Madmplus

ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนนักเขียนหน้าใหม่อย่างผมด้วยนะคร้าบบบ..

บทที่ 3 โซดากับชิวอี้

ชื่อตอน : บทที่ 3 โซดากับชิวอี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2560 17:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 โซดากับชิวอี้
แบบอักษร

เป็นเพราะผมคิดถึงแต่คำพูดของไอ้บอยทำให้เมื่อคืนทั้งคืน ผมแทบไม่ได้หลับได้นอน เพราะทำยังไงก็แปลความหมายของมันไม่ออกซักที ว่ามันกำลังหมายถึงอะไรกันแน่จนตอนนี้ผมต้องมาเอาหัวนอนทับแขนตัวเองอยู่ที่โต๊ะยาวด้านข้างตึกบริหาร ก่อนที่ตากำลังจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ผมก็ต้องสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ ก็มีมือของใครซักคนมาโอบที่ไหล่ผมอยู่ด้านหลัง แล้วก็มีความรู้สึกเหมือนเขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่ด้วย


“เออ.. กูก็รอมึงอยู่เนี่ย เมื่อไหร่จะลงมาละ อืม.. กูก็นั่งกับไอ้แบงค์นี่ไง ไอ้ห่านี่ก็ขี้เซาฉิบหาย เออๆๆ ยังไงก็เร็วๆ หน่อยละกันกูเริ่มหิวแล้ว” เหมือนว่าคนที่มาจับหลังผมมันจะคุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว


“นี่ไอ้แบงค์มึงจะขี้เซาทำไมวะ เดี๋ยวไอ้ภูมิลงมาจะได้ไปแดกข้าวกัน” ไม่พูดเปล่ายังมีหน้าเอามือมาสะกิดผมอีก เอาจนผมเริ่มรำคาญแล้วนะ สงสัยคงต้องหันไปด่ามันซักทีแล้ว


เฮ้ย!! นี่นะ.. ชิวอี้เหรอ!!” ทุกคำเมื่อกี้ที่กำลังจะพ่นหายไปหมดแล้ว หายไปกับความหล่อของเดือนมหาลัยและซิกแพคที่เป็นลอนตอนที่เขาถอดเสื้อหลังจากเตะบอลเสร็จใหม่ๆ ก็นอกจากจะเป็นเดือนมหาลัยแล้ว เขายังเป็นนักกีฬาฟุตบอลของมหาลัยด้วยนี่หน่า อึ๊ย!! แบบนี้จะพลาดอ่อยได้ไงล่ะ


อ้าว!! นี่นายไม่ใช่ไอ้แบงค์เหรอ?” ไม่น่าถามโง่ๆ เลยนะ ก็เห็นอยูแล้วว่าไม่ใช่มันจะถามเพื่ออะไรหนอ แต่เมื่อหักกลบลบกับความล่ำความหล่อแล้วละก้องานนี้ผมยอมให้ก็ได้นะ


“เราโซดานะ แต่จะให้เราแทนแบงค์ก็ไม่ขัดนะ” พูดจบปั๊บ มือผมก็ไวปุ๊บจับมือขาวที่วางอยู่บนไหล่เมื่อกี้มากำไว้ นี่ขนาดเล่นกีฬาเยอะนะ มึงยังนุ่มได้ขนาดนี้ สมมติว่ามือนิ่มๆ แบบนี้ลูบไล้ไปบนทั่วของผมละ ยิ่งถ้าได้โดนบีบหน้าอกอวบๆ ของผมด้วยแล้วผมจะฟินแค่ไหนกัน


สายตาที่ลดต่ำลงมามองดูเป้าที่ตุงอยู่ในกางเกงนักศึกษาตัวนั้น ทำไมมันดูนูนจนน่าจับจังเลย


เฮ้ย!! นายๆๆ ไม่สบายรึเปล่า ทำไมหน้าแดงแบบนั้นละ ไหวรึเปล่า ให้เราพาไปห้องพยาบาลไหม” เออไม่สบายเหรอ มุขดีนี่หว่า งั้นใช้มุขนี่แหละอ่อย


“อื้อออ..ไม่ค่อยสบายเลย แค่กๆๆ” ใส่มารยาเข้าไปโว้ย ไอ้โซดา อ่อยไว้อย่าให้รอดมือไปได้งานดีขนาดนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ นะเพราะฉะนั้นต้องรีบทำคะแนน “อืมมม..ถ้าอาจารย์ไม่อยู่นายช่วยฉีดยาให้เราแทนได้ป่าวละ” ฮึๆๆ แต่ต้องเป็นเข็มอันใหญ่นะ เข็มเล็กๆ ไม่อยากจะโดน


“อ้าว.. เราไม่ได้เรียนหมอนะ เราจะไปฉีดยาให้นายได้ยังไง”


“ได้ซิ~ ฉีดแบบนี่ไม่ต้องเป็นหมอใครก็ฉีดได้” อ้าว.. ทำไมทำหน้างงแบบนั้นละ อุตส่าห์หยอดเปิดทางขนาดนี้ยังไม่เข้าใจอีกเหรอเนี่ย


“เหรอ..ใครก็ได้ใช่ป่าว งั้นเดี๋ยวเพื่อนเรามาเดี๋ยวเราจะให้มันฉีดให้แล้วกัน พอดีเรากลัวเข็มนะ” พอได้ฟังผมงี้อยากเอาหน้าทิ่มดินให้มัรู้แล้วรู้รอดไป อะไรมันจะซื่อได้ขนาดนี้วะเนี่ย 


ผมนึกอะไรออกแล้วงานนี้ต้องลองเสี่ยงดูถ้าได้ก็ถือว่าได้งานสดงานซิงไปกินง่ายๆ รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลองหน่อยดูซิพ่อหนุ่มของผมจะใสซื่อรึเปล่า 


“ตั้มป่ะ” ผมใช้แขนเกี่ยวคอเขาแล้วดึงคนที่ตัวสูงกว่าให้เข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะกระซิบถอยคำแผ่วๆ ข้างๆ หู 


“เปล่า..เราชื่อชิวอี้ ไม่ได้ชื่อตั้ม สงสัยนายเพ้อเพราะพิษไข้แล้ว” อืม..แม่แต่คำว่าว่าตั้มก็ยังไม่รู้จัก นี่มันเวอร์จิ้นอยู่หรือเปล่าเนี่ยหา


“อือออ..” ครางแล้วนะ จะมีอารมณ์ร่วมกับผมหรือเปล่าเนี่ย


“อื้อหือ..สงสัยไข้ขึ้นกะทันหันเลยมั้ง ครางแล้วด้วย ทำไงดีวะ” คุณเคยเห็นเด็กเล็กๆ เวลาทำอะไรไม่ถูกแล้วหันซ้ายหันขวามองทางโน่นทีทางนี้ทีมั้ยครับ ถ้าเคยเห็นนั่นแหละคือท่าทางของชิวอี้ตอนนี้ที่เป็น


เฮ้ย!! ไอ้ชิวอี้มึงเป็นอะไรวะ ยืนส่ายไปมาอยู่ได้” เสียงเข้มๆ ของใครคนหนึ่งที่ดึงความสนใจของผมให้หันไปมอง นี่มันวันโลกาวินาศอะไรสำหรับผมกันเนี่ย นั่นมันนายภูมิ นักกีฬาบาสมหาลัยนี่หว่า..


ผมรีบจับที่มุมปากตัวเองก่อนเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้มีน้ำอะไรย้อยออกมาให้ขายหน้า อือออ.. นี่มันงานดีๆ ทั้งนั้นแล้วผมจะอ่อยใครดีละ.. โหย~ โซดาลำบากใจนะเนี่ย



​​ชิวอี้

.............................................................................

โผล่มาอีกหนึ่งรายแล้วตอนนี้มี 3P แล้ว เดี๋ยวอีกหนึ่งคนกำลังเดินมา รับรองงานดีไม่มีตกครับบบบ

ความคิดเห็น