nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ผู้มาช่วย(หรือ)

ชื่อตอน : ผู้มาช่วย(หรือ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.7k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2560 18:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผู้มาช่วย(หรือ)
แบบอักษร

บทที่30

ปืนดังขึ้นหลายนัดทำให้ปกรณ์ที่นอนซบอกอุ่นของนางพรายสาวสะดุ้งสุดตัว เขาผงกหัวขึ้นมองเลิ่กลั่กซ้ายขวาตามวิสัยทหารที่เคยฝึกเมื่อได้ยินเสียงปืน

"มีอะไรหรือจ๊ะ ผัวจ๋า"ผีพรายสาวขึ้นเมื่อปกรณ์ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า

"เสียงปืนพี่นะ อยู่ไกลๆนี้เองหลายนัดซะด้วยคงอยู่ในอันตราย"

"ไม่มีอะไรหรอกมั้งจ๊ะแค่เจอเสือเจอหมี"นางพรายพูดไปใช้นิ้วม้วนผมยาวสลวยไป

"นั้นแหละที่อันตราย"ปกรณ์พูดสะพายเป้หลังของตนก่อนเดินมุ่งหน้าไปทางเหนือเลียบลำธาร

"ไม่ได้จ้ะ ไปทางนั้นไม่ได้จ้ะ"นางพรายสาวเข้ามาขวางหน้าชายหนุ่มไว้

"ทำไมจะไปไม่ได้ในเมื่อเสียงปืนมาจากตรงนั้น หลีกไปอย่ามาขวาง"ปกรณ์เดินต่อไม่สนใจ นางพรายน้อยกระฟัดกระเฟียดไม่พอใจ

"พี่ไม่รักหนูแล้วหรอ"คำพูดเด็ดขาดที่อิสตรีมักใช้กับบุรุษ

"ไม่ ไม่เคยรัก ไม่มีในความคิด"แต่ใช้ไม่ได้กับปกรณ์ นางพรายหน้าบูดบึงตึงลอยไปดักด้านหน้าอีก

"ก็บอกว่าไปไม่ได้ๆไงทางนั้นมันมีผี...อุบ"นางพรายตะครุบปากตนเอง ปกรณ์เหลียวกลับมามองหล่อน

"มีอะไรนะนังผีชะนีน้อย"

"ไม่บอกต้องเรียกหนูดีๆก่อน จุ๊บหนูด้วย"นางพรายสาวเจ้าเล่ห์ยิ้มหวาน ปกรณ์ร้อนใจเป็นห่วงนรินทร์จึงทำตาม

"แม่พรายน้อยคนสวยของพี่ทางนั้นมันมีอะไรจ้ะ"ปกรณ์กัดฟันพูดเสียงหวาน นางพรายสาวหัวเราะคิกคักดีใจทำปากจู๋ยื่นให้เขา

"เอ้า จุ๊บก็จุ๊บ"ปกรณ์ยื่นปากตนไปแตะปากนางพรายเบาๆ พรายสาวยิ้มเขินหน้าแดงแต่ปกรณ์ทำหน้าขยะแขยง

"จะบอกมาได้หรือยัง"

"เพื่อจูบที่แสนอ่อนหวานหนูยอมบอกก็ได้ ทางเหนือของต้นน้ำมีหมู่บ้านผีอยู่ใครที่หลงเข้าไปในเขตมันเป็นผู้หญิงมันจะจับกินส่วนผู้ชายมันจะเอาเป็นผัว เพราะงันหนูถึงไม่อยากให้พี่ไป"นางพรายลอยมาเกาะแขนออดอ้อน ปกรณ์ตกใจ'นี่จะมีผีชะนีที่ไหนมาแย่งสามีในอนาคตของเขาอีกแล้วหรอ'

"ไป ไปกันเธอต้องไปกันฉัน"ชายหนุ่มเดินนำลิ่วไปถึงจะกลัวผี แต่เพื่อว่าที่ผัว กรณ์จะไป

นรินทร์กระชับปืนในมือแน่นเข้าไม่ลั่นไกยิงอีกเพราะถึงยิงไปก็ไม่มีประโยชน์นางผีปีศาจทั้งสองไม่รู้สึกสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย สมองนายทหารหนุ่มตื้อตันไปหมด ในใจตอนนี้คิดถึงคำหลวงตาที่เลี้ยงเขามาได้สอนไว้ นรินทร์เลื่อนลูกกระสุนทั้งหมดที่เหลือเพียงสองนัดออกมากำในมือ ยกขึ้นเหนือหัวคิดถึงคุณงามความดีที่ได้ทำไว้แล้วนึกแผ่เมตตาให้วิญญาณร้ายทั้งสองก่อนจะดันลูกกระสุนใส่รังเพลิง 

แต่ช้าไปเสียแล้ว นางอินกระโจนเข้าใส่ชายหนุ่มแผ่กรงเล็บแหลมยาวงองุมจ้องจะเล่นงานเหยื่อ

"ไม่......."เสียงพิมพลอยร้องลั่นพร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่ทรุดลง

"กรี๊ด.....อีผีชั้นต่ำ อีผีสัมภเวสีมึงทำผัวกูหรอ"นางพรายร้องลั่นเมื่อเห็นปกรณ์กระโดดเข้าไปขวางหน้านรินทร์จนโดนนางผีตนๆพี่ทำร้าย

นรินทร์ตกตะลึงชั่วครู่ ก่อนจะประทับปืนขึ้นบ่าเล็งยิงอย่างประณีตที่หัวของผีนางอิน วิญญานผีตนพี่กรีดร้องลั่นร่างค่อยๆแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ผีนางอรตกใจเห็นพี่สาวหายไปต่อหน้าต่อตาจะกระโดดเผ่นหนี แต่นรินทร์ก็ไม่รอช้าส่งกระสุนอีกนัดเข้าจุดตาย ผีนางอรหล่นตุ้บกรีดร้องดิ้นทุรุนทุรายแตกกระจายเช่นเดียวกัน

นรินทร์ทิ้งปืนลงมองดูปกรณ์ที่่่โดนกรงเล็บแหลมข่วนเป็นแผลที่​หน้าอกกับพิมพลอยที่นั่งตัวสั่นอยู่ใกล้ๆ

"ไปดูเมียพี่เถอะจ้ะ เดี๋ยวผัวหนู หนูดูเอง"นางผีพรายรีบบอก ปกรณ์ได้แต่กวักมือไหวๆเรียกนรินทร์แต่ชายหนุ่มเดินไปหาภรรยาเสียแล้ว

"อย่าไปเรียกเข้าสิ เมียพี่อยู่นี้"ผีพรายสาวจับแขนปกรณ์กลับฉีกเสื้อปกรณ์เปิดออกดูแล้วยิ้มกว้าง

"ว้าย..แผลลึกนะเนี่ยสงสัยจะได้ตายเป็นผีมาอยู่ด้วยกัน"ผีสาวร้องแสร้งร้องลั่นปกรณ์ตกใจรีบลุกขึ้นดู รอยแผลที่หน้าอกเขามีเพียงแค่รอยข่วนถากๆเล็กนิดหน่อยเท่านั้นเพราะมนต์ของนางพรายช่วยบังชายหนุ่มไว้

"พิมครับเป็นอย่างไรบ้างครับ"นรินทร์ช้อนพิมพลอยวางบนตัก หญิงสาวมีอาการตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด

"ปลอดภัยแล้วนะครับพิม ปลอดภัยแล้ว"นายทหารหนุ่มกอดพิมพลอยแน่นก้มลงจูบหน้าผากเธออย่างหวงแหน

"พี่นะพบคุณพิมแล้วหรอ"ปกรณ์เดินมาใกล้หน้าตาเศร้าๆแต่ก็ฝืนยิ้มดีใจกับชายหนุ่ม 

"ขอบใจนะกรณ์ เอ็งเป็นน้องที่ช่วยพี่เสมอ"นรินทร์หันมาขอบใจ แต่ปกรณ์เหมือนจุกที่ลำคอฝืนยิ้มให้พี่นะของตน

"ว้าย น้องชาย อย่าหวังเยอะนะจ๊ะเมียเขานอนทนโท่อยู่โน้น อิอิ"ผีพรายสาวลอยมากระซิบใกล้หูปกรณ์อย่างหมั่นไส้ปนขบขัน

"เธอก็อย่าหวังเยอะยัยผีชะนี"ปกรณ์ก่นด่าลอดไรฟันเบาๆแต่ผีพรายสาวหัวเราะคิกคักตามเดิม

"ก็ต้องคอยดูกันไปนะคะผัวขา"นางพรายยิ้มหน้าระรื่นก่อนลอยหายไป












แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น