Ranichat

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 17 : หาเจ้าบ่าว

ชื่อตอน : บทที่ 17 : หาเจ้าบ่าว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2560 21:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 : หาเจ้าบ่าว
แบบอักษร

เกลินตื่นเช้ามาด้วยความสดใสกว่าครั้งไหนๆ ทำไมเมื่อคืนมันดูมีความสุขอย่างไรชอบกล ตั้งแต่มาพักที่นี้ ก็มีวันนี้แหละที่อยากจะลุกไปเจอหน้าคนสุดท้ายที่เจอก่อนเข้านอนเมื่อคืนนี้ ว่าแล้วก็รีบลุกไปอาบน้ำอาบท่าจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

“มอนิ่งค่ะพี่กวินทร์ ป้าสาธร” เกลินทำเสียงเริงร่าลงมาจากชั้น 2 เข้ามาในห้องครัว

“ทำไมวันนี้หนูเกลของป้าดูสดใสกว่าปกติคะนี่” สาธรร้องทัก ก็วันนี้ดูสดชื่นกว่าปกติ

“เมื่อคืนง้อคนสำเร็จค่ะ เลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ”

“แฮ่ม! มานั่งได้แล้วหนูเกล เดี๋ยววันนี้พี่ไปส่ง” คนที่ถูกกล่าวถึงกระแอมออกมาเบาๆ

“แหนะ เขินหรอคะ ไม่เอาไม่เขินน้า” เกลินนั่งลงตรงข้ามคนเขิน เอื้อมมือไปด้านหน้าแล้วแกว่งมันล้อเลียนเหมือนเล่นกับเด็ก

“หนูเกล!” กวินทร์ทำเสียงเข้ม ก็ดูสายตาที่สาธรมองสิ อมยิ้มให้เหมือนกับเขาเป็นเด็ก

“น่ะ ดุอีกแล้ว” เกลินยิ้มๆแต่ไม่ได้โกรธอะไร นั่งทานข้าวด้วยใบหน้ามีความสุข คนอะไร เก๊กเป็นอยู่แต่หน้าเดียว ถ้าไม่เคยอยู่ด้วยกันสองต่อสองคงคิดว่าคนๆนี้จะทำหน้าอื่นเป็นไหม

“ทำงานที่รีสอร์ตเป็นไงบ้าง” คนหน้านิ่งเอ่ยถาม ไม่ใช้คะค่ะเหมือนตอนที่อยู่ด้วยกันสองคน

“ก็ดีค่ะ หนูเกลช๊อบชอบ พี่ๆเค้าใจดีกับหนูเกลมาก” คนเล่าพูดด้วยแววตามสดใส

“แล้วยังโดนแบบเดิมอีกไหม” กวินทร์เงยหน้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่โดนแล้วค่ะ แต่ก็มีมาจีบๆบ้าง” เกลินตอบไปไม่ได้คิดอะไร

“อะไรนะ! นี่ยังมีคนมาจีบหนูเกลอยู่อีกหรอ พี่จะเปลี่ยนให้ทำอย่างอื่น” กวินทร์นึกโมโห นี่กะจะให้เกลินทำงานเฉยๆไม่ได้เลยหรือ สงสัยคงต้องส่งไปทำงานที่ไร่แทน

“ไม่ได้นะคะพี่กวินทร์ เค้าก็แค่จีบๆ แต่หนูเกลไม่ได้ยอมให้เค้าจีบซะหน่อย” รีบค้านทันที ไม่น่าบอกไปเลย ยังอยากทำงานที่รีสอร์ตอยู่

“ไม่รู้หล่ะ พี่จะย้าย วันนี้หนูเกลจะได้ทำงานที่รีสอร์ตวันสุดท้าย พรุ่งนี้หนูเกลจะต้องไปทำงานกับพี่” กวินทร์พูดเป็นเชิงออกคำสั่ง

“พี่กวินทร์เอาแต่ใจ” คนโดนขัดใจพูดทำหน้าบึ้ง

“ที่ทำไปเพราะห่วงหนูเกลนะ” กวินทร์เอื้อมมือไปจับมือคนหน้าบึ้งที่วางอยู่บนโต๊ะ ลูบมันวนๆไปมา

“ก็อ้างเหตุผลนี้ไงคะ หนูเกลถึงปฏิเสธไม่ได้ ก็ได้ค่ะ วันนี้วันสุดท้ายก็ได้” เกลินต้องยอมแต่โดนดี จริงๆกวินทร์จะเปลี่ยนให้เกลินมาอยู่ใกล้ตัวนั่นแหละ พอดีกับเรื่องนี้เลยถือโอกาสเปลี่ยนมันซะเลย ดีเหมือนกัน มาอยู่ใกล้สายตาก็จะได้ดูแลกันได้

“อิ่มแล้วใช่ไหม ป่ะ พี่ไปส่ง วันนี้จะเข้าเมือง” กวินทร์ที่นั่งมองหญิงสาวทานอย่างเงียบๆด้วยใบหน้ายิ้มๆเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคนที่อยู่ในสายตารวบช้อน

“จะไม่ให้อิ่มได้ยังไง ดูสิจ้องเข้า ไม่เก็บหนูเกลไว้ดูคนเดียวเลยล่ะคะ” เกลินยื่นหน้าเข้าไปทำหน้ายิ้มๆใส่

“ได้หรอ” กวินทร์ยื่นหน้าเข้ามาบ้าง

“คนบ้า!” รีบดึงหน้าออก ก็หน้าใกล้กันขนาดนี้ อีกนิดก็จะติดกันแล้วเชียว

“เขินหรอคะ ฮ่าๆ เป็นไง ชอบแกล้งพี่นัก ถึงตาพี่เอาคืนแล้วน้า” กวินทร์ว่าอย่างเป็นต่อ

“พูดเรื่องอะไม่รู้ ป่ะค่ะ ไปส่งหนูเกลได้แล้ว” เกลินยืนขึ้นตามด้วยกวินทร์ ทั้งคู่เดินออกมาจากห้องครัวเป็นจังหวะเดียวกันกับที่แสบเดินเข้ามา

“มีอะไรไอ้แสบ ฉันบอกแกแล้วว่าฉันจะไปส่งหนูเกลก่อน” กวินทร์ทำหน้างงๆ ไอ้นี่ชักพูดไม่รู้เรื่อง

“แสบมาหาคุณเกลินครับ ไม่ได้มาหาพ่อเลี้ยง”

“ฮ่าๆ โอ๊ะโอ๋ ตกกระป๋องละนะคะพ่อเลี้ยง ไม่เป็นไรน้า” เกลินถึงกับขำคนหน้าแตกทันที

“ไอ้แสบ!” คนเป็นตัวตลกถึงกับหัวร้อน สงสัยคงสำคัญตัวผิดไป

“คุณเกลินครับ หยุดหัวเราะเถอะครับ ไม่งั้นหัวผมได้หลุดออกจากบ่าแน่ๆ” สายตาที่กวินทร์ส่งมานั้นมันทำให้คนเป็นลูกน้องถึงกับตัวสั่น

“ค่ะๆ หนูเกลหยุดแล้ว” หญิงสาวนึกสงสารแสบ

“ผมเอาตรีมที่เป็นชุดเข้าประกวดมาให้ครับ ทางส่วนกลางได้แจ้งมาแล้ว” แสบรายงาน

“ว้าว มีตรีมด้วย ปีนี้เป็นตรีมอะไรคะ” ตัวแทนของไร่ถึงกับตื่นเต้น

“เจ้าสาวครับ” แสบเอ่ย

“เจ้าสาวหรอคะ ว้าแย่จัง ได้ใส่ชุดเจ้าสาวแต่ไม่มีบ่าว หาเจ้าบ่าวก่อนนะคะ ใครดีน้า พี่วิทย์ พี่ตฤณหรือพลดี” เว้นจังหวะไว้นิดนึง แล้วหันไปหาชายที่ยืนข้างกาย

“พี่กวินทร์ก็น่าสนนะคะ” หญิงสาวยิ้มร่าให้กับคนข้างกาย แต่คนข้างๆกลับนิ่ง จริงๆก็เขิน แต่เขาและเธอไม่ได้อยู่ด้วยกันสองคน มีแสบยืนอยู่ด้วย เค้าจะไม่ยอมให้แสบได้ล้อเรื่องนี้กับเค้าแน่ๆ คนขี้เก๊กก็เลยไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมา

“ป่ะงั้นไปได้แล้ว เดี๋ยวไปส่ง” กวินทร์เดินนำออกมาจากตัวเรือนขึ้นรถทันที

“หนูเกลไปแล้วนะแสบ ขอบคุณนะคะ” เกลินกล่าวขอบคุณและเดินออกมาขึ้นรถ

รถออกตัวมาได้สักพักเกลินก็พูดขึ้นทำลายความเงียบ

“พี่กวินทร์เป็นอะไรคะ โกรธหรอคะ” เกลินถามจริงๆ เขินหรือโกรธหรืออะไร

“เปล่าค่ะ” สายตายังจดจ่ออยู่ที่ถนนด้านหน้า เมื่ออยู่สองคน คำว่าคะค่ะก็เริ่มออกมา

“วันนี้พี่กวินทร์จะเข้าเมืองไปทำไมหรอคะ” เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า เดี๋ยวจะเครียดกันเปล่าๆ

“ไปคุยงานเรื่องวันที่จัดงานนั่นแหละ หนูเกลอยากไปด้วยหรอคะ” กวินทร์ถาม เผื่อคนข้างๆจะเบื่อ

“เปล่าค่ะ หนูเกลแค่ถามเฉยๆ แล้ววันงานอีกนานไหมคะ” ลืมเรื่องวันจัดไปเลย จะเตรียมตัวทันไหมนี่

“ก็ราวๆ 3 อาทิตย์ได้ค่ะ” กวินทร์หันมาตอบคนข้างๆแว๊บนึง

“หนูเกลต้องเตรียมชุดค่ะ ไม่รู้จะเตรียมที่ไหนยังไงดี” เกลินเป็นห่วงเรื่องชุด กลัวว่าตนจะเตรียมชุดไม่ทัน

“หนูเกลอยากได้ชุดจากไหนคะ ต้องสั่งตัดใหม่ไหม” กวินทร์ถาม

“ถ้าได้ก็ดีค่ะ แต่มันคงลำบากแย่” เกลินไม่อยากรบกวนชายหนุ่ม แค่นี้เค้าก็ทำงานจนไม่มีเวลาพักผ่อนแล้ว

“พรุ่งนี้พี่จะพาลงกรุงเทพดีไหมคะ พี่มีเพื่อนเปิดร้านเสื้อผ้าอยู่” กวินทร์ว่า

“มันจะดีหรอคะ เสียเวลาพี่กวินทร์แย่ แค่นี้พี่กวินทร์ก็ไม่ได้พักอยู่แล้ว” สาวสวยเป็นห่วงกวินทร์จริงๆ

“ทำไมคะ เป็นห่วงพี่หรอ ไม่เป็นไรค่ะ พาหนูเกลไปเปิดหูเปิดตาบ้าง อยู่แต่ไร่เดี๋ยวจะเบื่อแย่”

“น่ารักไปอีก พี่กวินทร์ของหนูเกล” เอื้อมมือไปจับแก้มสากๆที่มีไรหนวดขึ้น กวินทร์จับมือลดลงแล้วจุ๊บเบาๆที่หลังมือของหญิงสาว ใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่

‘ท่องไว้หนูเกล อย่าผิดคำพูดตัวเอง เค้ามันผู้ชายหลงตัวเอง’ ด้วยความที่บอกไว้กับสิตาว่าไม่มีทางหวั่นไหวกับคนตรงหน้าแน่ๆ ไม่มีทาง

ในที่สุด รถของกวินทร์ก็มาจอดที่หน้ารีสอร์ต กวินทร์บอกกับหญิงสาวว่าวันนี้อาจกลับดึก จะให้ไข่ต้มมารับ ไม่ต้องรอทานข้าว ทานและเข้านอนก่อนได้เลย



แงงง ตอนนี้รู้สึกจะไม่หวานเท่าที่ควร ให้อภัยนุ้งด้วยยย รอให้มีซีนม่าม่าก่อนเนอะ

ค่อยหวานกันได้กว่านี้อีก โหวตให้กันด้วยนะคะ เม้นให้กันบ้าง เป็นกำลังใจให้กันที 💚💚

เค้ามีแพลนว่าถ้าจบเรื่องนี้จะเปิดเรื่องของพี่ตฤณกับพี่วิทย์ เรื่องใดเรื่องหนึ่ง ถ้าฟิลลิ่งมันมา5555 ฝากทุกคนติดตามด้วยน้าาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น