพื่อนอีกแล้ว แกไม่น่าไปเลยหนูเกล” กนกภรณ์พูดขึ้นติดตลก

“เห็นด้วยกับกิ่งที่สุด เลิกคบดีไหมเนี่ย สวยไปไหมคะ แล้วฉันจะขายออกหรอ” พิมพ์มาดาเสริม

“หยุดเลยทุกคน พวกแกก็ออกจะสวย งานนี้ต้องได้กลับคนละ 2 เชื่อฉัน!” เกลินพูดกับเพื่อนอย่างให้กำลังใจ

“อะแฮ่ม! 2 เลยหรอครับ” กวินทร์ที่ตอนแรกนั่งฟังบทสนทนาอยู่อย่างเงียบๆถึงกับแย้งขึ้น

“คนอื่นค่ะคุณพ่อ ไม่ใช่หนูเกล” เกลินหันไปตอบอย่างขำๆ จนเพื่อนๆตนขำตาม ก็เขาดูหวงตนจนออกนอกหน้าเกินไปแล้ว เป็นแฟนหรือเป็นพ่อ

“พ่อของลูกหรอคะ” กวินทร์ตอบออกมาด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“พอแล้วค่า อิจฉาตาร้อนค่า” ชมพูเพชรเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวแล้วเอ่ยแซว

“เพชร!” เกลินหน้าแดงขึ้นมาทั้งจากคำพูดของกวินทร์และชมพูเพชร

“ไปได้แล้วค่ะเพื่อนๆ งานจะเริ่มให้ออกล่าหาเหยื่อแล้ว แต่งานนี้หนูเกลก็อยู่กับพ่อของลูกไปนะคะ” ชมพูเพชรไม่วายหันมาแซวเพื่อน

“เพชร! หยุดแซวได้แล้ว” เกลินเอ็ดเพื่อนอีกรอบ


งานแต่งของอริษาหรือเค้ก เพื่อนกลุ่มเดียวกันของเกลินสมัยอยู่มหาลัยจัดขึ้นที่บ้านของฝ่ายชาย โดยจัดที่สวนหน้าบ้านขนาดใหญ่ งานถูกออกแบบมาต้อนรับเพียงเฉพาะญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายและเพื่อนที่สนิทกันเท่านั้น แต่เพียงเท่านี้ก็เยอะมากแล้ว ตรีมที่จัดล้วนเป็นสีชมพูหวานแววตามความชอบของเจ้าสาว ตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่ฟ้าใกล้มือพอตัว เพื่อนๆของเกลินขอตัวไปช่วยงานด้านในก่อน ให้เกลินอยู่ดูแลกวินทร์ บอกให้เกลินไม่ต้องเป็นห่วงและไม่ต้องรู้สึกผิด

“หนูเกล! ไม่คิดว่าแกจะมาจริงๆ” เค้กที่เห็นหน้าเกลินเป็นอันต้องวิ่งเข้าโผล่กอด ก็ตั้งแต่เกลินไปอยู่อังกฤษก็ยังไม่เจอหน้ากันเลย มีติดต่อกันบ้างยามว่าง

“ไม่คิดว่าจะได้มาเหมือนกัน นี่! ขายออกก่อนเพื่อนเลยน้า ดีใจด้วยนะจ้ะ” เกลินกอดตอบเพื่อน

“แล้วนี่” อริษาหันไปหาคนที่เดินมาเคียงคู่หญิงสาว

“นี่พี่กวินทร์ แฟนหนูเกลเอง พี่กวินทร์คะ นี่เค้ก เพื่อนหนูเกลเองค่ะ” เกลินแนะนำแฟนหนุ่มตนให้เพื่อนได้รู้จัก กวินทร์ยิ้มๆที่หญิงสาวแนะนำเขาให้เพื่อนแบบนั้น

“สวัสดีครับ” กวินทร์ยิ้มบางๆให้กับเจ้าของงาน

“สวัสดีค่ะ ร้ายยยย ร้ายไม่เบา” อริษาหันไปทักทายชายหนุ่ม แล้วจึงหันมาแสดงความดีใจกับเพื่อนที่ลืมอดีตที่เลวร้ายและเริ่มต้นกับคนใหม่ได้เสียที

“นิดนึง ว่าแต่ไปเจอกับเจ้าบ่าวได้ยังไง” เกลินนึกสงสัยว่าสาวตรงหน้าไปมีความรักตอนไหน

“ก็เจอกันที่บริษัท พ่อพี่เอกทำธุรกิจกับพ่อฉัน” ด้วยทางบ้านของอริษาทำธุรกิจเกี่ยวกับนำเข้าน้ำหอม จริงอยู่ว่าทั้งกลุ่มจบด้านดีไซต์เนอร์ แต่แยกย้ายกันไปต่อปริญญาโทตามด้านที่ต้องการจะทำงาน คล้ายๆกับเรียนตามความชอบก่อนแล้วค่อยเรียนตามความเป็นจริง

“ว่าแต่แกเหอะ ไปเจอพี่กวินทร์ได้ไง”ยังไม่ทันที่เกลินจะตอบคำถามของเพื่อน ก็มีเสียงหนึ่งดังทักขึ้น

“หนูเกล!” พละพลที่พึ่งมาถึงงานเดินเข้ามาทักทายอดีตแฟนเก่าตน ทำให้กวินทร์รีบเดินเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวแล้วโอบไว้

“อ้าวพี่พล สวัสดีค่ะ” อริษาว่าอย่างขัดๆ ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนของเอกสิทธิ์ เจ้าบ่าวของตน ไม่มีทางได้เชิญมาแน่ๆ

“สวัสดีครับน้องเค้ก หนูเกลมางานด้วยหรอครับ” พละพลรับไหว้อริษาอย่างไม่สนใจนัก แล้วหันไปหาเกลินที่กำลังเบือนหน้าหนี

“ไม่ค่ะ หนูเกลไม่ได้มา มาแต่เกลิน เรียกให้ถูกด้วยนะคะ ไม่ได้สนิทใจกัน” เกลินตอบอย่างเอือม พละพลทำอย่างกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

“หนูเกล…”

“เกลินค่ะ! เรียกให้ถูก” บรรยากาศเริ่มอึมครึมขึ้น

“ขอโทษนะครับ ดูท่าแฟนผมจะไม่สบอารมณ์ ขอตัวนะครับ” ก่อนที่มันจะแย่ไปกว่านี้ เขาต้องพาเกลินออกจากตรงนี้ ว่าแล้วเปลี่ยนจากโอบใหล่เป็นจับมือแล้วพาออกมาทันที

“งั้นเค้กขอตัวนะคะ แขกเริ่มมาแล้ว” อริษาขอตัวบ้าง ไม่อยากจะเสวนากับคนข้างๆ แล้วเดินออกมาทันที

“คอยดู!! พี่จะทำให้หนูเกลกลับมาเป็นของพี่ โถ่เว้ย!!!” หมัดที่กำแน่นบ่งบอกถึงอารมณ์ของพละพล ตั้งแต่เขาแต่งงาน เขาก็ไม่มีความสุขเลย หญิงสาวที่เขาแต่งงานด้วยนั่น เขายอมรับว่าชอบพอกันไม่น้อย แต่มันเหมือนเป็นอารมณ์ของการหลงมากกว่ารัก เขาไม่คิดว่าเขาจะตัดสินใจผิด พอแต่งงานกันไปแล้วกลับรู้สึกเสียดายเกลินขึ้นมา เค้าน่าจะชัดเจนกับเกลินมากกว่านี้


“หนูเกล อารมณ์ไม่ดีหรอคะ ใจเย็นๆนะ” กวินทร์ถามเกลินที่ตอนนี้นั่งหน้าบึ้งอยู่ ก็ตั้งแต่แยกออกมาหญิงสาวเอาแต่ทำหน้าไม่สบอารมณ์นั่งเงียบไม่พูดไม่จา

“หนูเกลละเกลียดผู้ชายคนนี้จริงๆ เห็นแกตัว! คบซ้อน! คบเผื่อเลือก!” เกลินพลั่งพลูความรู้สึกที่มีต่อพละพลออกมา มันทำให้กวินทร์ยิ้มออก

“ยิ้มอะไรคะพี่กวินทร์ หนูเกลอารมณ์เสียอยู่นะ” หญิงสาวทำเสียงเหนือยๆ

“ก็หนูเกลของพี่บอกว่าไม่ชอบไอ้นั่น พี่ก็ดีใจไงคะ” กวินทร์ตอบ

“พี่กวินทร์อ่ะ”

“ไม่เอานะคะ วันนี้วันดีของเพื่อน เราห้ามอารมณ์เสียนะคะ” กวินทร์เอื้อมมือไปที่มุมปากทั้งสองข้างของคนหน้าบึ้งและจับมันยิ้ม

“โอเคค่ะ” ปากบางคลี่ยิ้มออกมา

หลังจากงานแต่งดำเนินมาอย่างราบรื่น บรรยากาศตลบอบอวลไปดูกลิ่นไอของความรักและความสุข ทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาวต่างก็เขินซึ่งกันและกันยามที่มีการสัมภาษณ์ จนเมื่องานเสร็จสิ้นแล้ว แต่มีแขกกลุ่มหนึ่งที่ไม่ยอมกลับเสียที จะเป็นใครไปได้ก็กลุ่มเพื่อนเจ้าสาวนั่นแหละ

“หนูเกลจะกลับอังกฤษไหม” เพื่อนเริ่มให้ความสนใจกับเกลินหลังจะคุยเรื่องอื่นๆมาตั้งนาน

“ก็ไม่รู้ อยู่ที่ว่าคนที่นี่อยากให้กลับไหม” เกลินตอบคำถาม

“โอ้ย รำไย! อยากมีบ้าง” พิมพ์มาดาเอ่ย

“พี่กวินทร์ไปจีบไอ้หนูเกลมันติดได้ไงคะ มันเนี่ยนะ จีบย๊ากยาก ผู้ชายที่เข้ามาจีบระดับเดือนมหาลัย ก็ยังไม่แม้แต่จะให้ความหวัง ตัดเยื่อใยแบบฉับๆ จนเพื่อนนึกว่าหนูเกลมันจะขึ้นคานแล้ว” กนกภรณ์เล่าให้กวินทร์ซึ่งนั่งอย่างเงียบๆ เอาแต่ดื่มน้ำเปล่าฟัง

“เออ… คือ” อยากจะบอกเหลือเกินว่าตนไม่ได้เป็นฝ่ายจีบก่อนก็กลัวหญิงสาวจะเสียหน้า

“หนูเกลจีบก่อน” เกลินว่าอย่างไม่ได้อะไรนัก

“หนูเกล! แกป่วยหรือเปล่า บอกว่าหมีแพนด้าออกลูกเป็นเสือฉันยังเชื่อกว่าอีก” พิมพ์มาดาและเพื่อนคนอื่นทำหน้าตกใจ

“ไม่เอาอ่ะ ฉันว่าออกเป็นแมวน่ารักกว่า” เกลินว่าอย่างขำ จนกวินทร์นึกตลกมุกของหญิงสาว

“ไอ้เกล! ยังจะมาตลกอีก เพื่อนจริงจัง” อริษานึกเอ็ดเกลิน

“นี่หนูเกล ฉันได้ยินว่าแกจะประกวดหรอ ตายๆ ฝนได้ตกเป็นเงินเป็นทองแน่ๆ” อริษาที่ได้ยินมาจากชมพูเพชรกล่าวขึ้น

“ใช่! แกต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ” กนกภรณ์เสริม

“หยุดเลยย่ะ อะไรจะแปลกใจโอเว่อร์ขนาดนั้น” เกลินที่มีแอลกอฮอล์เข้าเส้นเลือดเริ่มโต้เถียงกับเพื่อน

“ก็ไอ้แค่ให้ประกวดดาวคณะยังไม่ยอม พี่เค้าขอร้องจนแทบจะกราบ!” พิมพ์มาดาเล่า

“ก็ตอนนั้นมันไม่มีแรงจูงใจ” ว่าแล้วก็กระดกแก้วที่มีไวน์เข้าปากรวดเดียว จนกวินทร์นึกเป็นห่วง

“แล้วอะไรเป็นแรงจูงใจ” อริษานึกสงสัย

“พี่กวินทร์ไง” เกลินพูดออกมาอย่างไม่ได้สนใจ พร้อมยกแก้วขึ้นเติมไวน์

“จะอ้วก! เพื่อผู้ชายทำได้ทุกอย่าง” กนกภรณ์ทำหน้าเอียน

“มีบ้างแล้วจะรู้นะกิ่ง ไม่เคยมีจะไปรู้อะไร ใช่ไหมคะพี่เอก” อริษาแย้งกนกภรณ์ เรื่องนี้เธอเห็นด้วยกับเกลิน แ้วหันไปยิ้มให้สามีที่นั่งข้างๆ

“เออ! ทีเรื่องให้วิจารณ์ความโสดและความสวยของฉัน เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย”

“ไอ้หนูเกล! มากไปไหม น้อยๆหน่อย” พิมพ์มาดาว่า ก็เกลินนั่งดื่มไวน์ไปไม่รู้กี่แก้วต่อกี่แก้วแล้ว ตาก็เริ่มปรือได้ที่

“นั้นสิหนูเกล พี่ว่ามากไปแล้วนะ” กวินทร์ที่นั่งฟังเรื่องที่เพื่อนๆเผาแฟนสาวเค้าไปอย่างขำๆ เริ่มเป็นห่วงหญิงสาวขึ้นมา

“พี่กาวินทร์จาดื่มไหมคะ” เสียงของเกลินเริ่มยืดขึ้นเรื่อยๆ

“แล้วจะไปไหนคะ” ก็หลังจากถามเสร็จเกลินก็ลุกขึ้นทันที

“จาปายเข้าห้องน้ามค่าา” พูดไปด้วยเซไปด้วยจนชายหนุ่มต้องลุกขึ้นประคอง

“พี่พาไปค่ะ” สีหน้าของกวินทร์เริ่มกังวลมากขึ้น

“ม่ายต้องค่ะ หนูเกลปายเอง นั่งโลงค่า” เกลินสั่ง

“พี่ไปด้วยเถอะค่ะ” กวินทณ์ก็ไม่ยอมเช่นกัน

“หนูเกลบอกห้ายยน้างงลงงายคะ” เกลินก็ไม่ยอมเช่นกันเป็นฝ่ายชายหนุ่มที่ยอมให้

“ดีมากค่า พี่กาวินทร์ของหนูวว” เอื้อมมือไปตบแกสากเบาๆ


เกลินเดินโซซัดโซเซเข้ามาในตัวบ้านเพื่อที่จะไปห้องน้ำ โดยมีสายตาของกวินทร์คอยมองตลอดจนหายลับเข้าไปในตัวบ้าน กะว่าเดี๋ยวสักพักจะตามเกลินมา แต่ความโชคร้ายของเกลินก็พบกับอดีตแฟนเก่าของตนเข้า สายตาของเกลินจับโฟกัสไม่ค่อยได้ ไม่รู้ว่าชายตรงหน้าเป็นใคร

“ขอโทษน้าค่า ห้องน้ามอยู่หนายคะ” เนื่องจากไม่เคยมาก่อนจึงไม่ทราบว่าห้องน้ำอยู่ไหน

“เดี๋ยวผมพาไปครับ” ได้โอกาสที่จะปรับความเข้าใจกับหญิงสาวจึงเอื้อมไปจับมือแล้วออกแรงดึง ด้วยความที่เกลินเมาอยู่จึงเดินตามไปอย่างว่าง่าย หนังตาก็ค่อยๆจะปิดลงเสียเต็มประดา พละพลพาเกลินมาตรงที่โถงทางเดินที่มีไฟสลัวๆลับตาคน พร้อมพลักเกลินไปที่ผนัง

“โอ้ย!” คนเมาร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บที่ข้อเท้าเพราะเสียหลัก

“เจ็บหรอหนูเกล ฉันเจ็บกว่าแกเป็นร้อยเท่า!!” พละพลตะโกนจนเอ็นที่คอขึ้น

“แกพูดเรื่องอารายย ฉานไปทามอารายให้แก” คนไม่ได้สติตอบกลับ

“ถ้าวันนั้นแกเชื่อฉัน ไม่เชื่อพวกพี่ๆของแก ป่านนี้ฉันกับแกก็มีความสุขกันไปตั้งนานแล้ว!!” พละพลพุ่งเข้ามาบีบกรามของหญิงสาวจนหญิงสาวแสดงสีหน้าที่เจ็บปวดด้วยแรงบีบ

ถ้าเกลินเชื่อเขาว่าเขาจะแต่งงานกับเจ้าหล่อนแล้วรอเวลา ไม่เลือกเชื่อพี่ๆของตน ป่านนี้เขาก็ได้ทั้งสมบัติของเกลิน และตัวของหญิงสาวไปนานแล้ว

“อย่ามาว่าพี่ฉาน แกมานคนม่ายดี หลอกผู้หญิง” จิตสำนึกของเกลินทำให้เกลินพูดอย่างนั้นออกไป ไม่กลัวคนตรงหน้า

“ฉันไม่ได้ตัวแก ก็ไม่มีใครหน้าไหนมันได้!!” พละพลพุ่งหน้าเข้าไปจูบที่ปากเรียวสวยอย่างกระหาย บดขยี้อย่างไม่ใยดีว่าสาวตรงหน้าจะเจ็บหรือไม่ ร่างบางพยายามจะดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ

“แก! ไอ้สารเลว!!” กวินทร์ที่ตามเกลินมาด้วยความเป็นห่วง ตอนแรกไปที่ห้องน้ำแล้วหาไม่เจอ กะไว้แล้วว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้น จนมาเห็นภาพที่พละพลกำลังรังแกแฟนสาวของตนจึงรีบพุ่งตัวมาช่วย กวินทร์ดึงพละพลออกจากหญิงสาว ปล่อยหมัดหนักเข้าที่หน้าพละพลจนปากได้เลือด

“อ่อ มึงเองหรอที่แย่งของของกูไป” พละพลเช็ดเลือดที่มุมปากของตน

“ฉันไม่ได้แย่งของๆใคร มีแต่แกเองนั่นแหละที่รักษาไว้ไม่ดี”

“หนูเกลเป็นของกู! แล้วจะเป็นตลอดไป!” พละพลว่าอย่างไม่เกรงกลัว มองไปที่เกลินที่ฝุบลงที่พื้นอย่างไม่ได้สติ

“มาลองดูกัน ว่าฉันกับแก หนูเกลจะเลือกใคร!!”

“หึ! มั่นหน้าดีนี่ หนูเกลไม่ได้ชอบมึงจริงหรอก! เค้าแค่มีมึงเพื่อรอกูกลับไป และที่เค้าทำเป็นโกรธกู ก็แค่เล่นตัวให้ดูยากเท่านั้นแหละ!!” พละพลเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มแสยะขึ้น

“มันจะมากไปแล้วนะ แกไม่มีสิทธิ์มาดูถูกผู้หญิงของฉัน!” ว่าแล้วก็พุ่งตัวไปต่อยพละพลเข้าอย่างเหลืออด แลกหมัดกันไปแลกหมัดกันมาจนพละพลที่เสียเปรียบเรื่องขนาดตัวถึงกลับสลบ กวินทร์ก็มีเลือดออกที่มุมปากอยู่ไม่น้อย

“หนูเกลคะ เป็นอะไรไหม” กวินทร์รีบผละออกจากพละพลมาประคองแฟนสาวขึ้น มือหนาจับปากเรียวของหญิงสาวที่บวมเจ่อแล้วนึกอยากจะไปต่อยคนที่สลบอีกสักทีสองที

“พี่กาวินทร์มาแล้ว หนูเกลนึกว่าจาเป็นอารายไปล้าว” เกลินปรือตาขึ้นมาพูดอย่างยิ้มๆ กวินทร์กระชับอ้อมแขนกอดเกลินเข้าอย่างนึกหวงแหน

“กลับกันนะคะ พี่ขอโทษที่ดูแลหนูเกลไม่ดี” กวินทร์จูบลงที่กระหม่อมของหญิงสาวเป็นการปลอบประโลม



ตัวร้ายเริ่มมาแล้วค่ะ มันจะมาเรื่อยๆ55555

ขอโทษที่พึ่งมานะคะ ช่วงนี้ยุ่งๆค่า

ชอบไม่ชอบบอกได้นะคะ ยินดีรับฟังค่า 💚💚💚


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น