susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 4 [เจมส์-แช่ม]

ชื่อตอน : chapter 4 [เจมส์-แช่ม]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2560 23:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 4 [เจมส์-แช่ม]
แบบอักษร

l chapter 4 l

เจมส์-แช่ม

#แช่มพาทย์

"เก็บของเร็วดีนี่ครับ” ผมกรอกตามองบน คือมันรำคานอะครับ นี่ขนาดยังไม่ได้ไปอยู่บ้านเด็กเจมส์ครบเดือนนะ ยังเบื่อขี้หน้าเลย


"พูดมากว่ะ รอกูแปป ไปลาเฮียก่อน” ผมวางกระเป๋าไว้ตรงหน้ามันนั่นแหละ และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะช่วยเอากระเป๋าผมไปด้วยนะ เพราะไหนๆก็ไหนๆ ขอใช้บ้างจะเป็นไรไป


ก๊อกๆ


"เข้ามา” ผมเปิดประตูเข้าไปหลังเสียงตอบรับอนุญาต


"เฮีย ผมจะไปแล้วนะ ฝากไอ้เชาว์กับผัวมันด้วย ถ้าหากว่าเฮียต้องการตัวผมเมื่อไหร่ส่งคนไปเรียกได้เลย ไม่ต้องเกรงใจไอ้เด็กนั่น ผมไปล่ะ” ผมพูดร่ายยาวๆ ทีเดียวอย่างไม่รอให้เฮียได้พูด เพราะเฮียแม่งมัวแต่หัวเราะอะไรก็ไม่รู้เนี่ย แถมยังมีการพูดไล่ส่งท้ายมาด้วยนะครับ 'อย่าลืมเอายาแก้ปวดกับแก้อักเสบไปด้วย ฮ่าๆๆๆ' ผมงงๆแต่ก็เตรียมไปแล้ว หรือว่าอากาศจะมีการเปลี่ยนแปลงวะ


"ขึ้นรถสิ ไปแค่เดือนเดียวน่า จะมาร่ำไรอาวรณ์อยู่ได้” ไอ้เด็กเจมส์ก็พูดขึ้นหลังที่มันก้าวขึ้นรถตามผมมา ตอนแรกว่าจะนั่งข้างหน้าคู่คนขับ แต่เด็กมันดึงแขนผมไว้ให้ไปนั่งข้างหลังคู่กับมันเนี่ย ไม่ถามความคิดเห็นกูสักนิด


"มึงไม่เป็นกู ไม่เข้าใจหรอกสัส” ผมหันไปพูดใส่หน้ามันแบบไม่เกรงกลัวบารมีใดๆทั้งสิ้น ตั้งใจไว้แล้วว่าจะป่วนให้สุด บอกเลยครับ


"ไม่แน่น้า ผมอาจจะได้เข้า... ...ใจเร็วๆนี้ก็ได้” ผมมองหน้าเด็กเจมส์มันเหวอๆ ดูมึงเว้นสิสัส เว้นทำหมี ทำแมวอะไร


"ช่วยนั่งห่างๆกูหน่อยจะดีมากครับ ขอบคุณ” ผมเขยิบออกมาแทบจะสิงอยู่กับประตูรถแล้ว ยิ่งนั่งนานๆ ไอ้เด็กเจมส์ก็ยิ่งเขยิบเข้ามาใกล้ ผมเริ่มจะขนลุกแล้วเนี่ย


"พี่แช่มรู้ไหม ว่าผมน่ะ เป็นเด็กขาดความอบอุ่น” พูดเสร็จมันก็ยิ้ม แล้วจะยิ้มทำส้นตีนอะไร ใจกูกระตุกหมดแล้วเนี่ย


"ไม่ได้ถาม! ไม่ได้อยากรู้ด้วย!" ผมบอก


"แต่ผมอยากบอกนี่นา” แน๊ะ ไอ้สัส


"แต่กูไม่อยากรู้โว้ยยยย” ผมแหกปากตะโกนลั่นรถ


หลังจากนั้นผมกับไอ้คุณเจมส์ก็ตีกันในรถจนมาถึงบ้าน โอ้โห นี่บ้านหรอวะ กระผมนึกว่าราชวัง ทำไมมันใหญ่อะไรเยี่ยงนี้ นี่มันบ้านผู้ดีชัดๆ ทำไมเจ้าของบ้านดูไม่ใช่ผู้ดีสักเท่าไหร่เลยวะ


"อะ โอ้ย"


พรึ่บ!


"เดินดูทางหน่อยสิ ผมคงไม่ต้องรื้อบันไดบ้านเพื่อคุณหรอกนะ" ผมแทบจะหันขวับทันที ก็มันบอกรื้อเพื่อผม จะรื้อไปทำไมกัน


"ระ รื้อ เพื่อกูทำไม" ผมเอ็ดใส่เด็กมันอย่างไม่จริงจังนัก มัวเเต่นึกถึงคำที่มันพูดนิไงล่ะครับ


"หึ นั่นสินะ คนเเถวนี้จะมาอยู่เเค่เดือนเดียวเองนี่" เเล้วเจมส์มันก็กลับมาพูดหน้านิ่งๆ มึงนะมึง


"มึงพูดบ้าอะไรของมึงเนี่ย! อ่อ เเล้วก็ขอบคุณละกันเรื่องเเม่กู" ผมเกือบลืมไปเลย ยังไงซะมันก็ยังเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือเเม่ผมอยู่


"อ่า ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ ที่ผมต้องรับผิดชอบคนของผม อ่อ ผมว่าเข้าไปคุยในบ้านเถอะ คุยหน้าบ้านน่ะมันร้อนนะ ...พี่เปรมครับเอาของของเขาไปไว้ที่ห้องที่ให้จัดไว้เลยนะ" เออ น่าจะชวนตั้งนานละงะ กูก็ทนร้อนกันอยู่ได้นะเมื่อกี้


"ขอบคุณครับ รบกวนด้วยนะ" ผมยื่นเป้ที่พกติดตัวมาด้วย ให้กับพี่คนที่ชื่อเปรม ที่ไอ้เด็กเจมส์เป็นคนบอกให้มาเอาของผมไปเก็บ


"ไม่เป็นไรครับ" พี่เปรม อ่าใช่ ต้องเรียกว่าพี่สินะ ดูเขาน่าจะเเก่กว่าผมสักปีสองปี


"ไปได้เเล้วครับพี่เปรม ส่วนพี่น่ะมานี่" ไอ้เด็กบ้าอำนาจสั่งขึ้นมาอีก เเต่ผมก็ยอมเดินตามไป คิดเล่นๆว่าถ้ามีไม้กายสิทธิ์อีกอย่างนะ ผมจะเรียกมันว่าโวลเดอร์มอลจริงๆด้วยเเล้วเนี่ย


"โหหหหหหห ใครทำวะ น่ากินโคตร" มันพาผมมาที่ห้องอาหาร โต๊ะที่ยาวเหยียดอย่างกับมีคนอยู่เป็นสิบ บนโต๊ะมีอาหารวางอยู่หกเจ็ดอย่างได้ น่ากินทั้งนั้น


"เเม่นมกูเอง นี่เเม่เเก้ว เเม่นมกู เเม่เเก้วครับนี่พี่เเช่ม" มันเเนะนำเสร็จสับ


"สวัสดีครับ อาหารน่าทานมากเลยครับป้าเเก้ว" ผมบอกเยิ่มๆ เเกดูเป็นคนใจดี มีอายุหน่อยๆ พอเห็นเเกเเล้วคิดถึงเเม่เลย แม่ผมนะ ถึงเเกจะชอบสร้างเรื่องปวดหัว เเต่แกทำอาหารอร่อยมาก ถ้าผมเก็บเงินได้เยอะๆผมก็อยากจะหาที่หาทางให้เเกเปิดร้านขายอาหารตามสั่งสักร้าน เเต่ตอนนี้คงต้องเริ่มใหม่หมด


"เชิญนั่งเลยจ่ะ นานๆทีป้าจะได้จัดอาหารขึ้นโต๊ะสักที ทานให้อร่อยนะคะคุณหนูทั้งหลาย" ป้าเเกบอกยิ้มๆ ว่าเเต่ทำไมป้าเเกใช้คำว่านานๆที


"ขอบคุณครับป้า" ผมยกมือไหว้ ป้าเเกรีบรับไหว้ทันที


"ว้าย ไม่ต้องไหว้ป้าหรอกค่ะ ทานเลยนะคะ มีอะไรเรียกป้าได้เลยค่ะป้าอยู่หลังครัว ทานให้อร่อยนะคะคุณหนูของนม นมตั้งใจทำของโปรดคุณหนูทั้งนั้นเลยนะคะ" ป้าเเก้วพูดกับผมเสร็จก็หันไปพูดกับคุณหนูของตัวเองต่อ เหอะๆ ผมชอบว่ะคำว่าคุณหนูเนี่ย เหมาะกับมันดี


"ครับนม" มันยิ้มให้คนเเก่ใจละลายอีกเเล้ว (รวมกูด้วยครับ)


"นี่ๆ มึงไม่ค่อยกลับบ้านหรอ" ผมถามให้ขณะที่เริ่มซัดอาหารข้าวหน้าที่วางเรียงชวนให้โซ้ยเเหลกอยู่


"อืม บ้านหลังใหญ่ก็จริง เเต่ไม่น่าอยู่เลยสักนิด" มันตอบหน้านิ่งๆ บทจะนิ่งก็กลายเป็นน้ำนิ่งไหลลึกเลยนะมึง


"ไม่น่าอยู่ตรงไหนวะ" ผมถามต่อด้วยความไม่เข้าใจ  ผมพอรู้ว่าไอ้คุณเจมส์มันไม่มีพ่อเเม่เเล้ว เเต่มันก็ยังมีบุคคลเล็กๆน้อยๆที่คอยอยู่รอบข้างมันมาตลอดไม่ใช่หรือไง


"พี่ไม่รู้อะไรหรอก หึ ขนาดผมเองอยู่กับตัวเองมาทั้งชีวิตยังไม่รู้อะไรเลย"


"หมายความว่าไงวะ" ผมงง เเบบงงชนิดที่ว่าโง่อยู่เเล้วเจอคำพูดมันก็ยิ่งทำให้โง่ลงไปอีก "เรื่องบางเรื่องถ้าพูดเเล้วมันทำให้สบายใจก็พูดออกมาบ้างก็ได้ว่ะ" ผมพูดออกไปอยากนั้น เเต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าพูดไปทำไม เป็นห่วงหรอ ไม่ใช่มั้ง ก็เอ็นดูลูกหมาเท่านั้นครับ เห็นทำหน้าหงอยๆ


"หึ"


...จบการสนทนา

ไอ้เด็กเวรนี่! กูคุยดีด้วยหน่อยก็ทำเป็นหยิ่ง กูไม่คุยเเล้วก็ได้เเม่ง นั่นเเหละครับหลังจากมันหัวเราะที่น่ากวนส้นทีนออกมาเเล้ว ก็ไม่มีบทพูดอะไรต่อกันบนโต๊ะอาหารเลย ผมก็กินของผมไปเรื่อยๆ ต่อข้าวอีกสองจานด้วย ให้รู้ว่าผมน่ะเลี้ยงง่าย เเต่เเดกทีเรียกยัดก็ได้ไม่ว่ากันครับ





"ห้องพี่ขึ้นบันไดไปเลี้ยวซ้ายถัดจากห้องกลางสองห้อง พี่ไปพักได้เลย" ไอ้เด็กนั่นบอกหลังจากที่เห็นผมทำท่าเงอะงะไม่รู้จะจับทางไปทางไหนดี


"เออๆ" ผมเองก็เดินขึ้นไปตามที่มันบอก ห้องชั้นสองมันมีอยู่เยอะหลายห้องอยู่เหมือนกัน เเต่ผมไม่ได้สนใจอะไรก็เดินมายังห้องพักที่มันบอกว่าจัดไว้ให้นั่นเเหละครับ


"โหหหหห เชร้ดดด สวยบรรลัย" ผมเปิดประตูห้องเข้าไป ไฟทุกดวงก็เปิดทำงานอัตโนมัติ ห้องก็จัดอยู่ในสไตล์ออกโมเดลหน่อยๆ ผมเดินไปตรงทางระเบียงก็เจอกับวิวที่ถือว่าโอเคเลย เป็นสระว่ายน้ำ ส่วนข้างๆกันผมว่าน่าจะเป็นพวกสวนดอกไม้อะไรทำนองนั้นมั้งครับ ดูละสบายหูสบายตาดี


หลังจากที่ผมสำรวจห้องเสร็จ ผมก็จัดเเจงของของตัวเองให้เรียบร้อย เตรียมตัวไปอาบน้ำ พลางคิดในใจไปว่าวันนี้จะเป็นวันเเรกที่จะได้นอนอย่างหรู กินอย่างสบาย นี่มันสวรรค์ของไอ้เเช่มชัดๆ


"บ๊ะ! มันดีจริงๆโว้ย" ผมพูดขึ้นยิ้มๆในขณะที่ก้าวขาลงอ่าง คือดีจริงๆ ตั้งเเต่เกิดมานอกจากกะละมังสีดำที่เป็นถังซักผ้าของเเม่ที่ผมเอามานั่งเเช่น้ำตอนเด็กๆ ก็มีตอนนี้เเหละที่จะได้อาบน้ำขัดตัวอย่างสบายใจ ผมเลยใช้เวลาในการอาบน้ำครั้งนี้ไปนานพอสมควร เกือบๆชั่วโมงได้ เสร็จเเล้วผมก็ออกมากระโดดทิ้งตัวลงบนเตียงทัน


"นุ่มชิบหายย" ดึ๋งๆ ๆ ผมกระเด้งตัวเองไปมา สนุกดี


เอาล่ะครับ ในที่สุดก็ถึงเวลาสักที หนังท้องตึง หนังตาหย่อน น้ำก็อาบเเล้ว นอนเลยเเล้วกัน ผมเห็นรีโมตสั่งปิดไฟอยู่ข้างๆเตียงพอดี เเม่งจะสะดวกสบายไปไหนวะ ผมโคตรจะชอบ เพราะบอกตามตรงเป็นคนที่ค่อนข้างจะขี้เกรียจมากๆเลย อ่ะ หยุดการนินทาตัวเองได้เเล้วไอ้เเช่มครับ ทุกคนฝันดี ราตรีสวัสดิ์เเล้วกันนะครับ...........

.

.

.

แกร่ก แกร่ก

เสียงเปิดประตูในยามดึกดังขึ้นมา เเต่ก็ไม่ได้มีผลต่อคนที่กำลังหลับอย่างสบายใจอยู่บนที่นอนนุ่มๆเลยสักนิด เเม้กระทั่งเขาเดินมานั่งลงข้างๆคนที่นอนหลับอุตุอยู่บนเตียงเรียบร้อยเเล้ว


"หึหึ หลับสบายเชียวครับ เเต่เสียดาย ได้เวลาเป็นคนในอาณัติผมจริงๆเเล้ว"

----------------

อ่ะ มาวินาทีสุดท้าย เเบบเฉียดฉิวเลยจริงๆ รีบสุดเเล้วน้า

ปูทางให้ไว้สายหื่นตอนหน้าวันที่ 30 ตค. ด้วยจ้ะ

เเล้วเจอกันน้า ขอบคุณทุกคอมเมนต์นะค้า เค้าอ่านหมดเเล้ว ขอบคุณจริงๆที่คอยติดตาม

ปล.ยังไม่ได้เช็คคำผิดจ้า


ความคิดเห็น