อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2 (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2560 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 (1)
แบบอักษร

พายัพยกมือเหมือนอยากสงบศึกแต่คำพูดของเขาทำให้หญิงสาวคิดไปถึงสมัยเป็นนักศึกษา เขาชอบแซวเธอเล่นและเธอก็ชอบด่าทอเขากลับด้วยสีหน้าถมึงทึงที่เขาชอบเรียกเธอว่านางยักษ์ขโมขี ชั่วครู่จิณณ์ก็ปรับอารมณ์ให้เย็นลง

“โอเค...ฉันจะพักอยู่ที่นี่ นายอยากจะให้ฉันทำอะไรบ้างล่ะ?”

“ก็สอนผมเต้นลีลาศ ทุกเวลาที่ผมอยากเรียน แม้แต่ตอนดึก ๆ”

“ไม่มีปัญหา”

“ตอนเที่ยงคืนคุณก็สอนผมไหวใช่มั้ย?”

จิณณ์เงียบไป หญิงสาวจ้องหน้าเขาและคิดว่าพายัพอาจกำลังเล่นสงครามประสาทกับเธอ นี่เธอคิดผิดหรือถูกกันแน่ที่รับงานนี้ ถ้ารู้แต่แรกว่าเขาคือพายัพ คนนั้นเธอจะรีบปฏิเสธในทันที

“ไหวสิ...ว่าแต่นายจะเรียนไหวหรือเปล่า”

“ผมสละเวลางานเพื่อการเรียนเต้นลีลาศทั้งสัปดาห์นี้เลยล่ะ ผมเคยไม่ชอบการเต้นรำแบบนี้ แต่คิดว่าอาจทำได้”

“มันไม่ยากหรอกนะถ้านายตั้งใจ ลีลาศเป็นอะไรที่สนุกถ้านายตั้งใจกับมัน”

“ความจริงผมไม่ชอบเต้นรำ”

เขากล่าว คำพูดนั้นอาจทำให้บทสนทนาสะดุดลงเล็กน้อย แต่ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายของผู้พูดกลับจับจ้องบนใบหน้าของครูสอนเต้นลีลาศสาวใบหน้าจิ้มลิ้ม ใบหน้าแสนหวานของจิณณ์มีลักยิ้มเล็ก ๆ ที่ช่วยเพิ่มเสน่ห์ให้ดูน่ามองและมันก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกดีขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด จิณณ์ฝืนยิ้มและหรุบเปลือกตาลงกระทั่งเขากล่าวต่อ

“ผมก็เลยอยากลองเรียนรู้ในสิ่งที่ผมไม่ชอบ...อยากรู้ว่ามันเป็นยังไง”

คราวนี้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา เธออยากจะยิ้ม ซึ่งเป็นแค่ยิ้มแบบแค่น ๆ เท่านั้น

“การเต้นรำทำให้จิตใจของเราเบิกบาน ถึงยังไงฉันก็มาที่นี่แล้ว ฉันจะตั้งใจสอนนาย สอนให้นายได้เรียนรู้ในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ”

“แล้วจะเป็นไรมั้ยจีน ถ้าผมอยากให้คุณเริ่มสอนผมตอนนี้เลย”

หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย เธอยังไม่ทันได้เตรียมตัวด้วยซ้ำเพราะมัวแต่ตื่นเต้นกับการได้มาเยือนสถานที่อันน่ารื่นรมย์อย่างภูเก็ต ไข่มุกแห่งอันดามันอันงดงาม และการได้มาอยู่ตรงหน้าลูกศิษย์ที่เธอนึกไม่ถึงว่าเขาจะเป็นคนที่เคยไม่ชอบหน้ากันแม้ว่ามันจะนานมาแล้ว เขาจะไม่ให้เวลาเธอได้ตั้งตัวสักนิดเลยเชียวหรือนี่

“ก็...โอเค” จิณณ์ยิ้มตอบ “เอ้อ...จะเริ่มเลยจริง ๆ หรือ”

เขาลุกขึ้นยืนและกล่าวว่า “ผมอยากเริ่มเรียนลีลาศตอนนี้เลยครับคุณครู ให้ผมเรียกคุณว่าคุณครูฟังดูก็เหมาะดีเหมือนกันนะ”

ชายหนุ่มยิ้ม ซึ่งมันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้จิณณ์รู้สึกแปลก ๆ หนุ่มลูกครึ่งไทยฝรั่งเศสเจ้าของใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายสดใส จมูกโด่งยาวและริมฝีปากหนาได้รูป โครงหน้าคมสันดูเหมือนดุดันแต่รอยยิ้มอ่อนหวานนั้นทำให้พายัพเป็นผู้ชายที่อบอุ่นขึ้นมาในทันที

“เอ้อ...ก็ได้”

จิณณ์ตอบกระท่อนกระแท่น หญิงสาวลุกขึ้นยืนตรงข้ามกับลูกศิษย์คนใหม่ของเธอ พายัพเป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ เขาตัวโตมากเมื่อยืนเทียบความสูงกับเธอ และที่สำคัญ ชุดลำลองขนาดพอดีตัวที่เขาสวมใส่ก็ไม่อาจปกปิดกล้ามเนื้อแน่นบนเรือนร่างสมชายชาตรีได้

โดยปกติเธอเป็นครูสอนลีลาศที่ผ่านการสอนเต้นให้ลูกศิษย์มามาก เพราะฉะนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่เธอจะไม่รู้สึกตื่นเต้นแม้ต้องเจอกับลูกศิษย์หน้าใหม่ ๆ แต่ครั้งนี้แตกต่างไปจากที่เธอเคยมีประสบการณ์

ถึงจะเคยไม่ชอบหน้าเขามาก่อน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าบุรุษร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาและมีบุคลิกภาพอันนุ่มนวลอย่างพายัพทำให้หญิงสาวรู้สึกถึงการเต้นของหัวใจที่ไม่เป็นจังหวะเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าเขา จิณณ์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตั้งคำถาม

“ก่อนอื่นฉันอยากจะถามว่า นายเคยเต้นลีลาศสักครั้งหรือเปล่า”

“เคยครั้งหนึ่ง...จริง ๆ แล้วผมเคยรู้จักจังหวะ การจัดวางท่าทาง แต่ตอนนี้ผมลืมมันไปเกือบหมด”


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น