Mooham
email-icon

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โรงเรียนเด็กเกรียน >/////< จะเริ่มติดเหรียญหลังจากที่อัพไปแล้ว2วันนะคะ

​ตอนที่ 28 Please ! return to me. ​

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 28 Please ! return to me. ​

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.8k

ความคิดเห็น : 61

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2562 18:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 28 Please ! return to me. ​
แบบอักษร

 

​ตอนที่ 28  Please ! return  to me. 

 

​"ไม่อยากถูกตราหน้าว่าคบกับมึงเพราะเงิน"พูดแล้วเงยหน้าขึ้นเพื่อสะกดน้ำตาเจ้ากรรมที่จะรินไหลออกมาในไม่ช้านี้ 

"ใครพูดอะไร ทำไมมึงพูดแบบนี้ มึงเป็นเมียกูนะ"พูดแล้วจับใบหน้าคนรักให้หันมามองทางตน นัยน์ตาคู่สวยฉายแววความโศกเศร้าอย่างซ่อนไม่อยู่ 

"ก็แค่เคย"ร่างบางพูดแล้วสะบัดหน้าหนี 

"มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไง"พูดแล้วจับมือนิ่มไว้แล้วมองหน้าคนพูดไปด้วย 

"เราเลิกกันเถอะ"น้ำตาลูกผู้ชายรินไหลลงมาอาบแก้มสาก เขากลืนก้อนสะอื้นลงคอ แล้วพูดออกมา 

​"ไนท์กูไม่ตลก"พูดเสียงสั่น ใจคอเริ่มรู้สึกไม่ดี 

"กูก็ไม่ตลกเหมือนกัน"หันมาตอบ น้ำตาคลอ ริมฝีปากบางสั่นระริก คล้ายว่ากำลังระงับความรู้สึกตัวเองอยู่ 

"ทำไม"เขาพยายามร้องขอเหตุผลจากอีกคน แต่มันกลับได้มาแค่เพียงนัยน์ตาเศร้าๆ มันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส 

"กูไม่อยากเป็นตัวถ่วงในชีวิตมึง" 

พูดแล้วทำท่าจะเดินตรงไปที่ประตู อี้ฟานใจหาย สองขาแกร่งสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็วแล้วโอบกอดคนรักไว้ทางด้านหลัง 

"อย่าไป" 

ก้มลงซบหน้าลงกับไหล่บางแล้วพูดออกมา น้ำตารินหยดลงซับเสื้อตัวบาง คนถูกกอดยืนนิ่ง แล้วเม้มปากแน่น 

ใครบอกว่าเขาอยากไปกัน ไม่อยากเลยสักนิด  คำดูถูกของแม่คนรักวนเวียนเข้ามาทำร้ายเขาซ้ำๆ  หัวใจดวงน้อยๆกำลังอ่อนแอ 

เคยไหม ที่ปล่อยไม่ใช่เพราะว่าไม่รักแต่เพราะว่ารักมากถึงต้องปล่อยเขาไป 

เรื่องบางเรื่อง ฝืนมากไปก็มีแต่เจ็บ 

"พี่ขอร้อง" 

พูดเสียงสั่นแล้วกระชับกอดเอวนั้นไว้แน่นที่สุด คล้ายกับว่ากลัวจะไม่ได้ทำแบบนี้อีกแล้ว 

"ปล่อยเหอะ เราต่างกันเกินไป มึงควรเจอคนที่ดีกว่านี้" 

พูดแล้วดึงมือใหญ่ออกอย่างแรง สองเท้าเล็กรีบวิ่งลงจากบันไดพลางปาดน้ำตาออกจากใบหน้าลวกๆ 

------------------------------ 

2 เดือนต่อมา.... 

​ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ไนท์และอี้ฟานก็ได้เลิกรากันอย่างจริงจัง  ไนท์ไม่ได้กลับบ้านตัวเองเลยในช่วงเวลาหนึ่งถึงสองเดือนที่ผ่านมา 

เขาพยายามที่จะหลีกเลี่ยงการพบเจอกับใครคนนั้นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ว่าจะที่บ้านหรือที่โรงเรียนเพราะร่างสูงมักจะมาหาเขาตลอดหนึ่งถึงสองเดือนที่เลิกรากันไป  เขาไม่รู้ว่าอี้ฟานอยู่ดีมีสุขแค่ไหน  แต่เขาไม่เคยมีความสุขเลยสักนิด 

ปึ่ก 

มือเล็กวางแก้วเหล้าในมือกระแทกกับโต๊ะ  นัยน์ตาสวยฉ่ำวาวคล้ายคนกำลังเมาได้ที่ 

"ไอไนท์เดี๋ยวนี้ทำไมแดกเหล้า ติดบุหรี่จัดแบบนี้วะ"เผือกถามพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม 

"มึงอย่าไปถามมันมากเลย มึงไม่ได้ยินตอนมันโวยวายตอนเมารึไง" 

พิวมองหน้ายุ่งอย่างรู้กัน ไนท์ไม่ได้เล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟัง แต่พอเมาก็เอาแต่เพ้อละเมอคิดถึงแต่ใครคนนั้น 

"นี่มึงจะมาอยู่บ้านกูตลอดไปเลยรึไง" 

เลิฟถามแล้วใช้มืออังหน้าผากเพื่อน  ใบหน้าสวยแดงเพราะพิษเหล้าและยังไม่สร่างไข้. 

เพราะพักผ่อนไม่เพียงพอทำให้ร่างบางป่วยบ่อยจนผิดวิสัย 

"อืม"ครางในลำตอบ 

"ไอไนท์ไปนอนไป ตัวยังร้อนอยู่เลยมึงเนี่ย อาทิตย์หน้าจะสอบปลายภาคอยู่แล้ว มึงช่วยรักษาสุขภาพบ้างไอสัส" 

ซัมว่าแล้วมองหน้าเพื่อนอย่างเป็นห่วง ข้าวก็ไม่ค่อยกิน นอนก็น้อยแถมยังสูบบุหรี่จัดเป็นบ้าเป็นหลัง 

"อืม" 

ไนท์พูดตอบแล้วเอนศีรษะวางบนไหล่ของเพื่อนสนิท แล้วหลับตาลงช้าๆพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลย้อนออกมา. ทุกคนมองหน้ากันแล้วมองใบหน้านั้นอย่างสงสาร 

ความเจ็บปวดและแววตาเศร้าพวกเขาเห็นมันมาโดยตลอดหนึ่งถึงสองเดือนที่ผ่านมา  แค่คนเข้มแข็งอย่างไนท์มีน้ำตา คงต้องเชื่อแล้วว่ามันคงจะถึงจุดสูงสุดจริงๆ 

"โทรศัพท์ก็ไม่ใช้ไอห่า มันได้คุยกับยายณีบ้างมั้ยวะ" 

"คุยมันเอาโทรศัพท์กูไปโทร" 

----------------------------- 

​อีกด้านหนึ่ง 

​ร่างสูงโปร่งยืนทอดกายท่ามกลางแสงจันทร์ในยามราตรี  สายตาคมกริบช้อนขึ้นมองดวงดาวที่เปล่งแสงประกายระยิบระยับ ข้างกายของเขาว่างเปล่า 

มือใหญ่ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มจนหมดไปหลายขวด มันคงเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ความเจ็บน้อยลง และลืมใครอีกคนไปได้บ้างในชั่วขณะหนึ่ง 

"ไนท์ กูคิดถึงมึง"เขาเฝ้ารอสายจากใครอีกคนแต่ดูเหมือนเขาจะรอเก้อ 

2 เดือนที่แสนเงียบเหงา และว่างเปล่า 

2 เดือน ที่แสนทรมาน  เขาไม่เคยรู้สึกว่าเวลามันยาวนานแบบนี้เลยสักครั้ง 

2 เดือน ที่ใบหน้าหล่อคมนี้ไร้ซึ่งรอยยิ้ม 

2 เดือนที่เขากลายเป็นคนเย็นชาและอ่อนไหว 

2  เดือนที่ผ่านมา  เขาแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคน หลังเลิกจากโรงเรียนก็ไปผับ 

ไม่ก็นั่งดื่มไวน์ที่ห้องคนเดียวเงียบๆ  เขาพยายามที่จะพบคนที่เขารักที่สุดแต่แล้วยิ่งใกล้เหมือนยิ่งห่างไกล เขาทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังคนรักอย่างเงียบๆ 

การเลิกรากันครั้งนี้  ทำให้เขาเสียศูนย์จนตั้งตัวไม่อยู่ 

ความเจ็บนี้ จะรักษามันให้ดีขึ้นได้อย่างไร.... 

ทุกการกระทำของร่างสูงตกอยู่ในสายตาและการรับรู้ของคนเป็นแม่เสมอ  เพียงแค่เธอคิดว่าวันหนึ่งลูกชายเธอจะสามารถลืมอีกคนไปได้ แต่เธอคงคิดผิด 

----------------------------- 

​ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง 

​ในขณะที่อี้ฟานกำลังเดินลงมาจากรถก็เห็นร่างบางที่คุ้นเคยกำลังเดินไปยังอ่างล้างหน้าที่ด้านข้าง ใบหน้านั้นดูอิดโรยคล้ายคนนอนไม่พอหรืออาจจะไม่ได้นอนเลย เขายืนสังเกตเงียบๆที่ด้านข้างประตูรถด้วยหัวใจที่อ่อนล้า 

อยากเดินเข้าไปหา..... 

อยากเดินเข้าไปทักทาย..... 

อยากเดินเข้าไปกอด.... 

คิดถึงเหลือเกิน..... 

ร่างบางก้มลงล้างหน้าแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับ ภาพของใครอีกคนกำลังเดินเข้ามาหาเขาจากภาพที่สะท้อนในกระจก 

เขาคงฝันไป 

ไม่ก็ คงนอนน้อยไป 

ไม่ก็คิดถึงร่างสูงมากไป 

แรงกอดที่รัดจากทางด้านหลัง ไม่ได้ปลุกสติเขาให้กลับมาเลยสักนิด 

ถ้าหากนี่เป็นความฝัน คงเป็นฝันที่ดีที่สุด 

"พี่คิดถึงไนท์"กอดแน่นแล้วซบหน้าลงกับซอกคอขาว ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอ 

"Pleae return to me, bae. I miss you so. " 

กลับมาได้รึเปล่า (?) 

"ไม่เคยมีวันไหนที่กูไม่คิดถึงมึง....อี้ฟาน" 

 

************************************* 

To be continued........ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น