Madmplus

ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนนักเขียนหน้าใหม่อย่างผมด้วยนะคร้าบบบ..

บทที่ 4 โซดากับภูมิ

ชื่อตอน : บทที่ 4 โซดากับภูมิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2560 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 โซดากับภูมิ
แบบอักษร


ฟ้าถล่มโลกทลายอะไรแบบนี้ เมื่อวานก็เจอสองวันนี้มาก็เจออีกสองงั้นเหรอ เหมือนทุกอย่างจะดูดีนะ แต่ว่าอ่อยใครไม่เคยสำเร็จนะซิ มันทำให้เสียความมั่นใจชะมัด


เฮ้ย!! ไอ้ชิวอี้มึงเป็นอะไรวะ ยืนส่ายไปมาอยู่ได้” เสียงของภูมิทำเอาชิวอี้ถึงกับตกใจจนต้องหันไปมอง ร่างโปร่งที่สูงกว่า 185 เซนติเมตรที่เดินเข้ามา


“พอดีกูมาทักเขาเพราะคิดว่าเป็นไอ้แบงค์อะดิ ที่นี้เขาไม่สบายกูก็เลยไม่รู้จะทำยังไงต่อดีวะเพื่อน” ชิวอี้พูดด้วยท่าทางจริงจัง ผิดกับภูมิที่ดูเหมือนจะรู้ว่าผมสบายดี ไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่เพื่อนเขาเข้าใจ


“อืม.. แล้วไหนว่ามึงหิวข้าว ไม่ไปกินแล้วไง” ภูมิยังทำเสียงดุ จนผมเริ่มจะหมั่นไส้ละ รู้ว่าหล่อแต่ไม่ต้องเก๊กก็ได้ไหม ไม่มีความอ่อนโยนบางเลย


“กูก็หิวนั่นแหละ แต่เดี๋ยวกูว่าจะพาเขาไปส่งที่ห้องพยาบาลก่อนแล้วค่อยไปกินไง”


“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวกูพาไปเอง นั่นไงมึงชวนไอ้แบงคฯที่นอนอยู่ตรงโน้นไปกินกันก่อนไป เดี๋ยวกูไปส่งหมอนี่แล้วจะตามไป ปล่อยตัวให้หิวนานๆ ไม่ได้นะโว้ย เป็นนักกีฬามึงก็ต้องรู้จักรักษาสุขภาพให้ไม่งั้นลงแข่งจะไปชนะเขาได้ยังไง” ฟังดูเป็นหลักเป็นการมากอันที่จริงก็แค่อยากจะใกล้ผมใช่ป่าว พูดอย่างงี้แล้วลองอ่อยดูแล้วกัน


“อื้อออ..แค่กๆๆ” ผมแกล้งครางพร้อมๆ กับไอเล็กน้อยให้น่าเชื่อถือ


“อืม..สงสัยจะป่วยจริงๆ ด้วยซินะ” แล้วมือหนาๆ ของภูมิก็วางแปะที่หน้าผากของผมราวกับว่าเป็นคุณหมออย่างงั้นแหละ ถ้าจำไม่ผิดภูมิย้ายมาเข้าที่มหาลัยเดียวกับผมนี้หลังจากที่มีการประกวดเดือนมหาลัยไปแล้ว ในโควต้านักกีฬา เลยทำให้ภูมิไม่ได้ประกวดด้วย ซึ่งถ้าภูมิมาทันงานนี้คงเลือกยากระหว่างภูมิหรือชิวอี้ละ เพราะงานดีทั้งคู่


“อ้าวแล้วทำยังไงละ” ชิวอี้ยังเป็นห่วงอยู่ดี


“เออ..พวกมึงไปกินข้าวก่อนเลย เดี๋ยวกูตามไป ห้องพยาบาลอยู่ใกล้แค่นี้เอง” ภูมิพูดเสียงรำคาญๆ จนชิวอี้ยอมทำตาม ก่อนจะเดินไปปลุกไอ้แบงค์ตัวจริงที่เซ่อขี้ตาตื่นมา


ด้วยความที่ตัวของภูมิมันสูงกว่าผมเกือบสิบห้าเซนติเมตร การที่จะประคองพยุงผมเลยทำได้ลำบาก เพราะมือสั้นๆ ของผมที่กอดคอเขาไว้มันก็ได้แค่เกี่ยวที่คอเท่านั้น พยุงยังไงก็ไม่ได้อยู่ดี สุดท้ายเขาเลยตัดความรำคาญด้วยการยกตัวผมให้ลอยไปไว้ที่หลัง ทำให้หน้าของผมที่ซบเข้ากับซอกคอของเขาได้กลิ่นน้ำหอมแบบสปอร์ตที่เหมือนเป็นฟีโรโมนดึงดูดให้ผมต้องสูดหายใจลึกเข้าไป


“พอแล้วมั้ง นี่ซอกคอนะไม่ใช่ยาดมจะได้มาสูดดมอะไรขนาดนั้น” เสียงเหมือนคนรู้แกวของภูมิทำเอาผมชะงักไปนิดนึ่ง ก่อนจะต้องแสดงต่อเดี๋ยวไม่เนียน


“แค่กๆๆ อืมมม” เป็นไงละ..รางวัลตุ๊กตาทองยอดเยี่ยมปีนี้จะเป็นของใครไปได้ถ้าไม่ใช่ของผม


“เลิกอ่อยได้แล้วมั้ง นายไม่ได้ป่วยจริงๆ ซักหน่อย” หือ..เขารู้ด้วยเหรอเนี่ย


“หือ...”


“ไม่ต้องงงหรอก คนป่วยที่ไหนจะเอามือมาบี้นมแบบนี้ แถม K ก็ยังแข็งจนทิ่มหลังอีกต่างหาก” เช็ดดดดด!! ของผมแข็งตอนไหนวะ แล้วก็จริงๆ ด้วยที่มือของผมไปบี้หัวนมของภูมิจนเสื้อนักศึกษายับอยู่สองจุดแค่นั้น


แล้วรู้แล้ว ทำไมไม่ปล่อยให้ผมลงวะ จะมาแบกผมไว้ทำไมเนี่ย เสียเซลฟ์จริงๆ อ่อยใครก็พลาดทุกราย สรุปผมต้องอยู่โดดเดี่ยวหัวโตงั้นเหรอวะเนี่ย


“อืม.. รู้แล้วก็ปล่อยเราลงได้ละ เดี๋ยวเราเดินไปเอง”


“เรื่องอะไรละ คนป่วนจะหายง่ายๆ ได้ยังไงของแบบนี้มันต้องฉีดยาก่อนรู้หรือเปล่า” เฮ้ย!! แล้วภูมิไปเอาคำพูดนี้มาจากไหนวะเนี่ย เหมือนผมเดะเลย


“เฮ้ย..อะไร ไม่เอาฉีดยง ฉีดยาอะไร ไม่ต้อง” ผมดิ้นตัวเองเล็กน้อยเพื่ออยากจะลงจากหลังของภูมิแล้ว มันโคตรเสียหน้าเลยที่ถูกจับได้แบบนี้


“อ้าว..ก็ไหนนายบอกกับไอ้ชิวอี้ไม่ใช่เหรอว่าอยากให้ช่วยฉีดยาแทนถ้าอาจารย์ไม่อยู่ ก็นี่ไงเราจะพาไปฉีดยาก่อนจะได้หายนะ” ภูมิเขาไม่ได้พูดเปล่าเพราะเขายังเอาแกล้งเอานิ้วมาแหย่วนที่ก้นของผมอีก


อุ๊ย!! นิ้วนาย” ผมร้องประท้วง


“รู้สึกดีใช่ป่าวละ?” เอ๊ะ!! มันยังไงกันแน่ละเนี่ย หรือเขาจงใจจะแกล้งผมโทษฐานที่ไปอ่อยเพื่อนเขาแล้วก็เขาอีก


“รู้ส้ง..รู้สึกอะไรละ น่าเกลียดจะตายชัก เอานิ้วออกไปเลยนะ.. อูยยยย..อืมมม.. อย่าแกล้งดิ” ยิ่งพูดนิ้วนั้นก็ยิ่งแหย่ลึกเข้า นี่ดีนะที่ยังมีกางเกงนักศึกษากั้นไว้อยู่ แต่ถ้าไม่มีละก็ แฮะๆๆ ผมคงมันส์กว่านี้


“ชอบก็บอกว่าชอบดิ.. ไม่เห็นต้องแอ๊บเลย จะอ่อยก็อ่อย ทำเป็นผลุบๆ โผล่ๆ ไม่แน่จริงอยู่นั่นแหละ” เฮ้ย!! นี่หมอนี่มันกำลังว่าผมอยู่นี่หว่า


“ปล่อยเลยนะ เราไม่ปงไม่ไปมันแล้ว ห้องพยาบาลน่ะ ปล่อยซิ” ผมเริ่มเสียงเครียดละ ผู้ชายอะไรว่ะ ห่ามเกิน


“ไม่ทันละ มาถึงละนี่น่า” เขาพูดขึ้นก่อนที่ผมจะเงยหน้ามามองแล้วก็เห็นป้ายห้องพยาบาลอยู่เต็มตา แต่อีกป้ายที่ผมไม่เห็นคือ 'ปิดให้บริการชั่วคราว' นั่นเอง


ภูมิ

.................................................................................................

ครบแล้วนะครับตัวละคร 4P ของผม งานนี้นายเอกของผมจะทำยังไงดีต่อไป คงต้องตามต่อตอนหน้านะครับ

ยังไงก็ฝากคอมเม้นท์ให้ด้วย แถมกดไลค์ด้วยนะครับ

ความคิดเห็น