สูญองศา

ยินดีต้อนรับสู่นิยายอีโรติด ตลก โปกฮา ติดตามกันเยอะๆน๊าาาา อัฟตามใจคนแต่ง จะมีอีบุคด้วยจร้าา

บทที่ 5 ทะเลและสองเรา 35 %

ชื่อตอน : บทที่ 5 ทะเลและสองเรา 35 %

คำค้น : บันไดมาร นิยายอีโรติค หวานแหวว สวยงาม

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2560 17:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ทะเลและสองเรา 35 %
แบบอักษร

บทที่  5

ตลอดระยะเวลาในการเดินทางเธอไม่พูดไม่จา นั่นยิ่งทำให้เขากระวนกระวาย ต้องทำยังไงให้เธอหายจากอาการใบ้กิน เหมือนเธอสร้างกำแพงให้เขาห่างจากหัวใจแม้ร่างกายจะใกล้เพียงเอื้อมถึง 


วันนั้นเกิดอะไรขึ้นเขารู้ดีทุกห้วงคำนึงใบหน้าอ่อนหวานเต็มตื้น มือหนายังจำสัมผัสอ่อนนุ่มนั้นได้ และที่สำคัญความแข็งขึงอัดแน่นที่ยังไม่เคยปลดปล่อยสักครั้ง มันเครียดจัดจนเขาต้องเล่นเวทหักโหมตลอดสามวันติด 


ไม่ได้แตะต้องแม้แต่ปลายก้อย


‘เศร้าใจ’


โรงแรมดีไซด์หรูริมหาด ภายในตกแต่งโอ่อ่า พนักงานต้อนรับนอบน้อม เธอเดินเข้าไปพร้อมเขา เซอร์วิสโรงแรมรับกระเป๋าขึ้นไปเก็บ แชนดาเรียระย้าราคาแพงประดับโถงรับแขก ทุกอย่างดูลงตัวไปหมดคงต้องชื่นชมเจ้าของที่รสนิยมดีหรือไม่สถาปนิกก็ต้องเก่งระดับพระกาฬ มากกว่าคือเงินต้องถึง


เจ็บปวดก็ตรงนี้


หญิงสาวแยกจากท่านประธานหนุ่มมาเพราะเขาอนุญาตให้พักผ่อนตามสบาย จะมีประชุมอีกทีช่วงบ่ายของพรุ่งนี้ เธอยังอยู่ในสภาพเสื้อสูททำงาน เดินเตาะแตะริมชายหาด มือซ้ายถือรองเท้าส้นสูง ทรายอ่อนยวบยาบเมื่อเธอเหยียบย่ำ มันตราทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ชายทะเล ลมพันปอยผม มือบางดึงยางรัดผมสีดำออกหลับตารับกลิ่นอายทะเล


เอริคกอดอกทอดมองไปยังวิวสวย น้ำใสสีเขียวมรกตไกลออกไปเป็นเกาะพาดผ่านขวางทางน้ำ ชายหนุ่มความคิดตันจนหาทางออกไม่เจอ สายตาเขายังอยู่ที่หญิงสาวริมหาด 


มองจากบนนี้มันตราตัวเล็กเท่ามด ผมสยายต้องลมพลิ้วไปด้านหลัง คงต้องปล่อยให้เธอใช้ความคิดสักพัก ชายหนุ่มถอดเนคไทลวกๆ สูทที่สวมถอดพาดเก้าอี้ แผ่นหลังหนาล้มตัวลงเตียงห้องสวีทหรูคุ้นตา



เสียงโหวกเหวกดังจากสระว่ายน้ำของโรงแรม ปลุกเธอจากภวังค์อุจาดที่เธอเผลอคิดไปไกล เจ้านายหนุ่มผู้มีความขบถในตัว ภายนอกดูเคร่งขรึม เย็นชา มาดนุ่ม ประกอบใบหน้าหล่อเหลาทำให้เขาเพอร์เฟคแต่อีกมุมหนึ่งที่เธอพานพบคือความร้อนแรงหิวกระหายเจนจัดในเรื่องอย่างว่าราวกับคนละคน เหมือนเทวดาและพญามารสิงสู่อยู่ในร่างเดียว เธออยากปฏิเสธว่าไม่ต้องการสิ่งที่เขาหยิบยื่นแต่อีกใจก็โหยหาสัมผัสนั้น


‘นี่เธอบ้าไปแล้ว’


หญิงสาวเดินเหม่อลอยมายังเสียงนั้น ริมสระน้ำเต็มไปด้วยบทสนทนาสุภาพกระนั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกดีขึ้นมาสักนิดตรงกันข้ามก็เหมือนผรุสวาททางอ้อม


“ไม่เป็นไรหรอกที่เธอจะทำอะไรผิดพลาดเพราะขนาดพระเจ้ายังพลาดได้เลยที่ปล่อยให้เธอเกิดมา”


หญิงผมบรอนกอดอกเป็นต่อ ทูพีชที่สวมใส่เผยสัดสวนสมวัยที่ดูหย่อนคล้อยตามกาล ทว่าความมาดมั่นเป็นทุนเดิมไม่เคยทำให้เสียงความมั่นใจสักครั้ง และอีกฝ่ายเป็นสาวผมแดงทรวดทรงสะบึม แทบล้นทะลักออกมาภายนอก


เธอมองดูภาพหญิงสองวัยปะทะคารมกันมันหยด 


“ปากดีไปเถอะ”


“อะๆเด็กเมื่อวานซืนอย่างเธอยังปากดีเลยนับประสาอะไรกับฉัน” แววตาวาววับ ยิ้มเป็นต่อ


“แก”


“ฉันนึกว่าความคิดเธอจะโตขึ้นกว่านี้ซะอีก” นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างหยันเหยียด "ที่แท้ก็โตแต่" เหลือบมองหน้าอกอีกฝ่ายแล้วกลอกตาขึ้นเพดาน


อีกฝ่ายดาหน้าเข้ามาหวังประทุษร้าย เมื่อหญิงผมบรอนถูกผลักจนกระพือปีกผับๆตกแหล่มิตกแหล่ มันตราพรวดเข้าหาฉุดแขนไว้ได้ และในที่สุด 


ตูม!!

เป็นคนที่ยื่นมือเขาไปช่วยที่ซวยแทน (ยินดีด้วยยัยมันตรา)


“เอ๊าแม่หนู ถ้าเธอเป็นชายหนุ่มฉันคงจะลงไปช่วย แต่นี่เราเป็นผู้หญิงด้วยกัน งั้นฉันจะช่วยแก้แค้นให้” เสี้ยวนาทีเท้านางก็ยันสาวผมแดงคว่ำคะมำลงสระเช่นกัน


“...” มันตราลูบหน้าไล่น้ำ แสบจมูกไปหมด 


สาวผมแดงฉุนขาดขึ้นจากสระไปแล้ว จะเหลือก็แต่


เธอที่ลอยตุบป่องอยู่กลางน้ำ บทเรียนนี้สอนให้รู้ว่าไม่ใช่เรื่องของเราอย่าเข้าไปยุ่ง เธอหอบร่างเปียกปอนห่อหุ้มผ้าขนหนูที่ขอจากพนักงาน


เดินจากชั้นล่างขึ้นมาห้องพัก แต่พอค้นหาคีย์การ์ดกลับพบว่า


ไม่มี!!!!!! ‘หายไปไหน’ ควานหาในถุงแทบปริ้น 


ยังไงก็  ไม่มี!!!!!  


อะไรจะซวยซ้ำซวยซ้อนซวยซ่อนเงื่อนขนาดนี้


เธอเดินทางออกจากประเทศเพื่อมาพบความหายนะโดยแท้ หญิงสาวก้มมองเท้าเธอเริ่มรู้สึกหนาว น้ำจากกระโปรงหยดตุบลงพื้นสะอาด น่าสมเพสเหลือเกิน เป็นสภาพที่แม่บ้านมาเจอต้องด่ายกโคตรเป็นแน่ ครั้งจะเดินลงไปชั้นหนึ่งก็เหนื่อยเสียแล้วเธอก้มหน้าฟุบอยู่หน้าประตูห้องพัก





ไม่ได้หายไปไหนจร้า จะพยายามนะคะรีด 

เป็นกำลังใจกดไลด์ กดแชร์ คอมเมนต์จร้าาา

^_^




ความคิดเห็น