แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -09- ...แมวน้อยเดม่อน...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -09- ...แมวน้อยเดม่อน...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 42k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2557 20:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -09- ...แมวน้อยเดม่อน...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ที่ 9

 

...น้ม่...

 

 

          หลังจากที่ไอเดียหลับไปได้สักพักก็ต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรบ้างอย่างมานอนขดอยู่แถวๆอกก็เห็นว่าเดม่อนนั้นกลายเป็นแมวดำมานอนขดอยู่ที่อกนั้นเอง ไอเดียจึงยิ้มนิดๆ เพราะไอเดียเป็นคนชอบแมวอยู่แล้วแต่ไม่มีโอกาสได้เลี้ยงสักที ไอเดียยกมือขึ้นมาลูบหัวของเดม่อนช้าๆ อย่างเอ็นดู

 

 

          “เหมี๊ยววว...” เดม่อนร้องเหมี๊ยวพร้อมกับลืมตาขึ้นมาช้าๆ

 

 

          “ฉันทำให้ตื่นหรอ...ขอโทษด้วยนะ” ไอเดียพูดบอก เดม่อนลุกขึ้นนั่งพร้อมกับส่ายหัวไปมา

 

 

          “ท่านลูซกับท่านดาร์คออกไปซื้อของมาให้ท่านนะ” เดม่อนพูดบอก ไอเดียจึงหันไปมองโลงศพ 2 โลงนั้นก็พบว่าถูกเปิดเอาไว้ ข้างในนั้นมีหมอนอย่างดีวางเอาไว้อยู่ ภายในโลงก็เหมือนจะนุ่มนิ่มเพราะมันมีผ้าอยู่ในนั้นด้วย ผ้าสีแดงที่เหมือนนุ่น

 

 

          “งั้นหรอ...” ไอเดียพูดเสียงแผ่วและเงยหน้ามองสายน้ำเกลือที่มีเลือดของไอเดียย้อนขึ้นอยู่อาจเป็นเพราะไอเดียขยับมือแขนข้างที่ให้น้ำเกลือไปมา

 

 

          “ท่านหิวแล้วหรอ” เดม่อนพูดถาม ไอเดียจึงส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบเพราะยังคงรู้สึกเจ็บคออยู่ เดม่อนกระโดดลงจากตัวของไอเดียไปยังข้างเตียงก่อนจะเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ที่มีหางและหู

 

 

          “นายจะไม่ใส่เสื้อผ้าหน่อยหรอ” ไอเดียพูดถามยิ้ม ๆ มองๆไปมองๆมาเหมือนเดม่อนจะอายุประมาณ 15-16 ปีเสียด้วยซ้ำ

 

 

          “มันคันนะ ข้าไม่อยากจะใส่แต่ถ้าท่านจะให้ข้าใส่ ข้าขอใส่แต่กางเกงก็แล้วกัน” เดม่อนพูดบอก และเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะค้นหาอะไรสักพักก็ได้กางเกงขาสั้นมาใส่ แต่เพราะกางเกงมันตัวใหญ่กว่าจึงทำให้ขอบกางเกงล้นลงมานิดๆ เผยให้เห็นเนินบั้นท้ายเล็กๆทีเหนือเนินมีหางที่กระดิกไปมาอยู่ เดม่อนเดินมาที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะรินน้ำใส่แก้วแล้วหยิบยามาให้ไอเดีย

 

 

          “ยาก่อนอาหาร 30 นาที ท่านคารอสบอกข้าว่าต้องให้ท่านทานยานี้ก่อนทานข้าว” เดม่อนพูดบอก ไอเดียจึงค่อยๆลุกนั่งและรับยามากิน

 

 

          แกร๊ก

 

 

          “ตื่นนานแล้วหรอ” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นพร้อมกับประตูที่ถูกเปิดออก

 

 

          “ท่านดาร์ค!!” เดม่อนเรียกอย่างดีใจก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดเอวดาร์ค ดาร์คก็ลูบหัวเดม่อนเบาๆ และเงยหน้ามามองไอเดีย

 

 

          “กินยารึยัง”

 

 

          “กินแล้ว รออีก 30 นาทีถึงจะกินข้าวได้” ไอเดียพูดบอกและมองเดม่อนอย่างเอ็นดู

 

 

          “อืม...ข้าซื้อข้าวต้มมาให้...เดม่อน ฝากเอาไปใส่ถ้วยมาให้หน่อยสิ” ดาร์คพูดว่าเดม่อนรับบถุงข้าวต้มมาแล้วพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ดาร์คจึงเดินเข้ามาหาไอเดีย

 

 

          “ยังเจ็บด้านหลังอีกรึเปล่า” ดาร์คพูดถามเสียงนุ่ม ทำให้ไอเดียหน้าแดงก่ำ

 

 

          “ก็...ยังเจ็บอยู่นิดๆ...” ไอเดียพูดตอบ ดาร์คเอื้อมมือมาจับแก้มไอเดียแล้วลูบเบาๆ

 

 

          “ข้าขอโทษนะที่ทำให้เจ้าเจ็บแบบนี้” ดาร์คพูดบอกและลูบบริเวณลำคอเลื่อนเข้าไปจับที่ตราแวมไพร์ก่อนจะลูบช้าๆ

 

 

          “เจ้าเป็นของพวกข้าแล้วนะ” ดาร์คพูดบอกออกมาอีกครั้งก่อนจะก้มลงไปจูบไอเดียแผ่วเบาและอ่อนโยนจนไอเดียอดไม่ได้ที่จะยกมอไปโอบรอบคอของดาร์ค

 

 

          “อึก...อืมมม...” ไอเดียครางแผ่วในลำคอเมื่อดาร์คใช้ลิ้นไล้เลียรอบฟันของไอเดีย

 

 

          “ได้เวลากินข้าวแล้ว” เสียงทุ่มนุ่มดังขึ้นจากทางหน้าประตูพร้อมกับร่างของลูซปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว ลูซเดินเข้ามาวางถ้วยข้าวต้มลงที่โต๊ะข้างเตียงโดยไม่สนเลยว่าตอนนี้ดาร์คกำลังจูบไอเดียอยู่ ดาร์คผลักริมฝีปากออกมาช้าๆ ก่อนจะพยุงไอเดียให้ลุกขึ้นนั่ง

 

 

          “ยังไม่ถึงเวลาเลยนะ” ไอเดียพูดบอกเพราะมันยังไม่ครึ่งชั่วโมงเลย

 

 

          “นั้นสิ อีกตั้ง 20 นาที” ดาร์คพูดบอกแล้วยกยิ้มมุมปาก ลุซก็เหมือนจะรับรู้ว่าต้องทำอะไรจึงเดินอ้อมมาทางเตียงอีกข้างก่อนจะขึ้นมานั่งข้างๆไอเดีย

 

 

          “นี้...จะทำอะไรกันนะ” ไอเดียพูดถามรู้สึกกังวลแปลกๆเมื่อเห็นรอยยิ้มร้ายๆ ของทั้งสอง

 

 

          “แค่จูบนะ...ไม่ทำอะไรหรอก” ลูซพูดบอกและใช้มือรั้งต้นคอของไอเดียมาจูบส่วนดาร์คก็ก้มหน้าลงไปที่ซอกคอของไอเดียก่อนจะใช้ลิ้นเย็นๆ ไล่เลียไปทั่วลำคอ

 

 

          “ท่านดาร์ค ท่านคารอสมา....” เดม่อนที่เดินเข้ามาในห้องถึงกับชะงักเมื่อเห็นลูซจูบไอเดียส่วนดาร์คก็ซุกไซร้ซอกคอขาวไปเรื่อย

 

 

          “ออกไปก่อน ข้าจะกินอาหาร” ดาร์คพูดเสียงทุ่มต่ำเหมือนดุเดม่อนว่าเข้ามาไม่ถูกจังหวะ เดม่อนรีบเดินออกไปทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เพราะเดม่อนยังเด็กถึงจะรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้างแต่ก็ไม่เคยที่จะถูกสำผัส นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เดม่อนเห็นเพราะแมวปีศาจนั้นอยู่ได้ก็เพราะเลือดของผู้เป็นเจ้านายและเซ็กส์ของมนุษย์อาจจะแปลกไปแต่มันก็เป็นเรื่องจริงที่เหล่าโลกต่างมิติต้องยอมรับ

 

 

          “อ๊ะ...อื้อออ...” ไอเดียสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเขี้ยวแหลมคมของดาร์คเจาะเข้าที่ลำคอขาวของไอเดีย ลูซเองก็ใช้เขี้ยวแหลมคมขูดที่ริมฝีปากของไอเดียจนแต่ ไอเดียน้ำตาคลอเพราะทั้งเจ็บที่ลำคอทั้งแสบที่ริมฝีปาก เมื่อลูซและดาร์คดื่มเลือดจนพอใจแล้วจึงค่อยๆพลักออกมาและเลียปิดปากแผลให้ ไอเดียเมื่อถูกปล่อยแล้วก็ถึงกับวูบ เพราะเป็นไข้ยู่แล้วดันมาโดนดูดเลือดอีกต่างหาก

 

 

          “”หึ...เดียวข้าจะลงปหาคารอสก่อน เจ้าอยู่ดูแลไอเดียซะ ถึงเวลาแล้วให้กินข้าวเลยแล้วกัน” ดาร์คพูดบอก และเดินออกไปจากห้อง

 

 

          “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ?” ลูซพูดถามเสียงนุ่มขณะที่ไอเดียนอนซบอกของลูซอยู่ โดยลูซใช้แขนประคองตัวไอเดียไว้ด้วย

 

 

          “อื้อ...เหนื่อยๆนะ” ไอเดียพูดบอกเสียงแผ่วเบา ลูซยกยิ้มนิดๆก่อนจะจับตัวของไอเดียให้นั่งดีๆ โดยตนเองนั่งพิงกับหัวเตียงแล้วให้ไอเดียนั่งหว่างขาแล้วเอาหลังพิงอกขชองตนเอง

 

 

          “เดี่ยวกินข้าวเลยแล้วกัน เจ้าจะได้นอนพักผ่อน” ลูซพูดบอกและยกถ้วยข้าวต้มมาวางไว้ที่หน้าขาของไอเดียโดยมีผ้าพื้นใหญ่วางรองเอาไว้อยู่

 

 

          “ตักกินเองไหวใช่มั้ย” ลูซพูดถามไอเดียพยักหน้ารับเพราะตนแค่ไม่สบายตัวไม่ได้หมายความว่าแรงจะหดหายไปเสียหมด

 

 

          ไอเดียกินข้าวต้มไปได้ไม่ถึงครึ่งชามก็เลิกกินเพราะรู้สึกเจ้บร้าวไปทั่วลำคอ เพราะพิษไข้บวกกับการเสียแรงไปกับการให้เลือดลูซและดาร์ค ลูซจับไอเดียนั่งพิงกับหัวเตียงช้าๆ อย่างเบามือที่สุดเพราะกลัวไอเดียจะเจ็บช่องทางด้านหลังมากกว่าเดิม แต่จู่ๆ กลับมีเสียงโครมครามดังขึ้นขัดขึ้นมา

 

 

          โครม!!!

 

 

          “เดียวข้าไปดูเอง เจ้านอนพักซะเถอะ” ลูซพูดบอก แต่ไอเดียกลับคว้าแขนของลูซเอาไว้ก่อนที่ลุซจะเดินออกจากห้องไป

 

 

          “ผมไปด้วย ให้ผมไปด้วยเถอะ” ไอเดียพูดบอก ลูซลังเลไปนิดแต่ก็ยอมอุ้มไอเดียขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงก่อนที่จะพาไอเดียลงไปด้านล่าง

 

 

          พลัก! เพล้ง!! โครม!!!

 

 

          “ฮืออออ...หยุดนะ...บอกให้หยุดไง!!” เสียงร้องไห้ของเดม่อนดังขึ้นเรื่อยๆทุกทีที่ลูซเดินเข้าไปใกล้ ก่อนที่ลูซจะพาเข้าไปในห้อง ๆ หนึ่ง ซึ่งมันเป็นเหมือนห้องอาหาร แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับเละเทะไปเสียหมด พร้อมกับเดม่อนที่กำลังเกาะแขนของคารอสอยู่ โดยมีดาร์คยืนมองด้วยหางตา ร่างกายของคารอสเต็มไปด้วยบาดแผล ดาร์คเองก็ไม่ต่างกันเลยสักนิด เพียงแค่มีแผลตรงใบหน้าแค่สองจุด

 

 

          “นี้มันอะไรกันนะ” ไอเดียพูดเสียงแผ่ว ดาร์คหันควับมามองไอเดีย อเดียสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นดวงตาสีแดงเย็นชาของดาร์ค แต่มันกลับอ่อนลงเมื่อสายตานั้นหยุดอยู่ที่ไอเดีย

 

 

          “พาไอเดียมาทำไม” ดาร์คหันไปถามลูซเสียงเข้ม

 

 

          “ไอเดียอยากมา แล้วเจ้าทำอะไรกับคารอส คุยกันดีๆไม่เป็นรึยังไง” ลุซพูดถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบไม่แพ้กัน

 

 

          “ข้าพูดดีๆแล้ว แต่เจ้าคารอสนั้นวอนเอง” ดาร์คพูดว่าและมองไปที่คารอสด้วยสายตานิ่งเรียบอีกครั้ง เป็นดวงตาที่คมกริบราวกับจะหันร่างที่อยู่ในสายตาเป็นเสี่ยงๆ

 

 

          “ข้าไม่ยอมแพ้หรอกนะ ข้าต้องการตัวขอวงเดม่อน” คารอสพูดว่ายิ่งทำให้เดม่อนร้องสะอื้นเข้าไปใหญ่ ดาร์คคิ้วกระตุกก่อนที่ดาบสีเงินจะปราฏออกมาอีกครั้ง ดาร์คใช้ดาบฟันเข้าไปที่ร่างของคารอสอย่างรวดเร็ว แต่เหมือนคารอสจะเร็วกว่ารีบอุ้มเดม่อนหลบจากคมดาบอย่างหวุดหวิด

 

 

          “เจ้าคิดว่าข้าจะยอมงั้นหรอคารอส ข้าบอกแล้วไงว่าถ้าหากเจ้าจะรักใคร่กับเดม่อนข้าไม่ว่า แต่ถ้าหากจะเสี่ยงชีวิตไปหาราชาแวมไพร์เพื่อเปลี่ยนพันธสัญญาของข้ากับเดม่อนข้าคงยอมไม่ได้” ดาร์คพูดบอกออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่ไอเดียสามารถรับรู้ได้เลยว่าภายใต้คำพูดและดวงตาที่เย็นชามันแฝงไปด้วยความเป็นห่วงอยู่ด้วย

 

 

          “ข้าก็แค่อยากให้เดม่อนมั่นใจ!! ข้าผิดอย่างงั้นรึ!” คารอสพูดว่าออกมาอีก ดาร์คจึงใช้คมดาบชี้ไปที่คารอส

 

 

          “เจ้าก็รู้ว่าการเปลี่ยนพันธสัญญานะมันร้ายแรงแค่ไหน การทำพิธีเปลี่ยนเจ้านายมันไม่ได้ง่ายอย่างที่เจ้าคิด เจ้าจะต้องทำร้ายเดม่อนเพื่อที่จะให้เดม่อนสยบอยู่ใต้เท้าของเจ้าอย่างนั้นหรอ เจ้าจะทำได้หรอ คารอส!!” ดาร์คพูดว่าออกมาอีกทำให้คารอสเบิงตากว้าง ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ เขารู้เพียงแค่ไม่อยากยอมรับมัน

 

 

          “เจ้าก็รู้ว่าถ้าพิธีกรรมเริ่ม เดม่อนจะเปลี่ยนไปจากที่น่ารักอ่อนโยนแบบนี้ในลานพิธีเดม่อนจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อที่จะฆ่าเจ้า เจ้ายอมงั้นหรอคารอสเจ้าคิดว่าเจ้าจะเอาชนะได้งั้นรึไง” ดาร์คยังคงพูดออกมาอีก คารอสนิ่งเงียบโดยที่มีเดม่อนกอดแขนของคารอสเอาไว้

 

 

          “เดม่อน พาเจ้านี้ไปสงบสติที่ห้องซะ คุยกันดีๆ แล้วเจ้าค่อยมาบอกข้าว่าต้องการแบบไหน” ดาร์คพูดบอกก่อนที่ดาบสีเงินจะค่อยๆหายออกไป ดาร์คเดินมาหาไอเดีย และรับไอเดียมาจากลูซ ไอเดียมองหน้าดาร์คอย่างไม่เข้าใจว่าดาร์คคุยอะไรกับคารอส แต่ที่รู้ ๆ พิธีกรรมที่ดาร์คพุดบอกมันมีโอกาสเสี่ยงตายอย่างน่ากลัว ไม่อย่างนั้นคนอย่างดาร์คคงไม่ต้องพูดออกมามากเสียแบบนี้

 

 

          “อย่าคิดอะไรมากนักเลย มันไม่เกี่ยวกับเจ้า” ดาร์คพูดบอกเมื่อถึงหน้าห้องนอนแล้ว ดาร์ควางไอเดียลงบนที่นอนออย่างแผ่วเบา ก่อนจะห่มผ้าห่มให้ไอเดีย

 

 

          “หากเจ้ากลายเป็นแบบพวกเรา เจ้าก็จะรู้เอง” ดาร์คพูดบอก และลูบหัวไอเดียเบาๆเหมือนปลอบขวัญของไอเดีย ไอเดียหลับตาช้าๆ ก่อนจะขยับปากพูดเบาๆ เป็นคำพูดที่ดาร์คต้องยกยิ้มมุมปาก

 

 

          “ผมไม่มีทางเป็นผีดูดเลือดแบบพวกคุณหรอก น่ากลัวจะตาย...”คำพูดค่อยๆแผ่วลงพร้อมกับที่ไอเดียหลับลงไปช้า ๆ จากความเพลียกับอะไรหลายๆอย่าง

 

 

++++++++++!!จบตอนที่เก้า!!++++++++++

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น