nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

วินาทีอันตราย

ชื่อตอน : วินาทีอันตราย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.9k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2560 12:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วินาทีอันตราย
แบบอักษร

บทที่29

หลังจากสองพี่น้องนั้นออกไปพิมพลอยจับแขนนรินทร์แน่นดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสๆแววตาวอนขอ

"พาฉันออกไปจากที่นี้เถอะค่ะ"

"คุณบาดเจ็บอยู่ พวกชาวบ้านกำลังช่วยคุณอยู่นะ"

"นรินทร์ฉันขอร้องล่ะพาฉันไปจากที่นี่ที"พิมพลอยเรียกชื่อนรินทร์อย่างจริงจังพร้อมอ้อนวอน

"ได้ครับ แต่เดี๋ยวผมมานะ"นายทหารหนุ่มปลอบโยน มองว่าเธอคงเพ้อเพราะพิษไข้

"ไม่ค่ะ เราไปกันเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"แป๊บเดียวนะผมสัญญา"นายทหารหนุ่มลูบหัวหญิงสาวค่อยแกะมือที่จับแขนของเขาไว้แน่นออก

นายทหารหนุ่มก้าวออกจากกระท่อมเขาต้องไปรีบเอายากับชาวบ้านทั้งสองคนนั้นก่อน ร่างสูงเดินเข้าไปในหมู่บ้าน กระท่อมหลังอื่นๆดูผุพังทรุดโทรมเกิดกว่าที่จะมีคนอาศัยได้ กลิ่นเหม็นสาบสางเหมือนสัตว์เน่าตายลอยมาตามลมจนนรินทร์ต้องกลั้นหายใจเป็นช่วงๆ ฝีเท้าที่ก้าวเดินแบบปกติปรับเปลี่ยนเป็นย่องตามสัญชาตญาน เขาได้ยินเสียงคุยกับของสองพี่น้องพอจับใจความได้ว่า

"นังอรแกทำอะไรของแกฉันเกือบจะได้ไอ้ผู้ชายเป็นผัวอยู่แล้วเชียว"

"ก็ฉันหิวนิพี่เราตกลงกันแล้วไงว่าพี่เอาไอ้ผู้ชายส่วนฉันจะกินแม่ผู้หญิง"เด็กสาวผู้น้องตอบพร้อมก้มลงกัดแทะบางอย่าง

นรินทร์ได้ยินเพียงทันนั้นรีบถอยตัวหันหลังกลับไปที่กระท่อมทำไมเขาไม่เชื่อคำพูดพิมพลอยหรือฉุกใจคิดนะว่ามันแปลกๆนรินทร์กลับเข้ามาในกระท่อม นายทหารหนุ่มจับปืนคล้องที่บ่า มือทั้งสองข้างช้อนร่างบางอุ้มขึ้นรีบเดินออกจากกระท่อม

"จะไปไหนกันหรือจ้ะ บอกแล้วไงว่าอย่าออกมาเพ่นพ่าน"เสียงหวานเย็นจับขั่วหัวใจจนขนลุก นรินทร์ลืมตาเบิกโพลงตกใจเมื่อสองพี่น้องยืนประจันหน้าอยู่หน้าตาของทั้งคู่ดูแปลกไปมีเส้นเลือดปูนโปนสีเขียวขึ้นเต็มหน้านัยน์ตาสีดำสนิท

"แผลยังไม่หายเลยจะรีบไปไหนหรือจ้ะ"อรผู้เป็นน้องถามขึ้นพร้อมเดินเข้ามาใกล้แต่ท่าเดินผิดแผกจากปกติ เท้าแรกก้าวนำส่วนเท้าหลังที่ก้าวตามเน่าเฟอะมีรอยถูกกัดแทะ

"ต้องรักษาด้วยการกัดกินส่วนที่เน่าๆออกอย่างนี้ถึงจะหายแบบนี้"ว่าเสร็จนางอรก็ยกขาของตนขึ้นมากัดกินเลือดและน้ำหนองจากแผลที่เน่าเฟะหล่อนเคี้ยวเต็มปากแล้วยื่นหน้ามาใกล้

"กรี๊ด......."พิมพลอยกรีดร้องขึ้นภาพตรงหน้าชั่งสยดสยองหน้ากลัวตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลย

นรินทร์ได้สติจากเสียงกรี๊ดของพิมพลอยเขาว่างร่างหญิงสาวลงข้างๆวาดปืนประทับบนบ่าปลดล็อคเซฟมือเหนี่ยวไกปืน

ปัง!

เสียงดังกัมปนาทของอาวุธปืนที่ลูกกระสุนแหวกตัดอากาศไปปะทะร่างของนางอรจะล้มลง

ปัง!

เสียงลั่นไกยังดังขึ้นอีกนัดลูกกระสุนตรงไปเจาะอกด้านซ้ายของอินผู้เป็นพี่ เจ้าของร่างที่ถูกกระสุุุนเซเล็กน้อยแต่กลับจ้องมองแล้วแสยะยิ้มมาอย่างน่ากลัว

พิมพลอยตื่นกลัวสุดขีดเธอยันตัวเองลากไปติดผนังกระท่อม คว้ามีดที่แนบอยู่เอวขึ้นมาจับแม้จะเจ็บบริเวณสะโพกและหวาดกลัวเพียงใด แต่หญิงสาวก็ยังพอมีสติ

นางอรเมื่อเห็นว่าเล่นงานชายหนุ่มไม่ได้จึงกระโดดมาข้างกระท่อมแลบลิ้นยาวน่าขยะแขยงมาพันรอบข้อเท้าของหญิงสาวข้างที่เจ็บ พิมพลอยตกใจสะบัด ออกความเจ็บที่สะโพกแล่นจี๊ด หญิงสาวกัดฟันแน่นเพราะความเจ็บและปวดหนึบ ยกมีดเงื้อมือขึ้นฟันฉับสุดแรง ลิ้นยาวขาดสะบัดม้วนกลับเข้าไปในปากส่วนที่พันอยู่ค่อยๆคลายออก

นรินทร์กดลั่นไกส่งกระสุนเข้าจุดสังหารทุกลูกแต่ปีศาจสาวทั้งคู่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดกลับดาหน้ากันเดินเข้ามาใกล้ นรินทร์ก้าวถอยหลังกรูมาชิดหญิงสาว กระสุนเหลือเพียงไม่กี่นัดเขาจะทำเช่นไรดี พิมพลอยเงยหน้าขึ้นมองนรินทร์ตัวประหลาดสาวทั้งคู่ยังตรงก้าวเข้ามาเรื่อยๆ หรือว่าเธอกับเขาจะหนีไม่รอดแล้วจริงๆ

อูเลกับคะฉิ่นกลับมาถึงบ้านหลัง จากที่อดทนเดินบุกลุยฝ่าดงมาโดยไม่หยุดพักเพื่อให้กลับถึงก่อนค่ำ มะเมียะ ลดา ทรงยศและชาวบ้านต่างมารุมล้อมถามถึงบุคคลที่หายไป อูเลเล่าเรื่องราวคร่าวๆให้ฟังแต่ไม่ได้บอกว่าตนปลุกผีจนเกิดเรื่องขึ้น

"ถ้าอย่างนั้นหมอพิมก็ยังไม่เจอแล้วคนอื่นๆก็ยังมาหลงกันอีก"มะเมียะกล่าวสรุปถอนหายใจรู้สึกเป็นห่วงทุกคน

"ผมจะออกไปตามหาพวกเขา"ทรงยศพูดขึ้นเขาไม่อาจอยู่นิ่งได้รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา

"พรุ่งนี้ค่อยไปนะพ่อทหาร เราจะเกณฑ์คนไปช่วยตามหากันต้องเจอเป็นแน่"อูเลพูดขึ้น

"แล้วชาวบ้านจะไปกันหรอ"ทรงยศไม่แน่ใจเพราะคราวก่อนไม่มีใครอาสาเลย

"เมื่อวานพวกเราพลัดหลงกันไม่ได้เข้าไปในป่าลึกนัก ชาวบ้านคงยินดีช่วยแต่ต้องกลับก่อนพลบค่ำ"

ทรงยศพยักหน้าเข้าใจ สีหน้าเขาเคร่งเครียดบอกถึงความวิตกกังวลเป็นห่วงเพื่อนทหารทั้งคู่ที่อีกคนรักเหมือนพี่ชายส่วนอีกคนก็เหมือนเพื่อนตาย ลดาสังเกตอาการเห็นถึงความไม่สบายใจของชายหนุ่มจึงแตะไหล่เขาเบาๆเธอเองก็รู้สึกเป็นห่วงทุกคนเช่นกัน

"ผมรู้สึกเป็นห่วงพวกเขาแปลกๆกลัวจะมีเรื่องที่ไม่ดีเกินขึ้นครับ ลดา"ทรงยศจ้องมองในตาหล่อนแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะมีเพียงอูเลและคะฉิ่นเท่านั้นที่รู้ว่าพลัดหลงกันที่ใด


*ผู้เขียนอาการป่วยไม่ค่อยจะดีนัก แต่รู้ว่ามีคนรออ่านอยู่ก็ดีใจ รีบมาแต่งต่อเผื่อให้ทุกคนได้อ่านกัน เรื่องราวกำลังเข้มข้นนรินทร์กับพิมพลอยจะรอดไปๆด้อย่างไร อย่าลืมติดตามกันต่อเนอะกำลังมันเลยคะ

**ช่วยคอมเม้นกันด้วยนะคะ ผู้เขียนรออ่านเพิ่มกำลังใจจะได้หายป่วยไวไวรีบมาปั่นให้อ่านกันต่อค่ะ





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น