MyTwin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CAfe love 26

คำค้น : yaoi,cafe,หมอ,คาเฟ่,คัตเตอร์,ขนมปัง,ชายรักชาย,นิยาย Y ,cafe love,fic,fic cafe,fic cutbang

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2560 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CAfe love 26
แบบอักษร

ตอนนี้ผมกำลังจัดการกับขนมเค้กที่ซื้อมาอยู่ ตอนนี้พวกคนที่ไม่ชอบขี้หน้าผมมองตามตั้งแต่ที่ไอ้หมอเถื่อนเดินเข้ามาส่ง จะมองทำไมคนกำลังสนุกกับการแกล้งคน


“เอ่อคุณปังกำลังจะทำอะไรหรอครับทำไมให้ผมเอาพริกมาซะเยอะขนาดนี้”


“แกล้งคน”


“ห๊ะ อะไรนะครับ ไม่ดีนะครับคุณปังแบบนั้น”


“เลิกเรียกคุณปังซักทีเถอะน่า อายุเท่ากันแท้ๆนะนายเนี่ย”


“แต่ว่า”


“ไม่มีแต่ แล้วไอ้พวกที่กำลังสอดรู้สอดเห็นอยู่นั่นอะ เขาจ้างให้มาทำงานไม่ได้ให้มาสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน”


“นินายมีสิทธิอะไรมาด่าพวกฉัน นายตั้งหากที่เป็นคนนอก คิดจะจับคุณๆเขาทั้งครอบครัวเลยรึไง เมื่อเช้ามาท่านประธาน พอเที่ยงก็มากับคุณคัต ไร้ยางอาจสิ้นดี” ผมเลยวางมือจากกำลังยัดพริกลงไปในก้อนเค้กแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่พูด ดูแล้วคนส่วนใหญ่ก็เป็นที่ไม่ชอบผมตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ผมแคร์หรอ ไม่แคร์หรอก คัตมันยังกล้าจะทำเพื่อผมเลย มันกล้าที่จะบอกใครๆว่าผมเป็นแฟนมัน มันบอกให้ผมไม่ต้องแคร์คนอื่น ทำไมผมจะต้องแคร์คนอื่นล่ะแค่นี้ผมทำได้อยู่แล้ว ผมยกยิ้มอย่างผู้ชนะ ฮ่าๆๆ


“ใครไร้ยางอายครับคุณผู้หญิง ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วนะ ผมอุตส่าห์ไม่ยุ่งกับคุณ ให้คุณอยู่ในที่ของคุณ แต่คุณก็ยังมายุ่งกับผมอีก ผมก็แค่มาช่วยป๊าดูงาน ในเมื่อคุณทำขนมไม่ได้เรื่องเองคุณก็ไม่มีสิทธิมาว่าผม อ่อแล้วก็เรื่องจับอะ อย่ามาเข้าใจอะไรผิดๆ ผมไม่ได้จับใครทั้งนั้น”


“หรอแล้วที่มาตามคุณคัตตอยๆ  นี่คือไม่ได้จับแล้วมีสิทธิมาเรียกท่านประธานแบบนั้นอีก ครอบครัวเขาก็ไม่ใช่เหอะ”


“ทำไมผมจะเรียกไม่ได้ ก็ผัวผมเป็นลูกชายป๊านิครับ”ผมส่งยิ้มปานน้ำผึ้งให้หญิงสาว ตอนนี้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกันเลยทีเดียว ช็อคล่ะซิ๊


“อ่อเกือบลืม ถ้าใครคิดจะทำตัวแบบเลขาพี่คัตเตอร์ล่ะก็ระวังไว้นะครับ ผมไม่ใจดีเหมือนหน้าสวยๆของผมเมื่อมีคนเข้ามายุ่งกับคนของผม ถ้ากลัวว่าผมจะโกหกเรื่องสถานะล่ะก็เชิญไปถามคุณเลขาได้เลยนะครับว่าวันนี้เขาเจออะไรมาบ้าง ไม่แน่พรุ่งนี้เขาอาจจะลาออกก็ได้”

พูดจบผมก็ลงมื้อทำขนมสุดแสนจะเพอร์เพ็คต่ออีกครั้งโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น ตัดออกเป็นชิ้นๆ มีเพียงชิ้นเดียวที่ผมไม่ใส่พริกลงไปเลยแล้วแต่งหน้าเค้กใหม่ เผื่อไม่ให้เห็นลองรอยของการกระทำของผม ส่วนเค้กอีกก้อนผมจัดการแต่งหน้าเค้กด้วยน้ำตาลปั้นเป็นรูปผู้หญิงนั่งอ้าปากหวอ ในสวนกุหลาบสีม่วง แล้วปิดท้ายด้วยการเขียนหน้าเค้กด้วยลายมือที่สวยงาม กับประโยคที่ว่า [หาสามีเองไม่ได้ ผมช่วยหาเอาไหม]


“ปัง ผมถามหน่อยซิ ปังจะเอาเค้กพวกนี้ไปแกล้งใครอะ”


“ของคุณเลขากับเจ้านายของพวกคุณไง”


“ปังเอาจริงหรอ”


“เอาจริงสิ ใครอยากเอาไปฟ้องหัวหน้าคุณก็ได้นะครับ”ผมจัดการเอาเค้กของคุณเลขาใส่กล่องเหมือนเดิมแล้วเริ่มเอาเค้กที่ทำเอาไว้ให้ไอ้หมอเถื่อนวางใส่จานอย่างสวยงามเหมือนเค้กใหม่เอี่ยมที่เพิ่งเอามาออกมาตัดเฉยๆ


“ให้ผมช่วยยกไปไหม”


“ไม่เป็นไรแค่นี้สบายมาก เดี๋ยวยกไปส่งให้เดี๋ยวจะการเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยน้า ไม่รู้ด้วย”


“งั้นถ้าผมช่วยคงไม่เป็นไรหรอก เพราะเฮียคงไม่ทำไรผมอยู่แล้ว”


“อ้าวทำไมลงมาละ งานเสร็จแล้วหรอ”


“ยังหรอกครับ เฮียนั่งหัวปั่นกับงานอยู่ เลยให้ผมลงมาตามพี่ เฮียกลัวพี่ไปมีเรื่องกับใครเขา”


“นิเห็นพี่เป็นคนยังไง มากลัวพี่ไปมีเรื่องกับใครเนี่ยนะ เห็นพี่บอบบางขนาดนั้นเชียว”


“เฮียไม่ได้กลัวพี่จะเป็นอะไร แต่กลัวคนที่มาหาเรื่องพี่ตั้งหาก เฮียบอก กลัวเมียเฮียทำคนอื่นช็อคเหมือนคุณเลขา ฮ่าๆๆ”โถ่ไอ้หมอเถื่อน มึงนิจะรู้ใจกูเกินไปและ


“คุณเลขากลับมาทำงานแล้วใช่ไหม”


“กลับมาแล้ว”


“ดีเลยพี่มีของฝากให้คุณเลขาด้วย”


“ไม่ดีมั้งครับ”ปากบอกไม่ดีแต่หน้านิความเจ้าเล่ห์มาเต็มครับน้อง


ผมเดินตามน้องมาจนถึงหน้าห้องทำงานของท่านประธาน ผมเห็นแม่เลขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ผมก็ทำหน้าไร้เดียงสาเดินเข้าไปหานางแล้ววางกล่องเค้กลงบนโต๊ะ


“ผมให้นะครับ ปลอบใจเรื่องพี่คัตเตอร์”ผมส่งยิ้มให้นิดนิดแล้วเธอเข้าไปในห้อง แต่ยังไม่ทันได้เปิดประตูก็ได้ยินเสียงกรี๊ดดังลั่น สงสัยคงเปิดกล่องเค้กแล้วมั้งฮ่าๆๆ ไอ้หมอเถื่อนนั่งหน้าเครียดเลย อ่านเอกสารอย่างตั้งใจ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าผมเข้ามาในห้องแล้วทาร์ต วางจานเค้กของผมไว้บนโต๊ะรับแขกข้างๆที่ตัวเองนั่งทำงานอยู่ พอรู้ตัวว่าผมเข้ามาแล้วเลยวางเอกสารเดินมาหาที่ผมนั่งอยู่


“ทำอะไรเลขาอีกละ”


“ไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ให้เค้กปลอบใจเรื่องมึงแค่นั้นเอง”


“แค่นั้นจริงๆใช่ไหม เมื่อกี้กูได้ยินเสียงกรี๊ด”


“แค่นั้นจริงๆ”


“แล้วนั่น เค้กอะของกูหรอ”


“ใช่ของมึงแหล่ะ”


“งั้นกูกินนะ”


“กูให้กินแค่ชิ้นเดียวเลือกเอา”


“ห๊ะ ชิ้นเดียวเนี่ยนะ”


“ใช่ชิ้นเดียว”


“ไม่อะ กูจะกินทั้งหมด”


“มึงพูดเองนะไอ้หมดเถื่อนว่าจะกินทั้งหมด มานั่งนี่ข้างกูเนี่ย”


“มึงหายงอนกูแล้วหรอดื้อ”


“ยังไม่หาย แต่ถ้ามึงมานั่งกินเค้กข้างกูอาจจะหายก็ได้”


“แน่ใจว่าถ้ากูกินเค้กจะหายงอนกู นะดื้อ”


“แน่นอน เลือกเลยว่าจะเริ่มจากชิ้นไหน”งานนี้ได้มีคนท้องพังอย่างแน่นอน ชิ้นเดียวไม่พอแต่จะกินทั้งหมด ฮ่าๆๆ มันก็ชี้โดนไม่ใส่ใจอะไรมากก็แค่เค้กธรรมดาที่มันไม่รู้ว่าผมจับยัดใส่พริกเป็นที่เรียบร้อย พอมันกินคำแรกเข้าไปมันกำลังจะคายออกผมรีบเอาอุดปากมัน


“ห้ามคาย กินลงไป”มันวางถ้วยที่ตักชิ้นเค้กแยกไว้แล้วจะเอามือผมออก มือรึคนอย่างขนมปังจะยอม


“ถ้าคายกูจะโกรธ กูลงโทษมึงข้อหาปล่อยให้เขาอ่อยอยู่ได้”ในที่สุดมันก็ยอมกลืนเค้กลงไป ผมเอามือออกจากปากมัน


“ไอ้ดื้อมึงจะฆ่ากูรึไง”


“กินให้หมด มึงพูดเอง”


“ดื้อ”


“ไม่ต้องมาดุกู กูให้มึงกินแค่ชึ้นเดียวแต่มึงพูดเองว่ามึงจะกินทั้งหมด”


“กูไม่กิน”


“งั้นกูกลับบ้านล่ะ”ผมลุกออกจากโซฟา มันก็ไม่ได้ห้ามอะไรผมที่ลุกออกมา มันนั่งแท็กซี่กลับบ้านเลย พอเข้าบ้านผมก็เข้าครัวทำขนมเลย พอหงุดหงิดผมก็มักจะใส่วิธีนี้เนี่ยแหล่ะระบาย พอทำเสร็จผม ผมก็มานั่งกินขนมที่ตัวเองทำ พอผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู มันโทรเข้ามาหลายสายแต่ผมเลือกที่จะไม่โทรกลับ พอเห็นเบอร์ทาร์ตโทรเข้ามาด้วยผมเลยเลือกที่จะโทรกลับหาน้อง


[อยู่ไหนครับพี่ปัง เฮียโทรหาทำไมไม่รับ]


“แล้วทำไมต้องรับ อยู่บ้าน ทำขนมเลยไม่สนอะไรทั้งนั่น”


[เฮียเป็นห่วงนะพี่]


“เรื่องของมัน”ผมอาจจะเอาแต่ใจ แค่ชิ้นเดียวผมก็หายงอนมันแล้วแท้ๆ


[โถ่พี่ปัง อยู่บ้านก็ดีแล้วครับ เย็นนี้พี่อยากกินอะไรรึเปล่า]


“ไม่เอาอ่ะ ไม่อยากกินไร แค่นี้นะ”ผมกดวางสาย แล้วเดินขึ้นห้องไปหาอะไรทำบนห้อง


ก๊อก ก๊อก ก๊อก .........


ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมามองไปที่หน้าตา อ่ามืดแล้วหรอเนี่ย เสียงเคาะประตูยังดังอยู่ผมเลยลุกไปเปิด


“พี่ปังกินข้าวรึยัง”ผมมองหน้าทาร์ตนิ่งๆ ทาร์ตอยู่นี่แปลว่ามันเลิกงานกันแล้วซินะ


“ไม่หิว ถ้ายังไม่ได้กินก็ไปทำอะไรกินได้แล้วทาร์ตมืดแล้ว”


“เฮียทำต้มยำอยู่ ผมเลยขึ้นมาถามพี่”


“อื้อ ลงไปเถอะพี่เหนื่อยๆ จะนอนต่อและ”ผมปิดประตูเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเหมือนเดินคว้าเอาลูกรักมากอด


“ลงไปกินข้าว”มันเข้ามาตอนไหนเนี่ย


“ไม่กิน กูไม่หิว”


“ไม่หิว ก็ต้องกินอย่ามางอแง”


“กูไม่ได้งอแง ไม่หิวก็คือไม่หิว”


“แล้วใครบอกให้กูต้องกินข้าวเย็นทุกมื้อห๊ะ”ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วย ผมลุกขึ้นมานั่งมองมัน


“ดื้อลงไปกินข้าว”


“ไม่กิน”มันถอนหายใจแล้วเดินออกจากห้องไป ผมเพิ่งเห็นของมันวางอยู่ที่หัวเตียงทั้งโทรศัพท์ กระเป๋าตังค์ กุญแจรถอยู่ครบเลย ผมนอนกลิ้งไปกลิ้งมาก็นอนไม่หลับเลยหยิบโทรศัทพ์ขึ้นมาเล่นเกม ผมไม่รู้ว่าเล่นไปนานเท่าไรจนกระทั้งไอ้หมอเถื่อนมันเดินเข้ามาในห้อง มันก็ไม่ได้พูดอะไรหยิบเสื้อผ้าในตู้แล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไป ทำไมผมถึงรู้สึกน้อยใจมันแบบนี้


“ดื้อลุกมาอาบน้ำ”ผมแค่มองไปที่ไอ้หมอเถื่อนแต่ก็ไม่ขยับ


“ไม่กลับบ้านรึไง”


“เฮ้อ งั้นกูกลับล่ะ อยากทำไรก็ทำเลยดื้อ”มันเดินมาหยิบของแล้วเดินออกไป ผมมองไปที่รั่วหน้าบ้านเห็นทาร์ตไปเปิดให้มัน เท่านั่นแหล่ะน้ำตาผมก็ไหลออกมาเลย ถ้าผมหนีตัวหายไปตอนนี้จะเกิดอะไรขึ้นไหม น้องจะอยู่ได้ไหม ผมหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กออกมาเก็บเสื้อผ้าลงในกระเป๋าหยิบ เงินที่ผมเก็บไว้ออกมาติดตัวไม่กี่พัน ที่เหลือเอาใส่รวมไว้กับกล่องที่เป็นสมุดธนาคารที่ทาร์ตสามารถถอนได้ โทรหาพี่ข้าวเม่าว่าผมจะไปของอยู่กับพี่เขาสักพัก ลบเบอร์ที่โทรออกเมื่อกี้แล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเตียง ลงไปข้างล่างไม่เห็นมีใครอยู่แล้วไฟปิดเรียบร้อย ผมวางกล่องไว้ที่ห้องรับแขกเอาโพสอิทติดไว้เขียนสั้นๆ ว่า ไม่ต้องห่วงแค่ขอไปพัก


ร้าน XXX


“พี่ข้าวเม่าคนหล่อ คิดถึง”ผมเดินเข้าไปหาพี่เม่าที่ยืนอยู่หน้าร้านอย่างเท่อะ กระโดดกอดพี่มันทีหนึ่ง


“ไม่ต้องมาคิดถึงกูเลย บอกกูมาที่บอกว่าจะมาอยู่ด้วยนิหมายความว่าไง”


“ขออยู่ด้วยจนกว่าจะสบายใจได้ป๊ะล่ะ”


“กูไม่เล่นนะปัง”


“ผมก็ไม่ได้พูดเล่น”


“เดินตามกูมาเลย กูจะโทรหาทาร์ต”


“ถ้าพี่โทรผมจะไปที่อื่น แล้วจะไม่มาให้พี่เห็นหน้าอีกเลย”ผมหยุดเดินแล้วพูดเสียงจริงจังใส่พี่มัน ผมเหนื่อยผมอยากพัก แต่ผมไม่อยากไปไหนไกล ไม่อยากทิ้งน้อง


“กูถามจริง มึงเป็นอะไรปัง”


“ผมแค่เหนื่อย”


“แค่นั้น ปกติมึงสู้แถบตายเที่ยวตลอดคืนกลับบ้านเช้าเปิดร้านปิดร้านมึงก็มาเที่ยวอีก แต่อยู่ๆมึงมาบอกกูว่าเหนื่อย แค่อยากพักแค่นั้น แล้วที่ไม่ให้กูโทรหาไอ้ทาร์ตเพราะมันไม่รู้เรื่องที่มึงออกมา ผัวมึงก็คงจะไม่รู้สินะ”


“ผัวอะไรพี่”


“อยากมาหลอกกูว่าไม่มี กูรู้แล้วกัน มีเรื่องกับมันมาล่ะซิ”ไอ้พี่รู้มาก ผมก็ไม่ได้มาเที่ยวนานแล้วนะมันรู้ได้ไงเนี่ย


“ก็แค่น้อยใจแม่งนิดหน่อย แล้วก็เรื่องแม่ด้วยเลยอยากพัก”


“กูว่าไม่นิดและ มึงเดินตามกูมาได้และ แม่งลูกค้าก็มองอยู่ได้  ใครมองน้องกู กูขึ้นค่าเหล้าสองเท่า ใครยุ่งกับน้องกูมึงเตรียมโดนโยนออกจากร้านได้เลย”มันตะโกนดังลั่นร้าน ดีนะยังเป็นช่วงนั่งชิวอยู่เลยได้ยินทั้งร้าน


“โหดร้ายยยยยย”ผมพูดล้อเลียนพี่มัน


“นอนกับกูได้ใช่ไหม”


“แน่นอน แต่ก่อนผมยังนอนกับพี่ได้ ว่าแต่พี่เหอะผมมานอนด้วย จะเอาห้องไหนไว้หิ้วสาว”


“แค่ดูร้านกูก็ปวดหัวพอแล้ว แถมมีมึงมาเป็นตัวป่วนด้วยคงมีเวลาไปหิ้วหรอก”


“คร้าบๆ”


1 หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ช่วงหนึ่งอาทิตย์นี้ ผมมักจะโทรหาน้องสองสามวันครั้งใช้ตู้โทรศัพท์สาธารณะโทรไป เพื่อดูว่าน้องสบายดีไหม  โรลบอกว่าไอ้หมอเถื่อนมานอนที่บ้านทุกวันบอกว่าไอ้หมอเถื่อนตามหาผมไปทั่วกลับมาบ้านตีสามตีสี่ตลอดบางวันก็แค่กลับมาอาบน้ำแล้วก็ไปทำงานต่อ แยมส้มร้องไห้ทุกวันเลยบอกผมหายไปไหน ทำไมถึงทิ้งแยมส้ม ฟังแล้วอยากร้องไห้หนักกว่าเดิม เป็นห่วงไอ้หมอเถื่อนเข้าไปใหญ่เลยทีนี้


“กูไปส่งบ้านเอาไหม”


“เอา พาไปส่งหน่อยดิ”


“มึงเนี่ยน่า รู้ตัวไหมว่ายิ่งมึงออกมาแบบนี้มึงยิ่งแย่กว่าเดิมอีก เวลากูปล่อยให้มึงอยู่คนเดียวทีไรก็เอาแต่ใจลอยไปถึงไหนต่อไหนก็ไม่รู้”


“ขนาดนั้นเลย”


“ไปไป กลับบ้าน”


พี่เม่าขับรถมาส่งที่บ้าน ผมขอบคุณพี่เขาแล้วเดินเข้าไปในบ้านรถของทาร์ตกับไอ้หมอเถื่อนยังจอดอยู่ พอผมเข้าไปในห้องรับแขกก็เจอแยมส้มนั่งกอดเจ้าลูกรักผมอยู่ตรงที่ว่างหน้าทีวีมีผ้าปูลองให้เจ้าตัวสามารถนอนกลิ้งเล่นได้ แต่งตัวชุดโรงเรียนเรียบร้อยกำลังดูสกู๊ปปี้ดู ที่โรลซื้อมาติดไหวให้แยมส้มดูแก้เบื่อ ผมเดินเข้าไปหาแล้วนั่งข้างหลังแล้วลูบหัวเบาๆ


“ม๊าปัง อึก คิดถึง ม๊าปังไป แง ไหนมา ทำไมม๊าปังทิ้งแยมส้มล่ะ แยมส้มเป็นเด็กไม่ดีหรอ อึก แง แงงงงง”


“ไม่ร้องนะครับคนเก่ง ไหนทำไมมานั่งอยู่คนเดียวครับ”


“พี่ทาร์ตกับพี่โรลอยู่ในครัวฮับ ส่วนป๊าเพิ่งกลับมาฮับ”ผมเช็ดน้ำตาให้แยมส้ม หยิบยางรัดผมเส้นเล็กมันจุกผมให้ลูกชาย


“แล้วทำไมมากอดปิกาจูของม๊าได้ล่ะครับ”


“ป๊าบอกว่าถ้าคิดถึงม๊าให้กอดเจ้าตัวนี้ไว้ เดี๋ยวม๊าก็กลับมา”


“งั้นไปหาพี่ทาร์ตกันครับ วันนี้พี่ทาร์ตไปส่งใช่ไหมครับ”


“ใช่ฮับพี่โรลก็บอกว่าจะไปส่งแยมส้มด้วยล่ะ”ผมอุ้มแยมส้มเข้าไปในห้องครัว ทั้งสองคนกำลังช่วยกันเตรียมอาหารเช้าอยู่ ผมวางแยมส้มลงบนเก้าอี้ตรงโต๊ะกินข้าวเดินเข้าไปยืนข้างหลังระหว่างกลางทั้งสองคน


“กลับมาแล้ว”


“พี่ทาร์ตผมหูแว่วล่ะ พี่คิดถึงพี่ปังมากเกินไปใช่ไหม”


“พี่ก็คงคิดว่าอย่างงั้น  สงสัยพี่คงคิดถึงพี่ปังมากไปเหมือนกัน”


ผมอมยิ้มให้ทั้งสองคน ผมหอมแก้มโรลก่อนจะหอมแก้มทาร์ต แล้วเดินทิ้งทั้งสองคนเดินขึ้นไปบนห้อง พอเปิดเข้าไปก็เจอกับไอ้หมอเถื่อนนอนอยู่บนเตียง หน้าที่โทรมมาก ผมปีนขึ้นไปบนเตียงทิ้งตัวนอนทับไอ้หมอเถื่อน จนมันอึดอัดมันลืมตาขึ้น


“ถ้าบอกว่านี่คือความฝันดีที่ที่สุดตลอด1อาทิตย์ที่ผ่านมาเลยก็ได้  ถึงมันจะเป็นความฝันแต่ก็อยากจะบอกว่า ขอโทษ  ขอโทษที่ไม่เคยจะฟังมึงเลย ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกมึงเลย ถึงจะรู้ว่าเชื่อใจกันแต่ไม่เคยคิดว่ามึงจะน้อยใจ แค่คำว่าเหนื่อยของมึงก็สามารถพังโลกทั้งใบของกูได้เลย กูพยายามตามหามึงไปทุกทีแต่ก็หามึงไม่เจอสักที อยากกอดมึงให้นานกว่านี้ อยากดูแลมึงให้นานกว่านี้ แม่งทรมานว่ะเวลาไม่มีมึงอยู่ด้วย  สิ่งเดียวที่กูรู้คือกูรักมึงและจะไม่มีวันเปลี่ยน ต่อให้ตอนนี้มึงหนีกูไป แต่กูจะตามมึงกลับมาอยู่กับกู เพราะกูคงปล่อยมึงไปไม่ได้หรอกดื้อ กลับมาได้อยู่ด้วยกันได้ไหม  กลับมาจับมือกันอีกครั้ง”ผมซุกหน้าลงที่ที่ไหล่ไอ้หมอเถื่อน สิ่งที่ผมเหมือนมันคือความรู้สึกที่ไม่สามารถปล่อยมือจากมันได้ ตลอดเวลาผมมักจะคิดถึงเรื่องของมัน เรื่องของความรู้สึกคนเรามันบังคับกันไม่ได้ ผมคงไม่กล้าปล่อยมือจากผู้ชายคนนี้อีกแล้ว แสงสว่างของผม


“กลับมาแล้ว จะไม่หนีไปไหนอีกจนกว่ามึงจะปล่อยมือกูเอง ไอ้หมอเถื่อนของดื้อ”


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}