อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2 (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2560 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 (2)
แบบอักษร

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ยากที่จะฟื้นความทรงจำ พอจะจำได้ไหมคะว่าเวลายืน นายต้องทำท่ายังไง”

พายัพทำสีหน้าเหมือนครุ่นคิดชั่วขณะก่อนที่เขาจะผ่อนลมหายใจ...ทำไมต้องตื่นเต้นเวลาอยู่ต่อหน้าครูสอนลีลาศคนใหม่ เธอออกจะตัวเล็กกว่าเขามาก แต่ดูประกายตาสีน้ำตาลหม่นที่จ้องมองมานั่นสิ มันทำให้สถาปนิกหนุ่มรู้สึกเบาหวิวอย่างบอกไม่ถูก

จิณณ์ยืนนิ่งและมองชายหนุ่มจัดท่าของตัวเองด้วยการยืนตัวตรงหย่อนเข่าเล็กน้อยแต่ไม่ถึงกับย่อเข่า ดูเหมือนเขาจะยังไม่ลืมท่าทางก่อนการเริ่มเต้น

“นายยืนในท่าที่โอเคแล้ว คราวนี้นายต้อง...เอ้อ...วางลำตัวลำตัวตั้งแต่เท้าถึงศีรษะเอนไปข้างหน้าจนรู้สึกว่าน้ำหนักตัวอยู่ที่ปลายเท้า แต่ส้นเท้าไม่ลอยพ้นพื้น นายต้องพยายามรักษาลำตัวตั้งแต่สะโพกขึ้นไปให้อยู่ในลักษณะตั้งตรง นายอยู่ในท่านี้แสดงว่าพร้อมแล้วที่จะก้าวเดิน”

“และผมก็พร้อมสำหรับคุณนะ จีน”

ชายหนุ่มกล่าวก่อนยกมือขึ้นเพื่อแสดงให้รู้ว่าเขากำลังเชื้อเชิญให้เธอเป็นคู่เต้น ซึ่งมันเป็นอีกส่วนที่สำคัญในการเต้นลีลาศ จิณณ์รู้สึกว่าหัวใจตัวเองกระตุกเต้นเมื่อเขาเชิญเธอด้วยมือหนาใหญ่ที่ผายออกในลักษณะเชิญชวน

“เอ้อ...”

เขาจะรู้ไหมหนอว่าเธอกำลังกลืนน้ำลายเหนียวหนืดกลับลงไปในลำคอ ถึงจะเตรียมตัวมาอย่างดีแต่มันก็ยังรวดเร็วเกินไปเมื่อต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้สำหรับครูสอนลีลาศสาว...เธอต้องไม่ตื่นเต้น

“เอ้อ...เรายังไม่ได้กำหนดจังหวะของเพลงเลยนะ”

“จะเป็นไรไปล่ะจีน ผมอยากลองเต้นในความเงียบ”

            ทันทีที่มือเรียวบางวางลงบนมือหนาก็เหมือนมีประจุไฟฟ้าแล่นวาบเข้าไปในร่างเล็ก พายัพกระชับมือหญิงสาวด้วยมือของเขาขณะสอดมืออีกข้างเข้าไปใต้แขนของหญิงสาวและวางลงบนแผ่นหลังอย่างนุ่มนวล และโดยไม่ตั้งใจชายหนุ่มสังเกตเห็นความประหม่าเล็ก ๆ ฉายออกมาในดวงตาสีน้ำตาลหม่นแสนสวย

            “คุณเคยมาเที่ยวภูเก็ตมั้ย จีน?”

            เขาถามขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลของเขาช่วยทำให้บรรยากาศบีบรัดรอบตัวครูสาวผ่อนคลายลงขณะที่ทั้งสองเริ่มลีลาศด้วยจังหวะเชื่องช้า เขาก้าวเท้าไปอย่างมั่นคงโดยที่ครูสาวแทบไม่ต้องอธิบายอะไรให้ยืดยาวเลย

            “ไม่เคย นี่เป็นครั้งแรก”

            “บรรยากาศที่นี่เป็นยังไง?”

            “ยอดเยี่ยมมาก”

            “หมายถึง?”

            “อากาศดีมาก...อุ๊ย!”

            จิณณ์ร้องอุทานเมื่อเธอเกิดสะดุดเท้าตัวเองทั้งที่ตั้งสติมั่น แต่ร่างเล็กที่กำลังจะซวนเซกลับถูกร่างสูงใหญ่ดันกลับเข้าไปชิดอกกว้าง จังหวะการเต้นรำของทั้งสองหยุดลงและทั้งเขาและเธอก็ยืนอยู่เช่นนั้นเนิ่นนาน หญิงสาวอยู่แนบชิดตัวเขาและได้ยินเสียงหัวใจของชายหนุ่มอย่างชัดเจน

            “เอ้อ...ขอโทษทีที่ฉันทำให้จังหวะสะดุด”

            “ไม่เป็นไรหรอกจีน...มันเป็นความผิดของผมเอง”

            จิณณ์ซึ่งอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งเงยหน้ามอง เธอตัวเล็กกว่าเขามากเมื่อยืนอยู่ชิดกันแบบนี้ โดยปกติเธอจะสวมรองเท้าส้นสูง แต่ถึงตอนนี้ที่ครูสอนลีลาศสาวซึ่งเท้าของเธอเปล่าเปลือยจะสวมรองเท้าส้นสูงถึงสี่นิ้วแต่เธอก็ยังตัวเล็กกว่าเขามากอยู่ดี

            “ผมยังเต้นรำได้ไม่ถนัดเลยทำให้คุณเสียจังหวะการทรงตัว”

            “นายไม่ผิดหรอกนะพายัพ ฉันต่างหากที่เต้นไม่ดี”

            “เอาอย่างนี้เรามาเริ่มกันใหม่ดีไหม...คราวนี้ผมจะทำตัวดี ๆ นะครับคุณครู”

            เขาพูดติดขำหน่อย ๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศการฝึกเต้นเสียไปแต่อย่างใด ชายหนุ่มคลายวงแขนที่เผลอกอดครูสาวคนใหม่ของเขาแน่นแต่ก็ยังอยู่ในท่าที่พร้อมสำหรับการลีลาศคู่


ความคิดเห็น