มอมิ้น

เรื่องนี้เคะท้องได้นะคะ ❤

บทความรักร้ายระหว่างนายกับผม ตอนที่34 END

ชื่อตอน : บทความรักร้ายระหว่างนายกับผม ตอนที่34 END

คำค้น : บทความรักร้ายระหว่างนายกับผม ตอนที่34

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.8k

ความคิดเห็น : 76

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2560 14:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทความรักร้ายระหว่างนายกับผม ตอนที่34 END
แบบอักษร

ตอนที่34

#บทความรักร้ายระหว่างนายกับผม


วันนี้กายถูกไนท์พามาที่คอนโดของเมลตั้งแต่เช้า เหมือนว่าคนตัวสูงบอกว่าถ้าหากเราจะคบกันสิ่งที่ไนท์อยากทำก็คือการคุยกับเกมให้ชัดเจน แล้วอีกหนึ่งอย่างก็คือต้องการที่จะคุยกับเมลด้วยดังนั้นในตอนนี้กายถึงกำลังนั่งรอภายในห้องนั่งเล่นโดยที่ไนท์และเกมออกไปคุยกันยังริมระเบียง มองผ่านตรงนี้เห็นเงาของคนสองคน


ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน

แต่หวังว่าไนท์คงไม่พูดจาทำให้เกมต้องเจ็บ


“พี่ขอโทษนะ” และคนด้านนอกตรงนี้

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เกมเข้าใจพี่นะ” รอยยิ้มที่อ่อนโยนของเกมมันยังทำให้คนมองตรงนี้รู้สึกเอ็นดูเสมอ คนทั้งคู่มองตากันและน้ำตาที่คลอของพวกเขามันเหมือนสิ่งที่บ่งบอกได้อย่างดีว่าบางทีถึงแม้จะไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันแล้ว แต่ระยะเวลาที่คบกันเราต่างผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน และถ้าหากวันหนึ่งทุกอย่างที่สร้างมาด้วยกันต้องจบลง เป็นใครก็คงจะต้องรู้สึกเหมือนอย่างสองคนตรงนี้และพวกเขาก็ไม่ได้โลกสวยมากพอที่ถึงแม้จะมีคนบอกว่าถ้ายืนร้องไห้เพราะกันแบบนี้ก็ต้องเพราะรักกันอยู่แล้วจะเลิกทำไม


ก็เพราะรู้ไง ว่าความรู้สึกของเราทั้งคู่มันเปลี่ยนแล้ว

และถ้ายังดันทุลังคบกันไป สุดท้ายมันก็ต้องจบแบบนี้อยู่แล้ว


“ดูแลพี่กายให้ดีนะ...เกมไม่โกรธถึงแม้ไม่ว่าพี่จะเคยทำอะไรกับเกม”

“ขอโทษ และพี่ก็ไม่ได้โกรธเหมือนกัน ไม่ว่าเราจะเคยทำอะไรที่มันทำให้พี่รู้สึกไม่ดีไว้” และเกมพยักหน้ารับ


..หมับ..

และสุดท้ายไนท์เลือกที่ดึงอีกร่างเข้ามากอดเอาไว้


“ฮึก พี่ไนท์....” เสียงร้องไห้จากคนในอ้อมแขนกำลังทำให้ไนท์ยากจะกลั้นน้ำตา มันเจ็บ เจ็บอย่างยากจะปฏิเสธว่าตอนนี้ทุกเรื่องราวของเราสองคนต้องจบแค่นี้แล้ว แต่ก็เพราะว่าใจของเรามันไม่ใช่ของกันและกันเหมือนเดิมอีกแล้ว

“ฮือออ แล้วพี่...ฮึก พี่ต้องดูแลพี่กายให้ดีนะ...ห้ามทำกับพี่กายเหมือนที่ทำกับเกมนะ”


“รู้ครับ ก็ไม่ได้จะไปไหน....พี่ก็ยังคงเป็นพี่เราไง”

“เกมก็เป็นน้องพี่เหมือนกัน” และพวกเขาก็เงยมองหน้ากันก่อนที่เกมจะพูดคำนี้มาทั้งน้ำตา


“เลิกกันนะ”

“ครับ” ซึ่งเมื่อไนท์พูดคำนี้พวกเขาต่างพยักหน้ารับในจุดจบของระยะเวลาที่ผ่านมา

“กับไอ้เมลโอเคมั้ย” แต่เมื่อไนท์ถามประโยคนี้ เกมส่ายหน้า

“พี่เมล...ช่างเถอะครับ...เกมน่ะทำใจไว้แต่แรกแล้ว”

“ให้พี่.....”


“ไม่เป็นไรหรอกพี่ไนท์ เกมทำพี่เขาเจ็บก่อน...มันคงถึงคราวเกมบ้างแล้ว” ในระหว่างที่พูดเกมก้มมองแหวนที่นิ้วนางข้างขวาของตัวเอง เป็นเพราะว่าตอนคบกับไนท์เขาใส่ข้างนี้เอาไว้แต่ตอนนี้มีแหวนมาสองวงเพราะตอนหมั้นกับเมลมันมีเพิ่มมาที่นิ้วนางข้างซ้าย แต่ตอนนี้ เกมเลือกที่จะถอดแหวนของไนท์ออกจากนิ้วตัวเอง


...หมับ...

แต่สิ่งที่ไนท์ทำคือการหยิบมันมา ก่อนใช้มือแกะสร้อยเงินตรงคอเล็กออกแล้วใส่แหวนห้อยเข้าไปด้วย


“เก็บมันไว้” ไนท์พูดประโยคนี้

“งั้นพี่ก็...ต้อวเก็บของที่เกมซื้อให้ไว้ด้วยนะ”

“รู้หน่า” และพวกเขาก็หัวเราะออกมาก่อนที่เกมจะเช็ดน้ำตาของตัวเอง


...ครืดดด...


เมื่อเปิดประตูระเบียงเข้ามาไนท์มองไปที่กาย ในแววตาหวานมีความเศร้าและน้อยใจอยู่ในนั้นและคงไม่ต้องเดาเลยว่าสาเหตุมาจากไหนซึ่งในระหว่างนี้ไนท์หันกลับไปมองเกมซึ่งเหมือนจะมองกายอยู่เหมือนกัน ไนท์และเกมมองหน้ากันก่อนยิ้มออกมาเพราะไม่รู้ว่ากายคิดไปไหนต่อไหนแล้ว


“โดนบอกเลิกนี่เจ็บสัสอะ” และไนท์พูดประโยคนี้พร้อมนั่งลงแล้วหันหน้ามองกายทั้งรอยยิ้ม

“เจ็บก็กลับไปคบ...”


“ว่าและ” คนตัวสูงพูดคำนี้ก่อนหัวเราะออกมาพร้อมกับเกมที่นั่งอยู่ตรงข้ามส่วนกายหันไปบอกลาเกมพร้อมบอกว่าดูแลตัวเองด้วยเดี๋ยวมาหาก่อนจะเดินหนีไนท์ไปแบบไม่สนใจรอเลย ไนท์เองมองตามกายไปแต่ถึงอย่างนั้นก่อนจะเดินออกมาจากห้องเขาไม่ลืมจะหันไปพูดกับเพื่อนสนิทตัวเองก่อน


“ตอนนี้ทุกอย่างโอเคแล้วนะไอ้เมล อยู่ที่มึงจะทำตัวแล้วนะ”

“อะไร” มันถามเขามาแบบนี้

“ดูแลให้ดีเท่าตอนที่อยากได้มา” ซึ่งไนท์ทิ้งประโยคนี้ไว้ก่อนเดินออกจากห้อง


...กึก...

พอปิดประตูห้อง ภาพที่เห็นคือกายที่กำลังกอดอกยืนรอ


“หน้าบึ้ง” ไนท์พึมพำพร้อมเดินเข้าไปกอดเอวของอีกร่าง

“ก็มึงอะ...”

“ทำไม หืม...หึงอะดิ”

“เปล่า”

“ก็มีแค่มึงแหละ” แต่ประโยคนี้ของไนท์กลับทำให้กายแทบจะยิ้มได้


..หมับ..

และมือหนาวางลงบนหัวของเขาก่อนออกแรงขยี้


“คิดมาก” เสียงทุ้มพึมพำลงข้างใบหูเล็กก่อนที่ไนท์จะกดจูบลงบนแก้มนิ่มของอีกร่างไปฟอดใหญ่


.....................................


และเมื่อไนท์คุยกับเกมเสร็จแล้ว สถานที่ต่อไป....

กายเม้มปากแน่นเพราะรู้สึกกลัวไม่น้อยที่ต้องไปเผชิญหน้ากับพ่อแม่ของไนท์ในสถานะที่มันไม่ได้เหมือนเดิม แต่ไนท์ดูเหมือนไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรนัก ก็แน่สิมันจะไปกังวลอะไร เพราะแต่ไหนแต่ไรไนท์มันเคยทำอะไรสนใจคนอื่นที่ไหน ถึงแม้แรงกระชับที่มือจากร่างสูงจะมอบความอบอุ่นให้แต่ถึงอย่างนั้นกายก็ต้องยอมรับว่าเขาก็อดกลัวไม่ได้อยู่ดี มือของเขาคงจะเย็นมากเพราะตอนนี้เหมือนไนท์กำลังก้มมองมา


“ตื่นเต้นอะไร”

“ไม่รู้...”

“เอ้า” ก่อนที่มันจะหัวเราะแล้วรั้งให้เขาเดินตามไปด้านใน

“นี่ไนท์” แต่ก่อนจะก้าวขาเข้าไปในตัวบ้าน


“หืม” ไนท์จำเป็นต้องหยุดเดินพร้อมหันมามองกายอีกรอบ ในแววตาของกายเหมือนยังมีความกังวลปนสับสนอยู่ในนั้น คนตัวบางเม้มปากแน่นเพราะกำลังคิดว่าควรจะถามคำนี้ออกไปมั้ย แต่เมื่อมาถึงขนาดนี้แล้วเขาก็ขอตัดสินใจพูดแล้วกัน

“แน่ใจแล้วใช่มั้ย ที่จะ...เอ่อ”


“อะไร”

“ก็ที่จะมาคบกับกู”

“ทำไมถามแบบนี้” คราวนี้เป็นไนท์ที่ถามกลับ


“ก็กูกลัวว่ามึงจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับกูจริง แต่ว่าที่ทำเพราะแค่สงสาร...กับ ประชดเกม” แล้วก็เป็นความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคนที่ยืนมองหน้ากัน ไนท์มองหน้าอีกร่างนิ่งส่วนกายเริ่มมีสีหน้าไม่ดีนักเพราะรอบนี้เหมือนเขาจะเป็นคนเริ่มชวนมันทะเลาะเองหรือเปล่า


“ถ้ากูยังรู้สึกแบบนั้นกับเกมกูก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้กับมึงหรอก”

“...........”

“แค่บางทีก็ไม่ค่อยชอบบอกรัก...”

“แต่กูรักมึงนะ” พอกายพูดแบบนี้ไนท์นิ่งลงไป


..หมับ..

แล้วใครอีกคนไม่ได้ตอบแต่เพียงกระชับมือบางของเขาก่อนรั้งให้เดินตามเข้าไปด้านในของบ้าน กายมีแอบน้อยใจแต่เขาแค่บอกตัวเองว่าได้แค่นี้มันก็ดีขนาดไหนแล้ว และสิ่งที่ไนท์ทำมันทำให้กายเบิกตากว้างตกใจ เพราะตอนนี้พ่อกับแม่ของไนท์กำลังนั่งอยู่ยังโซฟากลางบ้าน


..พรึบ..

และไนท์มันก็รั้งเขาให้นั่งลงยังโซฟาตัวที่ว่างข้างกัน


..หมับ..

ก่อนที่แขนแกร่งจะตามกอดรั้งคอของเขาเข้าไปหา แน่นอนว่าเป็นแบบนี้คนสองคนตรงหน้าจำเป็นต้องหันมอง


“ว่าไงอีก” เป็นเสียงของพ่อไนท์

“มีไรจะบอก” แล้วไนท์มันพูดแบบนี้

“.......”

“ผมคบกับกายนะ” กายรับรู้ถึงความหนักใจจากคนสองคนที่มองมายังลูกชายตัวเอง แต่ก็ตั้งตัวได้ไม่ทันไรเพราะไนท์ก็เปิดฉากพูดประโยคที่ทำเอาคนฟังทั้งคู่แทบจะหลุดร้องตกใจออกมา


“ทำกายท้องด้วย”

“.......!” มีเพียงความเงียบกับแววตาตกใจที่มองมา

“แค่มาบอก” แล้วไอ้ท่าทีไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรของไนท์ทั้งที่คนอื่นบนหน้ามีแต่ความกังวลมันทำให้กายอยากจะตบมันตรงนี้

“เดี๋ยวนะ...” เป็นพ่อของไนท์อีกครั้ง

“ครับ?”


“แกบอกว่ากายท้อง แต่คือเกมก็ท้องแต่ท้องกับเมล...แล้วกายมาท้องกับแก แต่ว่าตอนนั้นแกก็ยังคบกับเกมอยู่ไม่ใช่หรอ?แล้ว?เดี๋ยวนะ อะไรของพวกแกวะเนี่ย” พอประโยคนี้ดังมาไนท์หลุดยิ้มเล็กๆที่มุมปากก่อนพูดคำนี้


“เจ๋งปะ”


..เพี้ยะ..!

สุดท้ายกายอดไม่ได้ที่จะฟาดมือลงบนหน้าขาของมันแล้วคนตัวสูงเองก็ก้มมองมาที่เขาเชิงถามว่าตีทำไม


“คนอื่นเขาไม่ได้สนุกเหมือนแกกับเมลนะไนท์”

“ก็ไม่ได้สนุก...แต่เรื่องมันเกิดแล้วจะผมให้ทำไง...จะให้ผมบอกกายว่าให้เอาเด็กออกหรอ” เมื่อไนท์เอ่ยประโยคนี้สายตาจากฝ่ายพ่อและแม่กำลังมองมาที่กาย คนตัวบางทำได้เพียงเม้มปากพร้อมก้มหน้ามองพื้นอย่างไม่กล้าสู้สายตา รู้แหละว่าเรื่องแบบนี้ใครเจอก็คงต้องช็อค คิดดูเอาแล้วกันว่าทุกอย่างมันกะทันหันไปหมด เพราะเดือนที่แล้วไนท์ยังควงเกมไปไหนมาไหน แล้วก็มาเปิดฉากว่าเกมท้องกับเมลส่วนไนท์ก็ดันมาบอกว่าตัวเองทำเขาท้องอีก ทั้งที่....เฮ้อ


“ไหนบอกว่าผมอยากคบกับใครก็จะไม่ห้ามไง” ไนท์พูดประโยคนี้ออกมา

“ไม่ได้ห้าม...แต่มัน”

“.........”

“เออแล้วแต่แกเหอะ”


“ก็แค่เนี่ย...แล้วเดี๋ยวไปคุยกับพ่อแม่กายให้ด้วยนะ” แล้วไนท์ก็พูดประโยคนี้ทิ้งท้ายไว้ก่อนจับมือของกายแล้วดึงให้เดินตามขึ้นไปบนห้อง กายยอมรับว่าเขารู้สึกไม่ดีเลย มันเหมือนกับว่าพ่อและแม่ของไนท์ไม่พอใจที่คนนั้นเป็นเขาแทนที่จะเป็นเกม แต่ก็อย่างว่าแหละ เพราะไนท์กับเกมถูกทางผู้ใหญ่ดูๆกันไว้แต่เด็กแล้ว จนกระทั่งสองคนนี้คบกันจริงทั้งสองครอบครัวก็ต่างพออกพอใจ จนพอมาตอนนี้ที่คนรักของไนท์ต้องเปลี่ยนจากอีกคนมาเป็นเขา...


...กึก..


“คิดมากอะไรอีก” พอเข้ามาในห้องเสียงถามจากไนท์ดังขึ้นพร้อมแอรงกอดที่เอว

“เปล่า....”

“เปล่าอะไรครับ นี่มันคนคิดมากอยู่ชัดๆ” แล้วไอ้บ้านี่ก็ขยันทำให้บรรยากาศสีชมพูจัง

“ก็พ่อกับแม่มึง เขา...ไม่ชอบกูหรือเปล่า”

“เรื่องของเขาดิ...กูนี่ผัวมึง คนที่คบกับมึงคือกู...ไม่ใช่พ่อกับแม่กูซักหน่อย”


“เอาแต่ใจว่ะ” กายพึมพำแบบนี้เดินผละออกมาจากไนท์แล้วนั่งลงยังเตียงนอนของอีกคน เขามองไปที่มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ที่ไนท์มันจอดประดับห้องไว้ก่อนหลุดขำเมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เขาใหญ่วันนั้น เป็นคนอื่นคงฝังใจขนมอเตอร์ไซค์ทิ้งหมดแล้ว แต่กับไนท์ เขาก็ยังเห็นว่ามันยังขับรวมไปถึงชื่นชอบอะไรพวกนี้อยู่ดี เขาเรียกว่าเจ็บแล้วไม่จำ


...หมับ...

แต่แล้วสุดท้ายอีกคนในห้องก็เดินมานั่งลงบนเตียงก่อนรั้งเขาไปนั่งตักพร้อมกอดไว้อยู่ดี


“ไม่เบื่อหรอกอดอยู่ได้” กายถามมาแบบนี้

“ไม่นะ”

“เพิ่งออกจากโรงบาลมาก็นอนพักบ้างเหอะ ไม่ใช่แรดอยู่ได้” แล้วกายก็พูดอีกจนไนท์ยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วรั้งให้เขานอนลงบนเตียงโดยที่มันกอดไว้แน่นแบบนี้ มือหนาลูบหัวของเขาเล่นก่อนที่ซักพักไนท์จะวางมือของตัวเองลงบนหน้าท้องของกาย กายก้มมองมือของอีกร่างเขาอมยิ้มแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร


“พ่อกับแม่นั่นแหละ อะไร...พูดยังกับจะให้เอาเด็กออก” ไนท์บ่นอีกและกายหลุดขำ

“เขายังไม่ได้พูดเลย ไปใส่ร้ายเขา”

“ไม่สนหรอก”

“พูดดีๆกับพ่อกับแม่บ้างสิมึงอะ” กายเงยมองหน้าอีกร่าง

“เขาชอบพูดไม่ดีใส่ก่อน”


“มึงอะพูดไม่ดีใส่เขาก่อน...มีลูกแบบนี้กูจะตีให้ตายเลยเหอะ” ไนท์เบ้หน้าเล็กน้อยก่อนกระชับกอดพร้อมซุกหน้าลงกับแผ่นหลังบางของคนในอ้อมแขน แล้วกายเองก็นอนนิ่งเมื่อเริ่มรับรู้ว่าเหมือนไนท์มันอยากจะหลับแล้ว ก็จะไม่ง่วงได้ไงเมื่อคืนกว่าจะนอนแล้วไหนจะแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าอีก


แล้วเพียงผ่านไม่นานเท่าไหร่

ลมหายใจที่สม่ำเสมอของไนท์ก็เหมือนจะบ่งบอกอย่างดีว่าใครอีกคนหลับไปแล้ว


“โคตรเด็กเลย” กายพึมพำคำนี้พร้อมรอยยิ้ม เขามองใบหน้ายามหลับของอีกร่าง กดจูบลงบนหน้าผากเนียนก่อนใช้มือเกลี่ยลูบแก้มขาวของใครอีกคน เหมือนฝันกับการได้นอนกอดกัน ได้นอนมองและสัมผัสใบหน้าที่เคยมีสิทธิได้แค่เฝ้ามอง กายนอนมองไนท์หลับอยู่นานเป็นชั่วโมงจนรู้สึกว่าควรจะลุกลงไปหาทำอาหารไว้ให้เผื่อที่ถ้าอีกร่างตื่นแล้วจะหิว


“เดี๋ยวมานะ” รู้ว่ามันไม่ได้ยินแต่เขาก็อยากบอก


...แกร๊กก...

จนเมื่อออกมาจากห้องนอนของอีกคน และในระหว่างที่เดินลงไปยังชั้นล่าง

ภาพของคนที่นั่งตรงนั้นมันทำให้กายเตรียมตะเดินกลับเพราะไม่กล้าสู้หน้า


“เดี๋ยวสิ” แต่เสียงเรียกที่ดัง

“ครับ?”

“น้าขอคุยด้วยหน่อย” และกายเพียงรับคำพร้อมเดินเข้าไปนั่งลงยังที่ว่างซึ่งตรงข้ามกับฝ่ายแม่ของไนท์พอดี เขารู้แค่ว่าแม่ของไนท์ใจเย็นพอควร แต่เมื่อกี๊ที่คุยไปก่อนหน้าใครอีกคนไมได้พูดอะไรเลย กายเลยไม่รู้ว่าแท้จริงอีกร่างรู้สึกยังไงกับเรื่องนี้ จนพอต้องมานั่งอยู่กับแม่ของไนท์ตามลำพังเขาถึงต้องแอบเกรงอย่างห้ามไม่ได้


“คบกับไนท์มานานหรือยัง?”

“เอ่อคือว่า...” แต่คำถามแรก

“น้าหมายถึง ที่พวกเราสองคนอยู่ด้วยกันในสถานะมากกว่าเพื่อน”


“ไม่กี่เดือนหรอกครับ” กายตอบไปตามความจริงเพราะถ้าไม่นับระหว่างที่เขาคอยตามตอแยมันแล้ว ไนท์กับเขาเองก็เพิ่งจะคุยกันดีได้เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น ส่วนไอ้ความสัมพันธ์ลักลอบในขณะที่ไนท์ยังคบกับเกม เขาก็ไม่ได้อยากจะเล่าเท่าไหร่เพราะคนที่เล่าเองแล้วต้องเจ็บเองมันก็คือเขา


“แต่เราเป็นพี่ชายของเกมใช่มั้ย?”

“ครับ...”

“แล้วทำไมถึง”

“เพราะผมผิดเอง” สุดท้ายประโยคนี้ดังออกมา

“.........”


“เพราะผมอยากได้แฟนของน้องชายตัวเอง ทุกอย่างมันวุ่นวายแบบนี้ก็เพราะผม...จะเกลียดผมก็ได้” เสียงของกายเริ่มแผ่วเบาเพราะในตอนนี้เขาไม่ได้อยากจะยอมรับเลยว่าตัวเองอยากร้องไห้มากแค่ไหน แต่กายบอกตัวเองว่าต้องห้ามร้องเพราะเขาไม่อยากจะถูกมองว่ากำลังตีบทเศร้าเพื่อเรียกความสงสาร


“แต่ถ้าลูกน้ามันไม่เล่นด้วย มันก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอกนะ” กายเงยหน้ามองคนที่กำลังยิ้มขำ

“.........”

“ไม่ต้องไปโทษตัวเองหรอก เรื่องแบบนี้จะโทษใครได้....น้ารู้ว่าลูกชายน้ามันแสบแค่ไหน มันก็คงจะไม่ได้ทำดีกับเรามาแต่เริ่มหรอกใช่มั้ยหละ?” และกายพยักหน้ารับก่อนได้รับรอยยิ้มจากอีกร่างมาอีก


“กี่เดือนแล้วในท้องน่ะ”

“ยังไม่ถึงเดือนหรอกครับ...คือพอดีที่รู้ว่าเกมท้องผมเลยไปลองซื้อมาตรวจดู แล้วมันก็...อืม”

“แล้วตอนที่ไนท์รู้ครั้งแรกมันเป็นยังไง” คราวนี้เป็นกายบ้างที่กลั้นยิ้มเมื่อนึกถึง


“มันก็นิ่งไปตั้งนาน...แล้วก็ดึงผมไปกอด” คนฟังขมวดคิ้วคิดภาพตามก่อนจะหลุดขำออกมาด้วยกันทั้งคู่เพราะคนแบบไนท์ก็คงจะไม่ได้มีมุมแบบนี้บ่อยนักหรอก กายเริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นจากตอนแรกที่เคยคิดว่าแม่ของไนท์ต้องไม่ชอบเขาแน่แต่ในตอนนี้ความคิดของกายเปลี่ยนไป


“ไนท์มันเป็นคนนิสัยแบบนั้น บางทีมันก็พูดจาไม่เข้าหูคนฟังเท่าไหร่...เราคิดว่าจะทนคนแบบมันได้มั้ย”

“ผมน่ะ....” กายอึกอัก

“........”

“จะพูดยังไงดี...แต่ผมรักมันมากเลยนะแต่คนอื่นจะเชื่อมั้ย ผมรู้ว่าไนท์นิสัยไม่ดีมากๆเลยแต่ไม่รู้ทำไมถึงยังรู้สึกแบบนี้กับมันไม่รู้ สงสัยเพราะว่ามันหล่อหละมั้ง” แล้วกายก็ติดตลกทิ้งท้ายให้คนฟังได้ยิ้มตาม


“เป็นเพราะเรารู้จักไนท์มันจากด้านที่ไม่ดีไง...แต่ตอนที่รู้สึกรักก็คือเราต้องรับได้ในนิสัยที่ไม่ดีของเขาแล้ว แต่กับบางคนเราเห็นแต่ด้านที่ดีของเขาตลอดจนพอเขาเริ่มแสดงอีกมุมมาบ้างเราจะรับไม่ได้ ทั้งที่จริงมันก็คือนิสัยของเขานะ”

“..........”

“แต่ถ้าเราตกหลุมรักทั้งที่รู้ว่าเขาก็นิสัยไม่ดี จนพอเขาเริ่มแสดงมุมดีๆมาบ้าง มันยิ่งทำให้เรารู้สึกกับเขามากขึ้น...เหมือนกับว่า...เรารับได้ในทุกด้านของเขาแล้ว”


“แต่ที่จริงครั้งแรกผมชอบมันเพราะมันหล่อนะ” แต่กายก็พูดประโยคนี้มาให้คนฟังได้หลุดหัวเราะอีกจนได้

“นั่นก็อีกเหตุผลนึงหละมั้ง” คราวนี้กายหัวเราะบ้าง

“เพราะพ่อกับแม่มันหน้าตาดีไง” พอแม่ของไนท์พูดแบบนี้กายต้องมองหน้าก่อนพึมพำประโยคนี้มา


“แต่ว่าพ่อของไนท์...หล่อมากเลยนะครับ...”

“ฮะฮ่าฮ่า” คนฟังหัวเราะลั่นในขณะที่กายพูดต่อมาอีกหนึ่งประโยค

“หล่อกว่าไอ้ไนท์ที่...”


.

.

.


“หะ อะไรนะ!!!” แต่กายต้องหยุดพูดก่อนหันหน้ากลับมานั่งหัวเราะกับทางฝั่งแม่ของไนท์

“นินทาไร” ส่วนคนที่เดินหน้างัวเงียลงมาอย่างไนท์ยังคงถามต่อพร้อมขมวดคิ้วมองกายที่ยังคงนั่งหัวเราะกับแม่ของเขา

“ลงมาไม่บอก” แต่ซักพักไนท์ก็เลิกสนใจเรื่องอื่นแล้วนั่งลงข้างกายพร้อมหันมองอีกคนแบบนี้

“บอกแล้วแต่มึงหลับ”


“หรอ” ไนท์พูดมาแบบนี้ก่อนทำท่าเหมือนอยากให้เขาเดินกลับขึ้นไปบนห้อง เพราะวันนี้ไม่มีเรียนกันทั้งคู่คงไม่แปลกหรอกที่ไนท์มันจะอยากทำเพียงนอนเล่นเงียบๆในห้อง ก็เล่นที่ผ่านมามีแต่เรื่องหนักๆเข้ามาตลอดเลยและกายเองก็หันไปโค้งลากับแม่ของไนท์ก่อนเดินตามร่างสูงของไนท์ขึ้นไปท่ามกลางสายตาของคนตรงนี้ที่มองตาม


เขาไม่รู้หรอกว่าไนท์กับกายจะคบกันได้นานแค่ไหน

แต่ถ้าไอ้ลูกชายมันบอกว่าตอนนี้มันรู้สึกรักคนนี้ เขาเองก็พร้อมจะเชื่อมันเสมอ

ก็นั่นมันลูกชายคนเดียวของเขานี่ ถ้าไม่เชื่อใจมัน แล้วจะให้ไปเชื่อใจใคร


....................


“เกม...จะเป็นยังไงบ้าง” แล้วเสียงของกายที่ดังหลังจากเข้ามาในห้อง

“ไอ้เมลมันรักเกมนะ”

“มันไม่ได้รักแล้ว...” กายพูดมาอีกกับประโยคนี้

“มันก็คงยังรักของมันอยู่นั่นแหละ แต่มันก็แค่....มันเป็นความรู้สึกที่บอกแทนกันไม่ได้หรอกว่ะ”


“กูไม่เคยรู้เลยว่าจริงๆพวกมึงสองคนรู้สึกยังไงกันแน่” เสียงหวานพูดคำถามนี้ออกมาพร้อมเงยสายตาขึ้นสบกับอีกร่าง

“พวกกูเองก็ไม่รู้เหมือนกัน...เวลาที่ต้องเลือกระหว่างที่ เราจะทิ้งเขาก็ได้หรือเราจะรักเขาต่อก็ได้ มันยากนะกาย”

“แล้วมึง....”


“กูเลือกที่จะอยู่กับมึง” แล้วกายพยักหน้ารับพลางแอบซ่อนแววตาที่เศร้าของตัวเอง เขาหวังว่าไนท์มันอาจบอกรักเขาบ้างแต่ก็ยังเหมือนได้แค่ฝัง แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกเพราะแค่ไนท์ยอมจะเลือกคนแบบเขา แค่นี้กายก็ดีใจแล้ว


แล้วพวกเราก็ต่างคนต่างเงียบ

จนกระทั่งที่โทรศัพท์สั่นเพราะข้อความที่เข้า

กายหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะกดอ่านแชทจากใครบางคน


...รักมึงนะ...

นี่คือข้อความตรงหน้าซึ่งทำให้กายต้องหันไปมองไอ้คนส่งซึ่งก็นั่งอยู่ข้างเขา กายขมวดคิ้วแน่นเพราะตอนนี้เขาน้ำตาคลอเพราะไอ้บ้านี่อีกแล้ว ไม่รู้ว่าจะขยันทำเขาร้องไห้ไปไหน


..หมับ..

แล้วแรงกอดจากอีกคนที่กายได้รับ


“ไม่รู้ว่ารักมึงไปตอนไหนเหมือนกัน” และประโยคนี้จากไนท์

“ฮึก....”

“แต่ขอบคุณที่ไม่ว่ากูจะเป็นยังไง มึงก็ไม่เคยทิ้งกูไปหาคนอื่นเลย...ขอบคุณที่ตอนที่กูรู้สึกแย่ที่สุดในชีวิตก็ยังมีมึงนั่งอยู่ด้วยตอนที่กูร้องไห้ก็ยังเป็นมึงที่ทำกูกลับมายิ้มได้ แล้วก็เป็นมึงอีกแล้วที่ทำให้กูอยากที่จะฟื้นมามีชีวิตต่อ”

“........”

“ได้เข้ามาแล้วก็อย่าออกไปนะ” ซึ่งกายพยักหน้ารับ


“ไม่ต้องแอบขโมยรูปกูไปไว้ในกระเป๋าตังค์แล้วนะ เดี๋ยวจะถ่ายให้ดีๆ”

“ไอ้บ้า” กายพึมพำเสียงสั่นพร้อมทุบลงบนไหล่ของไอ้คนที่นั่งหัวเราะ ไนท์ขยับหน้าใกล้พร้อมมองสบสายตาของร่างตรงหน้า เขาใช้มือถอดแว่นตาของร่างบางออกก่อนจัดแจงเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าหวานให้


ดวงตาคู่นี้ ที่มันมีเพียงภาพของเขามาคนเดียวเสมอ


“อะไร” กายถามพร้อมเม้มปากเพราะไม่รู้ไนท์กำลังคิดอะไร

“ขอบคุณนะ” และก็คงมีเพยงคำนี้ที่ดังมาจากไนท์

“..........”

“แล้วกูจะรักมึง ให้เท่ากับที่มึงรักกูมาตลอดให้ได้...อยู่ให้กูรักไปตลอดเลยนะ”


“รู้แล้ว” ซึ่งไอ้คำนี้ของกายมันทำไนท์ยิ้ม

“รู้แล้วเหมือนกันครับ” จนไนท์พูดแบบนี้กลับกายถึงย่นจมูกใส่ทั้งที่หน้าแดงแจ๋


ตอนนี้รู้กายแล้วว่าไนท์รักเขา

และเขาน่ะ ก็ยังโคตรรักไอ้ไนท์เหมือนเดิมเลยว่ะ


# # # # # END # # # # #

เจอกันตอนพิเศษในเล่มเด้ออออ><

แอบอินตอนไนท์เกมบอกเลิกกัน TT โคตรเข้าใจโมเม้นที่คบกันนานแต่ทางมันตันจนต้องเลิกกันอะ แบบเสียดายเวลาก็เสียดาย แต่คือความรู้สึกเราก็ไม่เหมือนเดิมแล้วงี้ TT


คู่เมลเกม เดี๋ยวมาแจ้งในนี้ให้น้า ถ้าหากว่าเปิดเรื่องแล้ว


ปล. นิยายยังสั่งได้นะค่าาา หมดเขต25นี้แล้วน้า


อ๋อที่บอกว่าคู่พิเศษ คือนี่จะแต่งภีมเพลิงลงแทรกให้อะ เพระาเราคิดถึงคู่นี้5555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น