nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

กลับหมู่บ้าน

ชื่อตอน : กลับหมู่บ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 24k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2560 15:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลับหมู่บ้าน
แบบอักษร

บทที่32

นายทหารหนุ่มทั้งสองรู้สึกดีใจรีบหามเปลมุ่งหน้าไปยังต้นเสียง ปัง!เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด นรินทร์เงี่ยหูสดับฟัง

"หยุดก่อนไอ้กรณ์ เสียงเมื่อกี้มันเสียงปืนM16 "ปกรณ์ทำหน้าฉงนเมื่อนรินทร์หันมาถาม

"น่าจะใช่ แล้วทำไมหรอพี่"

"พวกเราไม่มีใครถือปืนรุ่นนี้มาเลย เร็วหลบก่อนเร็ว"นรินทร์ฉุกคิดหาที่แอบกำบังดูสถานการณ์อยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ

"พี่นะคิดว่าพวกไหน"นรินทร์มองไปยังร่างของมนุษย์ที่เดินออกมาจากแนวป่าอีกฝั่งของลำธารประมาณ5-6คนที่ล้วนเป็นชายฉกรรจ์อาวุธครบมือ 

"พวกขนของเถื่อน ฉันตามรอยพวกมันอยู่ตอนที่ได้เจอคนเจ็บในป่าที่นี้แหละ"นรินทร์นึกเจ็บใจที่ไม่สามารถทำหน้าที่รั้วของชาติได้ตอนนี้เนื่องจากสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย เพราะมีแค่ปืนเพียงหนึ่งกระบอกที่ไม่มีลูก กับคนสามคนที่เจ็บไปหนึ่งเท่านั้น

"ทำไงดีล่ะพี่นะ"

"เฉยๆไว้ก่อน ตอนนี้พวกมันเรา ปล่อยให้พวกมันผ่านไปเพราะทำอะไรตอนนี้ไม่ได้เลย"นรินทร์กัดฟันแน่นเลือดชายชาติทหารไหลเวียน

กลุ่มคนไม่ทราบฝ่ายขนบางอย่างในลังไม้ข้ามลำธารเข้าไปป่า ปกรณ์ถอนหายใจโล่งอกที่พวกมันไม่ทันสังเกตเห็น นรินทร์ให้สัญญานออกจากที่สุ่ม ทั้งสองค่อยๆยกเปลสนามขึ้นเดินต่อเลียบลำธารไป

"เดี๋ยวจะไปไหนคิดว่าพวกข้าไม่รู้หรอ"ปลายกระบอกปืนจ่อเล็งมาที่นรินทร์และปกรณ์ ชายหนุ่มทั้งสองหยุดเดิน

"ไง ไอ้พวกทหารพาคนเจ็บมาด้วยนี่เอง"หนึ่งในพวกนั้นชะโงกดูภายในเปลแล้วหันไปซุบซิบกัน ชายวัยกลางคนที่ดูอายุุุมาที่สุดในกลุ่มคล้ายเป็นหัวหน้ารีบเดินเข้ามาดู

"หมอ นั่นใช่หมอพิมหรือเปล่า หมอเป็นอะไรพวกแกทำอะไรหมอ"ชายที่เป็นหัวหน้าพูดขึ้นรีบวิ่งมาดูที่เปลสนาม

"เขาได้รับบาดเจ็บไม่สบายหนักกำลัง พวกเรากำลังพาเขาไปรักษาที่หมู่บ้าน"นรินทร์ตอบนิ่งๆนึกสงสัยว่าคนพวกนี้รู้จักพิมพลอยได้อย่างไร

"พวกแกพาหมอไปกับพวกฉัน"พวกมันพูดขึ้น นรินทร์ยืนนิ่งไม่ขยับเดินตามจนโดนปลายกระบอกปืนกระทุ้งที่หลังเข้า แล้วกระชากปืนที่ไหล่เขาไป

"อย่าลีลารีบเดิน"เสียงข่มกำชับเข้มนรินทร์จนใจต้องเดินหามเปลตามพวกคนแปลกหน้าที่พึ่งพบเจอไป

การเดินทางโดยแบกคนเจ็บไปด้วยในป่าไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เพราะบางช่วงก็เป็นป่าหนาทึบจนไม้สามารถมองเห็นแสงสว่างจากดวงตะวันด้านบนได้ บางตอนก็ต้องเดินฝ่าพงหนามในดงไผ่จนทำให้หนามแหลมเกี่ยวเนื้อจนได้แผล แต่นายทหารทั้งสองก็ไม่ปิดปากบ่นยังคงหามเปลที่มีร่างพิมพลอยไปโดยไม่ให้กระทบกระเทือนหญิงสาวเลย

"พี่นะมันจะพาพวกเราไปไหน"ปกรณ์แอบมากระซิบถามหลังจากที่พวกมันสั่งให้หยุดพักได้

"ไม่รู้สิ ตามพวกมันไปก่อนตอนนี้พวกเราเป็นรองอยู่"นรินทร์ตอบ ปกรณ์พยักหน้าเข้าใจ

"คุยอะไรกัน ลุกๆรีบเดินต่อ"หนึ่งในพวกมันพูดขึ้น นรินทร์หันไปลูบศีรษะร่างหมดสติของพิมพลอยเบาๆ

"ทนหน่อยนะคุณพิม"ร่างบางนิ่งไม่ตอบสนอง นรินทร์เป็นห่วงหญิงสาวก้มลงจุมพิศที่หน้าผาก

"เฮ้ย! แกทำอะไรหมอ"ร่างนรินทร์ถูกกระชากไหล่ นายทหารหนุ่มหันมองหัวหน้าของพวกมันที่ยืนอยู่ด้านหลัง

"แล้วพวกแกจะทำไม นี่เมียเขาผัวเขา จะทำอะไรกันก็เรื่องของเขา"ปกรณ์ปราดเข้ามาขวางหน้าทั้งสองไม่ให้ปะทะกัน

"อะไรนะ ผัวเมีย พวกแกอย่ามาโกหกหมอพิมยังไม่แต่งงานแล้วมันจะเป็นผัวหมอได้ยังไง หรือว่าแกข่มขืนหมอ"ร่างใหญ่ชี้หน้านรินทร์อย่างโมโหกับเรื่องราวที่ได้รับรู้

"เขาเป็นสามีของเราอูซอ"เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากร่างที่อยู่บนเปลสนาม

"พิมพลอย/หมอ"เสียงดังเรียกหญิงสาวขึ้นพร้อมกัน พิมพลอยลืมตาปรือหน้าและปากซีดเซียว

"คุณเป็นอย่างไรบ้างพิมพลอย"

"หมอๆฟื้นแล้ว"ชายทั้งสองมารุมไถ่ถามอาการพิมพลอย หญิงสาวยิ้มน้อยๆก็ยััันกายขึ้นแต่ดัวยร่างกายที่ยังไม่แข็งแรงทำให้หญิงสาวล้มตัวลงอีก

"คุณยังไม่แข็งแรงอย่าพึ่งลุกเลย"นรินทร์เข้าประคองร่างบาง

"ใช่ๆหมอนอนก็เถอะ"อูซอรีบบอกอย่างเห็นด้วย

"ตอนนี้เราอยู่ที่นี่ไหน แล้วอูซอล่ะจ้ะมาได้ไง

"ฉันกำลังพาหมอไปรักษาที่หมู่บ้าน"อูซอแย่งพูดขึ้น

"ขอบใจนะอูซอ" อูซอหันมายิ้มอย่างได้หน้าให้นรินทร์เป็นการเยาะเย้ย

"ไอ้หมอนี้มันเป็นอะไรของมันพี่นะ"ปกรณ์ถามขึ้นอย่าสงสัยในท่าทีของอูซอ

"ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันมีความรู้สึกว่าเรื่องวุ่นๆกำลังตามมา"






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น