email-icon

(((มีส่วนลด))) ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะคะ รับรองว่าคุ้มกับเหรียญที่เสียให้ไรท์แน่นอนเพราะแต่ละตอนไม่ต่ำกว่า 9-10 หน้า อ่านกันยาวๆกันไปเลยจ้าาา

สวาทรัก มุมอ่อนโยน

ชื่อตอน : สวาทรัก มุมอ่อนโยน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2560 15:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สวาทรัก มุมอ่อนโยน
แบบอักษร

“หายแล้วค่ะ”ในที่สุดเธอก็ใจอ่อนจนได้ ทำไมแกใจง่ายขนาดนี้นะกวาง

“หายแล้วก็มากินยา หรือจะให้ป้อน”ลุกขึ้นไปหยิบยาให้หญิงสาวอีกครั้ง

“กินเองได้”

“ดีมาก”ส่งน้ำพร้อมกับยาให้หญิงสาว

“นอนพักอีกหน่อย บ่ายๆเดี๋ยวพาไปเดินเล่น”อัศวินพูดอย่างเอาใจ

“อย่ากอด”

“อยากกอด จะได้อุ่นๆ แล้วห้ามฝันนะ ทำยังไงถึงจะหาย แล้วมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่”พึ่งจะคิดได้ว่าเขาไม่เคยถามเธอเรื่องนี้เลย

“เอ่อ..”

“ไม่อยากเล่าเหรอ”

“เปล่าค่ะ พี่เสือก็น่าจะดูออกว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร”

“เพราะนิยายที่กวางแต่ง”กรรณิกาพยักหน้า

“มันเป็นถึงขนาดนี้เลยเหรอ แล้วทำไมต้องฝันตลอดตอนที่หลับ แล้วถ้าไปอยู่ที่อื่นจะทำยังไง”เขาคิดมากจริงๆกับความฝันของเธอ

“มันก็ไม่ขนาดนั้นหรอกคะ แต่ก่อนก็ไม่ได้เป็นบ่อยขนาดนี้”ใช่ แต่ก่อนเธอไม่ได้ฝันทุกวัน  แต่พอมาอยู่ใกล้เขานั้นแหละทำให้เธอเป็นหนักขนาดนี้

“แล้วทำไมเดี่ยวนี้ถึงฝันทุกครั้งที่หลับ”ทุกครั้งจริงๆที่เขาเห็นเธอหลับ

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”ใครจะกล้าบอกว่าเป็นเพราะเธออยู่ใกล้เขา ความร้อนรุ่มจากร่างกายเขาเหมือนมันส่งเข้ามาหาเธอ

“งั้นก็เลิกแต่งนิยายพวกนั่นสะ”อัศวินพูดเสียงเด็ดขาด เขาไม่อยากให้หญิงสาวเป็นแบบนี้

“ไม่เอา นั่นมันเป็นอาชีพของกวางนะ”

“พี่เลี้ยงกวางได้น่า”

“ไม่เอา ไม่รู้ล่ะ พี่เสือไม้ต้องมายุ่งเรื่องงานของกวาง”

“งั้นหายโกรธก่อนถึงจะไม่ยุ่ง”ถึงยังไงเธอก็ต้องอยู่กับเขา  เขาไม่ยอมให้เธอไปนอนฝันแบบนั่นกับใครเด็ดขาด

“ก็หายแล้วไงคะ ออกไปได้แล้วจะนอน”ออกปากไล่เขาแล้วล้มตัวลงนอน

“ไม่อยากให้กอดเหรอ”อัศวินถามย้ำอีกครั้ง

กรรณิกากัดปากอย่างใช้ความคิด อยากให้เขากอดก็อยากอยู่หรอกแต่ดูมันจะง่ายเกินไป

“ไม่ กวางจะนอนคนเดียว”

“โอเค ตื่นแล้วออกไปหาพี่ข้างนอกนะ”อัศวินพูดจบก็เดินออกไป กรรณิกาได้แต่มองตาม อยากถามนะว่าเขาจะทำอะไรระหว่างเธอหลับ แล้วไม่ไปทำงานรึไง แต่ก็ปากแข็งเกินไป

“ชัชวันนี้ฉันไม่เข้าไปที่ไร่นะ”อัศวินโทรบอกลูกน้องแล้วก็วางสาย หันกับไปมองที่ประตูห้องที่เดินออกมาเมื่อครู่ แล้วก็ต้องถอนหายใจ ตอนนี้ใจเขามันกำลังสับสนตีกันไปหมด เขาอยากรู้ว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อกรรณิกามันคือความรักรึเปล่า  มันคงต้องใช้เวลาสินะ

ทางด้านของพ่อเลี้ยงพรใช่ก็กำลังนั่งไม่ติด คิดหาวิธีที่จะทำยังไงให้อัศวินยอมขายที่ดินให้ตัวเองได้ง่ายๆ

กริ๊งๆๆๆ

“ครับ ผมกำลังเร่งจัดการอยู่ครับ ครับ ไม่ต้องห่วงครับ”

“ให้มันได้อย่างนี้สิวะ  สงสัยต้องหาวิธีที่เด็ดขาด”พ่อเลี้ยงพรชัยพูดหน้าเครียด

“ไอ้เบิ้มเว้ย ไอ้เบิ้ม”

“ครับพ่อเลี้ยง”

“ไปสืบมาสิว่าไอ้อัศวินมันมีจุดอ่อนอะไร ให้เร็วที่สุด”

“ครับ ว่าแต่จะสืบไปทำไมเหรอครับ”

“วะ ไอ้นี่ บอกให้ไปทำอะไรก็ไปทำสิวะ อย่าถามมาก”พ่อเลี้ยงพรชัยหนักใจกับลูกน้องที่โง่เง่าเบาปัญญาของตัวเอง แต่ดีที่มันมีความซื่อสัตย์ให้กับเขา ไม่งั้นคงไม่เลี้ยงมันไว้ให้เสียข้าวสุก

“ครับๆ”

“ให้มันได้เรื่องนะเว้ย”ตะโกนตามหลังลูกน้องที่เดินออกไป

“จากรายงานช่วงนี้ คนที่เราตามตอนนี้ได้ย้ายเป้าหมายไปที่ประเทศไทยเรียบร้อยแล้วครับ ได้ยินว่าจะเน้นไปที่ทางภาคเหนือ เราจะกลับไปไทยกันเลยไหมครับหรือว่ารอก่อน”สิงหราชฟังรายงานจากลูกน้อง

“ข้อมูลแน่ชัดแล้วเหรอ”

“ครับ”

“รอก่อน ฉันว่ามันคงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามตอนนี้  เราจะอยู่ที่นี่อีกสักพักเพราะหัวเรือใหญ่มันยังอยู่ที่นี่ ส่วนทางโน้นก็ให้คนของเราจัดการไป”

“ครับ”

“เออ เรื่องคุณเหมียว”

“หยุดไม่ต้อง ฉันไม่อยากฟัง”สิงหราชไม่อยากให้เรื่องของหญิงสาวมารบกวนเวลาทำงานของเขา เขากลัวว่าจะทนไม่ไหวแล้วกลับไปหาเธอสะก่อน

“แต่”

“บอกไม่ต้องก็ไม่ต้อง มีอะไรก็ไปทำเถอะ”

“ก็ได้ครับ ผมหวังว่าเจ้านายจะไม่เสียใจทีหลังนะครับ”ร่างสูงหยุดชะงักนิดหน่อยกับคำพูดของลูกน้องแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป ยืนหันหลังชมวิวด้านหน้ากระจกใสด้วยสายตาที่ใครก็อ่านไม่ออก แต่ในใจของเจ้าตัวรู้ดีว่ามันเป็นยังไง

ใครบอกว่าเขาจะไม่เสียใจ ทุกวันนี้เขาก็เป็นอย่างนั่นอยู่ เขาเสียใจที่ทำให้ผู้หญิงที่ตัวเองรักต้องเสียใจ

บ่ายโมง

“พี่เสือจะพากวางไปไหนเหรอคะ”เมื่อตื่นขึ้นกรรณิกาเดินออกมาหาอัศวินที่หน้าบ้านก็เห็นเขานอนอยู่เก้าอี้โยกตัวยาว แล้วตอนนี้ชายหนุ่มพาเธอออกมาเดินเล่นข้างนอก โดยไม่คิดว่าเธอกำลังป่วยอยู่ แต่อีกใจเธอก็อยากมาแหละ

“แถวนี้แหละ นี่ไง”อัศวินชี้ให้เธอดู มันเป็นสถานที่ที่รมรื่นมาก มีดอกไม้ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติและมีผีเสื้อคอยดอมดมเกสรเยอะมาก

“สวยจังเลยค่ะ”เมื่อหันไปมองรอบๆเต็มๆตาเธอก็พบกับความสวยงามของที่แห่งนี้  ทำไมที่นี่มันถึงมีครบหมดทุกอย่างเลยนะ นี่มันสวรรค์บนดินชัดๆ

“ใช่สวย”

“อะไรนะคะ”

“อ่อ  ขยับไปสิพี่จะปูเสื่อให้นั่ง”มือใหญ่กางเสื่อที่ถือมาออกแล้วปู ตามด้วยตะกร้าปิกนิกใบเล็กที่ใส่ของกินไว้

กรรณิกาไม่คิดว่าคนที่บ้างครั้งแข็งกระด่างอย่างเขาจะมีมุมแบบนี้ด้วย

“ไม่คิดว่าพี่เสือจะมีมุมแบบนี้ด้วย ทำของพวกนี้เป็นด้วยเหรอคะ”นั่งลงแล้วถามชายหนุ่ม

“อืม ก็มีบ้างตอนอยู่ที่อิตาลีเคยไปปิกนิกกับน้องปล่อยๆ”กรรณิกาพยักหน้าเข้าใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ฟังเรื่องครอบครัวจากปากเขา เวลาที่เขาพูดถึงน้องเขาดูมีความสุขมาก

“น้องพี่เป็นผู้หญิงเหรอคะ”

“อืม ถามทำไม”เขาชะงักไปนิดหน่อยแล้วถามกลับมาเสียงขรึม

“ก็ถามเฉยๆไง ถ้าเป็นผู้ชายคงไม่ทำอะไรด้วยกันแบบนี้ใช่ไหมคะ”กรรณิกาพูดยิ้มๆโดยไม่ได้สังเกตท่าทีของชายหนุ่ม

“ใช่”

“แล้วทำไมพี่เสือถึงมาอยู่ที่นี่ละคะ  กวางถามได้ไหม”เธออยากให้เขาเล่าให้ฟังมากกว่าโดยที่ฟังจากปากคนอื่น อัศวินหันมามองหน้าหญิงสาวนิดหน่อยแล้วหันกลับไปมองข้างหน้า

“ก็ ตากับแม่อยากให้พี่มาดูแลที่นี่ต่อจากท่าน”

“อ่อ”

“พี่มีเวลาอยู่กับท่านได้ไม่นานพวกท่านก็จากไป  ที่นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ท่านฝากฝั่งไว้พี่ก็เลยสานต่อ”

“แล้วไม่คิดจะกลับบ้านที่อิตาลีหรอคะ”อัศวินถอนหายใจนิด ตายังมองไปข้างหน้าเหมือนมีเรื่องให้คิด ทำให้กรรณิกาสงสัยว่าเขามีเรื่องอะไรในใจมากมายขนาดนั่น

“ไม่ ที่นั่นไม่ได้มีอะไรน่าเป็นห่วง”

“แล้ว...”

“ไม่เอาไม่ถามแล้ว ขี้เกียจเล่า สักวันกวางก็จะรู้เองเหนื่อยจังขอนอนหน่อย”พูดจบก็เอนตัวนอนลงที่ตักนุ่มๆของหญิงสาว แล้วหลับตาพริมตัดการสนทนา

“พี่เสือกกวางไม่สบายอยู่นะ”เธอแย้ง ที่จริงก็ดีขึ้นมากแล้วแต่ยังไม่สบายตัวเท่าไหร่

“งั้นลงมานอนด้วยกัน”ลุกขึ้นแล้วจับตัวหญิงสาวให้เอนลงนอนดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอด

“นอนต่ออีกหน่อยนะ”

“แล้วทำไมต้องมานอนที่นี่ด้วย”

“อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง หยิบผ้าคุ้มไหล่ในตะกล้ามาหน่อย”มือเล็กเอื้อมควนหาผ้าคุมในตะกล้าที่อยู่ด้านหลังเธอตามที่เขาบอกก็เจอจริงๆ

“นี่ค่ะ”ส่งให้เขา แล้วเขาก็เอาในมาห่มให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ”กรรณิการู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้ เธอชอบ อยากให้เขาเป็นแบบนี้ตลอดไป  ทั้งคู่หลับไปด้วยกันท่ามกลางธรรมชาติที่สวยงาม

“อืม พี่เสือตื่นคะ”

“มืดแล้วเหรอ”สะลึมสะลือลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ

“ยังคะ”

“แล้วรีบตื่นทำไม”

“กวางหิว”มือลูบท้องตัวเองปอยๆ เธอกินแค่ข้าวต้มเลยหิวง่ายเป็นธรรมดา

“อ่อ มีแซนวิสในตะกล้า”ทุกคู่ลุกขึ้นกรรณิกาก็หาแซนวิสที่เขาบอกเขาทำใส่กล้องมาอย่างดี

“น่ารักจัง กวางชอบที่พี่เสือเป็นแบบนี้”คำพูดของหญิงสาวทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงหันไปมองเธอที่กำลังแกะกล้องของกินที่ตอนนี้ใบหน้าหวานนั้นยิ้มเต็มใบหน้า

“ชอบแล้วเหรอ”ถามยิ้มๆ

“หือ”

“ชอบพี่แล้วเหรอ”

“บ้า อะไรใครชอบ”พูดติดขัดเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

“ก็กวางบอกชอบพี่”

“ไม่ใช่ กวางหมายถึงแซนวิสนี่ต่างหาก กินสิคะอุส่าทำมา”หน้างามแดงระรื่นเมื่อโดนเขาพูดล้อ พยายามอย่างมากที่จะไม่ยิ้มให้เขา

“เหรอ”อัศวินพูดยิ้มๆ ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ยิ้มแบบนี้นานแล้ว เขาไม่ได้ทำอะไรแบบนี้เลยตั้งแต่มาอยู่ที่นี่

นี่สินะตัวตนที่แท้จริงของเขา ซึ่งเขาเก็บมันไว้มานานแล้ว นานเท่าที่เขาอยู่ที่นี่

“พี่มีอะไรจะให้”

“อะไรหรอคะ”อัศวินหยิบของออกจากมากระเป๋าเสื้อ กำไว้แล้วปล่อยลงต่อหน้าหญิงสาว

“ชอบไหม”ถามหน้านิ่งๆ

“พี่เสือทำให้กวางเซอร์ไพสอีกแล้วนะคะ”กรรณิกาพูดยิ้มๆมองคนตัวโตที่กำลังหน้าแดงอยู่ตอนนี้ นี่เขากำลังทำให้เธอหลงเขาอยู่ใช่ไหม

“พี่ใส่ให้”

“ขอบคุณค่ะ”

“ห้ามถอดนะ”

“ค่ะ”

“วัดไข้หน่อยสิ  ตัวไม่ร้อนแล้วนิ”

“แต่กวางยังไม่หาย”กรรณิกาพูดอ่อมแอ้ม เธอกลัวว่าถ้าเธอหายเขาจะทำอะไรเธออีก ความทรงจำในวันนั้นมันหายไปจากสมองเธอไม่ได้เลย

“กลัวเหรอ”หน้างามเงยขึ้นมองหน้าคนพูด ทั้งคู่สบตากันโดยไม่พูดอะไร

“ขอโทษ เดี๋ยวพี่จะลบล้างให้กลับกันเถอะ”

“ลบล้างยังไงคะ”

“เดี๋ยวก็รู้ ลุกสิ”กรรณิกายังงงๆกับท่าทางปุบปับของเขาอยู่ก็แต่ก็ยอมลุกแต่โดยดี ทั้งคู่เก็บของกลับบ้าน

ความคิดเห็น