Madmplus

ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนนักเขียนหน้าใหม่อย่างผมด้วยนะคร้าบบบ..

บทที่ 2 โซดากับบอย

ชื่อตอน : บทที่ 2 โซดากับบอย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2560 23:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 โซดากับบอย
แบบอักษร


หลังจากที่ผมกลับมาถึงห้อง ผมก็ทิ้งตัวแปะลงไปบนที่นอนนุ่มๆ ของตัวเอง ก่อนที่จะพลิกตัวหงายขึ้นหยิบตุ๊กตาหมีตัวเล็กขนาดหนึ่งฝ่ามือที่ไอ้คิวซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดมาดู

เฮ้อ!! คนอย่างผมจะเอาอะไรนักหนาล่ะ ได้แค่นี้กูถือว่าบุญแล้ว ทั้งที่ในใจผมโคตรอิจฉายัยโบว์แฟนของไอ้คิวชิบหาย ที่ได้ของขวัญเป็นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ขนาดนั้น เห็นไอ้คิวบอกว่าตัวเท่ากับยัยโบว์นั่นแหละ แค่ได้ฟังยังเจ็บจี๊ดในใจเลย ผมวางตุ๊กตาหมีตัวเล็กจิ๋วตัวนั้นลงไว้ที่หัวเตียง ก่อนจะนอนคว่ำหน้ากับหมอนอย่างเซ็งๆ เพราะการอ่อยของผมมันไม่ประสบความสำเร็จเอาซะเลย


ก๊อก..ก๊อก..ก๊อก' เสียงเคาะประตูห้องผมดังขึ้น ในขณะที่ผมกำลังปล่อยให้สมองล่องลอยไปเรื่อยเปื่อย


ผมโผล่หน้าขึ้นมาจากหมอนเล็กน้อย ก่อนที่จะมองไปยังเข็มนาฬิกาแขวนผนังที่บอกเวลาตอนนี้คือสี่ทุ่ม แล้วใครกันวะที่มาหาผมในตอนนี้.. หรือว่าจะเป็นไอ้คิว แต่ถ้าเป็นมันจริงผมจะจับมันปล้ำเลยดีไหมไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ในเมื่ออ่อยก็แล้ว ยั่วก็แล้วยังไม่สำเร็จ สงสัยคงต้องรวบหัวรวบหางมันไปเลย


ก๊อก..ก๊อก..ก๊อก' เสียงเคาะประตูดังที่ขึ้นอีกครั้ง เรียกให้ผมต้องรีบลุกขึ้นไปเปิดดู


“มาแล้วๆ เคาะอยู่นั่นแหละ นี่มันสี่ทุ่มแล้วนะครับ ไม่รู้จักคำว่าเวลาส่วนตัว ระ...” ถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลยครับ เพราะคนตรงหน้ามันแม่งโคตรเท่เลยอะ สายตาของผมถือวิสาสะมองไล่ไปบนกล้ามที่เป็นมัดๆ เรียงตัวแน่นอยู่ภายใต้เสื้อกล้ามรัดๆ ตัวนั้น ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อคนตรงหน้ามันพูดขึ้น


“ถ้าจะมองขนาดนี้จะกินเลยไหมล่ะ”


“แล้วกินได้จริงป่าวล่ะ หึๆ” ผมต้องยอมรับเลยว่าถึงคนตรงหน้าผมมันจะไม่ได้หล่อขนาดไอ้คิว แต่ถ้าเทียบระดับความเท่กันละก็ กินกันไม่ลงหรอกแค่เฉพาะซิกแพคที่มีผมก็อยากจะอ่อยมันขึ้นมาแล้ว


“นายนี่มันจริงๆ เลย นี่อ่อยกับทุกคนเลยหรือเปล่า?” เออ..จริงด้วยคนนี้มันยิ้มแล้วดูหล่อดีนี่หว่า


“เปล่าอ่อยซักหน่อย ว่าแต่นายเป็นใครละ มีธุระอะไรกับเราเหรอ” ผมยังไม่ละความพยายามที่จะส่งสายตาเยิ้มให้ เพราะหวังฟลุ๊ค


“เออ..ขอโทษนะ เรามาหาไอ้ดลน่ะ มันอยู่ป่าว?”


“ดลไม่อยู่อะ..อยู่แต่โซดา ไม่รู้ใช้แทนกันได้รึเปล่า” นี่ไง..ทอดสะพานกันเห็นๆ เรื่องอ่อยขอให้บอก เผื่อฟลุ๊ก


“หึๆๆ นี่นายกำลังอ่อยเราอยู่ใช่ป่าว?” แหม.. ทำกันขนาดนี้ถ้าเรียกว่าไม่อ่อยแล้วที่บ้านมันจะเรียกว่าอะไรกันละครับ


“หือ..เปล่านี่ เราก็แค่คุยธรรมดา ไม่ได้อ่อยเลย อะไรทำให้นายคิดว่าเราอ่อย”


สายตาผมเริ่มไล่ลงต่ำไปจนถึงเป้ากางเกงที่ตุง


เฮ้ย!!.. คุยกับเราก็มองหน้าเราดิ อย่ามองที่อื่น”


“ก็ที่อื่นมันน่ามองกว่าอะ..เอ๊ย!! ก็มองหน้าอยู่นี่ไงละ แล้วนายคิดว่าเรามองตรงไหน”


“ก็... มองตรง....” เขาพูดเสียงลากยาวๆ พร้อมกับไล่สายตาของตัวเองลงมามองที่เป้า “ตรงนี้ไง”


บ้าเหรอ!! ใครจะไปมองที่เป้าของนายกันละ นายนี่โรคจิตชะมัด” ผมพยายามปฏิเสธเสียงแข็งแต่มันก็พูดไม่ได้เต็มปากนี่หน่า ก็ผมมองของมันจริงๆ อะ แล้วก็ไม่ได้แค่มองอย่างเดียวด้วย ผมยังจินตนาการว่าตอนนี้มือข้างหนึ่งของผมกำลังลูบไล้ไปทั่วซิกแพกแกร่ง ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งลูบไล้ไปที่เป้าตุงของเขา แถมยังหยอกล้อเล่นมันอย่างสนุก


“เอาน่า เราแค่ล้อเล่น สรุปแล้วไอ้ดลอยู่ไหมละ” ฟู่ว.. โชคดีนะที่แค่ล้อเล่นเท่านั้น


“ดลที่ว่าน่ะ ดลไหนเหรอ? ใช่ดลวิศวะหรือเปล่า?” ผมถามกลับ


“ใช่ๆๆ ดลนั่นแหละ ว่าแต่นายเป็นเมียไอ้ดลมันเหรอ”


เฮ้ย!! ไม่ใช่ซักหน่อย ใครจะไปเป็นแฟนของไอ้ดลหน้าหม้อมัน” ผมรีบปฏิเสธพร้อมกับส่ายหน้าดิกๆ เรื่องอะไรจะให้ผมไปเป็นแฟนไอ้หื่นนั่น ตัวก็เตี้ยพุ่งก็ยื่น โอ๊ย!! ชาติหน้าตอนบ่ายๆ ผมยังไม่เอาเลย


“อ้าว..เหรอ ก็เห็นว่านายอยู่ในห้องเดียวกันนี่หน่า”


“ห้องไอ้ดลนะอยู่ตรงโน้น 306 นี่มันห้อง 309 ต่างหากละ”


“ไหน..ก่อนที่เราจะเคาะเราก็ดูแล้วนี่น่าว่าเป็นห้อง 306 อะ แล้วมันจะเป็น 309 ได้ยังไง” โดยไม่ได้นัดหมายเมื่อผมกับเขาสองคนหันหน้าไปดูที่เลขบนประตูด้วยกัน ก่อนจะพบว่าเลขเก้าที่เคยติดสนิทกลับมีอยู่กลับทิ่มส่วนที่หนักลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก พร้อมกับที่เขาเอามือไปแตะเลขหกแล้วหมุนกลับ แล้วก็ถึงเวลาฮ่า..ซิครับ


“ขอโทษนะที่รบกวน”


“ไม่ยกโทษให้หรอก รู้ไหมว่าตอนนี้มันสี่ทุ่มกว่าแล้ว เนี่ยเห็นไหมว่าหน้าเราหมองหมดแล้วเพราะนอนน้อยเนี่ย ใครจะรับผิดชอบกันละ”


“ว้า~ แย่จัง พอดีเราติดธุระซะด้วย ไม่งั้นจะไปช่วยผลิตครีมมาส์กหน้าให้ซักหน่อย” ไอ้ที่พูดว่าครีมมาส์กหน้าอะ มันหมายถึงอันนั้นใช่หรือเปล่าวะ อ้าวแล้วมันจะเดินไปไหนละทำไมไม่มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนวะเนี่ย โคตรทิ้งปมให้คาใจเลยอะ    


“นี่..เราชื่อบอยนะ แล้วถ้าเราไปเคาะประตูห้องนายให้นายรู้ไว้เลยนะว่าเราไม่ได้เคาะห้องผิดแล้วนะ” พูดจบมันก็ดันประตูห้องไอ้ดลเข้าไปก่อนที่ไอ้ดลมันจะโผล่หน้าออกมายิ้มให้ผมแบบงงๆ แต่ผมก็ไม่ได้ยิ้มตอบอะไรนอกจากจะเดินเข้าห้องด้วยอาการงงๆ เพราะคำพูดสุดท้ายของไอ้บอย


สรุปนี่มันอ่อยผม หรือผมอ่อยมันกันแน่วะเนี่ย


​บอย

.............................................................................

โผล่กันแล้วกับบอยนะครับเดี๋ยวครบเมื่อไหร่ได้เริ่มจัดหนักนะ ตอนนี้ปล่อยให้ โซดา เขาอ่อยไปก่อนนะครับ

ความคิดเห็น