Crystal_Blue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.13 ตัวกวน ป่วนประสาท

ชื่อตอน : Ep.13 ตัวกวน ป่วนประสาท

คำค้น : ธาม-วาฬ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2560 15:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.13 ตัวกวน ป่วนประสาท
แบบอักษร

Ep.13 ตัวกวน ป่วนประสาท

แกร๊ก

"นี่วาฬ! ล๊อกประตูอีกแล้วนะ"

เงียบ

เสียงเงียบกริบเหมือนป่าช้าไม่ได้ทำให้อารมณ์ของคนหน้าห้องสงบตาม กลับทำให้ธามเดือดปุดๆประหนึ่งภูเขาไฟกำลังระเบิด

"คุณธามค่ะ"

แล้วป้าสายที่เหมือนจะชินช้ากับการเอาแต่ใจของคนในห้องซะแล้ว แล้วการที่วาฬปิดประตูล๊อกห้องจะเป็นเรื่องปกติของบ้านไปแล้ว ทุกครั้งที่ธามกลับมาวาฬจะล๊อกห้องไม่ยอมให้ธามเข้าห้องตลอด ป้าสายถึงต้องมาคอยเอากุญแจสำรองไขห้องให้แบบนี้

แกร๊ก

"วาฬ! ฉันจะขย้ำนายซะ!"

"อ๊าาาาากกกกก"

แล้วธามก็ไล่กวดวาฬไปรอบห้องให้ป้าสายปิดประตูห้องแล้วล๊อกห้องจากด้านนอกให้อีกด้วย ปล่อยให้เจ้านายที่จะเข้าสี่สิบอยู่แล้ววิ่งไล่กันเหมือนเด็กๆ

"วาฬ บอกให้มานี่ไง!"

"ไม่!!!"

คนหนึ่งวิ่งหนีไปหลบอีกมุมของห้อง ธามก็วิ่งไล่จนตัวเองขึ้นไปคลานเข่าอยู่บนเตียง

"ทำไมต้องทำให้ฉันโมโหอยู่เรื่อย!"

"ฮึ ก็บอกแล้วไง ว่าจะกวนให้คุณประสาทกินไปเลย"

หมับ

"ปากดีจริงๆเลยนะ"

แล้วความซวยก็มาเยือนแล้วล่ะ ตอนที่ธามคว้าหมับเข้าที่โซ่ปลายเตียงก่อนจะกระตุกแรงๆจนวาฬล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น

"โอยยย เจ็บ!"

"หึ เจ็บก็ดีสิ สมน้ำหน้า ดื้อดีนัก"

ขวับ ขวับ ขวับ

ได้โซ่แล้วก็สาวเอาๆให้วาฬครูดกับพื้นพรมเข้าไปใกล้มากขึ้นเรื่อยๆจนคว้าตัววาฬขึ้นมากดทับบนเตียงได้

"ม่ายยยยยย ปล่อยยยย!"

ทุกวันมันก็เป็นอย่างนี้แหละ กว่าวาฬจะสงบธามก็ต้องเหนื่อยไม่น้อย จากที่ทำงานแล้วยังต้องมาปราบผยศเจ้าตัวป่วนอีก แล้วมันก็เป็นอย่างนี้ทุกวันแต่วาฬก็ไม่เคยจำเลย...สักครั้ง

.

.

.

.

"ท่านประธานครับ!!!"

"มีอะไร"

"ที่บ้านโทรมาครับ เอ่อ ดูเหมือนว่าจะมีใครเป็นอะไร..."

"ใคร?"

แล้วไม่ต้องคิดนานคนที่ธามนึกหน้าออกคนแรกก็ลอยเข้ามาในสมอง ภาพของวาฬที่อาจจะเป็นอะไรไปแล้ว แค่นั้นธามก็กรูออกจากห้องประธานแล้วตรงไปที่บ้านอย่างรีบร้อน

ปัง

"วาฬ วาฬ"

แต่พอวิ่งผ่านหน้าคนใช้ในบ้านทั้งการ์ดทั้งแม่บ้านก็วิ่งกรูตามธามขึ้นมา คนที่หมดมาดก็หอบแฮ่กๆจับประตู

"หึๆ อ้าว คุณธาม กลับมาไว จังนะครับ"

คนที่มือถือโทรศัพท์บ้านยืนอยู่ขอบหน้าต่างที่ชอบนั่งประจำ ริมฝีปากแสยะยิ้มสะใจให้ธามถอนหายใจเมื่อเห็นว่าวาฬสบายดี

ส่วนคนที่แสยะยิ้มสะใจกับผลงานก็เริ่มจะกลั้นหัวเราะไม่ไหว ก็แค่โทรไปป่วน นิดๆหน่อยๆ

...ผมโทรมาจากที่บ้านของท่านประธานครับ แย่แล้วครับ แย่แน่ๆเลย คนสำคัญของท่านประธานแย่แล้วครับ...

แค่นั้นคนของธามก็ทำหน้าแตกตื่นไปรายงาน ก็เบอร์บ้านของธามจริงๆ ก็ต้องคิดว่าเป็นเรื่องจริงอยู่แล้ว

"ตัวแสบ!!!"

.

.

.

.

.

"ท่านประธานครับ!!!"

"คราวนี้อะไรอีกละ!!!"

"เสียงเดิมเลยครับ ครั้งนี้เหมือนจะไม่สบายจริงๆ"

ครั้งที่แล้วธามหน้ามืดเกินไปเลยโดนตัวแสบของเขาหลอกเอาง่ายๆ แต่คราวนี้คนฉลาดก็เปิดมือถือดูกล้องวงจร แล้วก็ต้องเบิกตากว้างตอนที่เห็นวาฬลงไปกลิ้งกำพื้นโดยที่โทรศัพท์บ้านไว้แน่น ง้อตัวเหมือนกำลังทรมานให้ธามรีบลุกพรวดขึ้น

"เตรียมรถเดี๋ยวนี้เลย"

ไม่นานธามก็กลับมาถึงบ้านด้วยสภาพที่ไม่ต่างจากคราวก่อน

ปัง

"วาฬ!!!"

"ฮ่าๆๆ กลับมาแล้วเหรอครับ คุณธาม"

ดูจากสภาพแล้ววาฬก็ไม่ได้เป็นอะไรเลย แถมยังนั่งหัวเราะในชุดเสื้อเชิร์ตตัวหนาอีกต่างหาก

"หึ"

หมับ

ไม่ต้องรอช้าธามก็คว้าโทรศัพท์บ้านมาถือแล้วคว้าแขนวาฬที่ตอนนี้ดูสะใจมาก

"ครับ?"

"จะทำให้ฉันคลั่งตายหรือยังไง? รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงมากแค่ไหน"

"ที่แท้คุณก็ซ่อนกล้องไว้ในห้องนี่เอง ถึงได้รู้ว่าผมทำอะไรเป็นยังไงบ้าง"

วาฬก็ยังทำหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราว ให้ธามยิ่งโกรธกว่าเดิม เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปปิดประตูแล้วกระชากร่างของวาฬขึ้นเตียง

และก็อีกหลายครั้งต่อหลายครั้งที่วาฬโทรไปป่วนให้ธามต้องแจ๋นกลับมาที่บ้านแต่วาฬก็ไม่เคยจำ

.............................................

แล้วครั้งนี้ก็เหมือนกัน

ปังๆๆ

"วาฬ เปิดประตูนะ"

"ไม่"

"ไม่เปิดใช่ไหม?"

แกร๊ก

แล้วการที่ธามพกกุญแจสำรองห้องนอนตัวเองก็กลายเป็นเรื่องปกติ ไขเข้าห้องไปทำหน้ายักษ์ใส่วาฬที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่มุมประจำ

"ชิ ทำไมต้องพกกุญแจด้วยเล่า"

"ก็นี่มันบ้านฉัน"

ฟึ่บ

เจ้าของห้องดึงเน็คไทน์ออกจากคอเสื้อแล้วปลดกระดุมข้อมือเตรียมลงโทษคนดื้อที่ช่วงนี้ต้องมีเซ็กส์กันทุกวันเป็นการลงโอษเลียขอบปากเหมือนสัตว์ป่า

แล้วแน่นอนว่าถ้าธามเลียขอบปากแบบหิวกระหายแบบเมื่อกี้ล่ะก็ บทรักที่วาฬเรียกว่าบทลงโทษก็จะเริ่มต้นขึ้นในไม่ช้า

"อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นผมจะ...ผมจะกัดลิ้น.."

"ฉันจะกัดนายเอง"

หมับ

ไม่ต้องรอให้วาฬได้ทำตามที่ขู่ ธามก็คว้าเอวแล้วสอดนิ้วเข้าไปในปากกันไม่ให้วาฬทำได้ตามที่พูด แล้วก็ไม่ลืมที่จะดึงร่างของวาฬเข้ามาหา สูดกลิ่นหอมๆที่เป็นกลิ่นเฉพาะของวาฬ

"ถ้านายกัดลิ้นตัวเองล่ะก็ ฉันจะปล่อยน้องชายนายไว้ในกรงจระเข้ คิดดูสิ ว่าไอ้เจ้า อะไรนะ น้ำปั่น ใช่ไหม? จะโดนกัดไปกี่ที"

กึก

"นี้คุณขู่ผมเหรอ ผมไม่...อื้ออออ"

เสียงของไอศูรย์หายเข้าไปในลำคอตอนที่ธามกดจูบลงบนริมฝีปาก สอดลิ้นไล่ต้อนทุกอย่างในโพรงปาก ไม่ลืมที่จะดึงให้วาฬเข้าใกล้เรื่อยๆจนเกือบถึงเตียง

พลั่ก

แต่ก็ไม่เคยได้ผล วาฬหัวดื้อเกินกว่าจะยอมเดินตามไปที่เตียงง่ายๆเพียงเพราะจูบจูบเดียว

"อย่ามาหลอกกันซะให้ยากเลย"

"หึ มานี้น่าวาฬ"

ฟึ่บ

หมับ

แล้วก็เหมือนเดจาวูที่หมอนนิ่มๆลอยมากระทบใบหน้า มือใหญ่ก็ขยุ้มหมอนแล้วคว้างไปข้างเตียง คิ้วกระตุกกับคนดื้อที่คว้าทั้งหมอนทั้งหมอนข้างปาใส่ไม่ยั้ง

"ไม่มีทาง"

"หึ จะไม่ยอมง่ายๆอย่างนั้นเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ"

"ฉันยึดโทรศัทพ์"

"คุณก็ยึดไปแล้วนิ๊"

วาฬเถียงทันควัน ทำหน้าไม่พอใจประจวบเหมาะกับที่หมอนมันหมดไปแล้ว

"งั้นเหรอ? จริงด้วยสินะ งั้นถ้ามาหาฉันดีๆล่ะก็ ฉันจะแต่งห้องใหม่?"

"ห้ะ?"

วาฬถึงกับทำหน้างง การทำห้องใหม่แล้วมันจะใช้เป็นข้อต่อรองได้ยังไง

"ไม่สนเหรอ? หรือว่าชอบห้องของฉันซะแล้ว"

"ไม่มีทาง ผมไม่ชอบที่นี้เลย ที่นี้มันคุกชัดๆ"

คำตอบที่เหมือนจะถูกใจไม่น้อยทำให้ธามยิ่งนึกคึก นอนตะแคงข้างเท้าคางมองวาฬ

"ก็ฉันจะให้นายเลือกเฟอร์นิเจอร์ แล้วก็จัดห้องตามใจนายไงล่ะ ว่าไง? เพื่อคุกจะกลายเป็นสวรรค์บ้างไง"

"หมายถึง แต่งห้องตามใจผมน่ะเหรอ"

"ใช่"

"...ไม่เอาหรอก!"

แผนนี้ก็ไม่ได้ผล ธามเลยทิ้วตัวนอนหงายก่อนจะหลับตาอย่างเหนื่อยอ่อน

"วันนี้นอนกอดเฉยๆก็ได้ ไม่ทำอะไรหรอก มานี้สิ"

"...ไม่!"

เปิดเปลือกตาขึ้นมาสบตาหน่อยวาฬก็จ้องเขม็งแล้วยังไม่ขยับไปไหน

"ดื้อไม่เลิกเลยนะ จะนอนตรงนั้นก็ตามใจ วันนี้ฉันหนื่อยแล้ว"

เท่านั้นธามก็หลับตานอนตะแคงหันหน้าเข้าหาวาฬ เวลาผ่านไปครึ่งชม.วาฬก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น ผ่านไปอีกครึ่งชม.ก็ยังยืนอยู่ที่เดิมจ้องธามที่ดูเหมือนหลับไปแล้วจริงๆ

นี้ก็ดึกมากแล้ว...จะให้คลานขึ้นเตียงไปนอนรับรองธามตื่นขึ้นมาขย้ำคอแน่ๆ

"คร่อก"

แล้วก็ช่วยไม่ได้ที่วาฬจะนั่งกอดเข่านั่งคอพับคออ่อนอยู่ที่พื้นพรมที่ประจำ

"หึๆ"

แล้วแผนที่จะรวบตัวเมียตอนเผลอๆก็ไม่สำเร็จอีก ธามเลยลงจากเตียงแล้วช้อนตัววาฬที่หลับสนิทขึ้นแนบอกตรงไปที่เตียง

"ฟื้นตัวเองแบบนี้ฉันก็เป็นห่วงพอดีสิ"

ฟอด

การหอมแก้มเบาๆที่วาฬไม่รู้สึกตัว แค่นอนคดกับอากาศหนาวๆที่ต้นคอ แน่ล่ะ ไม่ใส่อะไรเลยนอกจากเสื้อตัวยาวๆของเขานี่น่า แต่พอเห็นวาฬขนลุกขนชันธามก็ลูบไล้ผิวเนื้อให้วาฬครางอื้อๆแต่ก็แค่คราง คนที่ต้องใช้ทั้งร่างกายต่อต้านธามก็ต้องมีเหนื่อยบ้างเป็นธรรมดา หมดแรงบ้างก็หลับสนิทอย่างนี้ทุกคืน อดห่วงไม่ได้เลยต้องให้ร่างกายพักบ้างเท่านั้นแหละ

แต่การที่ธามให้วาฬพักคงเป็นเรื่องที่ผิดมหัณต์ เมื่อกำลังดูๆกล้องวงจรที่ต่อตรงกับมือถือแล้วเห็นความผิดปกติของวาฬ

วาฬมองกล้อง!

แรกๆก็ไม่ได้เอะใจ จนตอนที่วาฬเดินเข้ามาใกล้ และโบกมือใส่กล้อง!

"นี้รู้ตัวแล้วหรือ?"

ฟึ่บ

ไม่ต้องรอนานภาพในจอก็ขาดไป แถมวาฬยังทิ้งรอยยิ้มสุดท้ายไว้เป็นปมให้ธามรีบพลุนพลันออกจากห้อง

"เตรียมรถ!"

ไม่นานธามก็กลับมาที่บ้านพร้อมหยาดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามไรผม ต้องบอกว่าเป็นห่วงวาฬซะมากกว่า ตอนนี้จะหนีไปไหนอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้

ปัง

"วาฬ!"

แกร๊ก

พอเข้ามาในห้องก็เห็นเต็มๆตา ว่างาฬกำลังงัดโซที่ล่ามตัวเองไว้กับเสาเตียงด้วยยาสีฟัน

"วาฬ!"

ปัง

ประตูปิดลงให้ลูกน้องทั้งหลายยืนสงบนิ่งหน้าประตู รู้ๆกันอยู่ว่าถ้าท่านประธานกลับมาบ้านในเวลางานแบบนี้ต้องยาวแน่ๆ

"หึ คุณเอากล้องถ่ายผมไว้จริงๆด้วย ล่ามผมยังไม่พออีกหรือ!? นี้คุณคิดว่าผมเป็นทาสหรือไง!"

คนที่หากล้องเจอจนได้ลุกขึ้นยืนปาแปรงสีฟัน(ของธาม)ใส่คนตรงหน้า แต่ก็เฉียดๆ ดูท่าจะทนไม่ไหวแล้วถึงได้ปล่อยให้น้ำตาเอ่อล้นขอบตา

"ฉันไม่เคยคิดว่านายเป็นทาส"

"แต่คุณล่ามผม! ขังผม! จับตาดูผม! แล้วยังทำร้ายผมอีก!"

"ฉันไปทำร้ายนายเมื่อไหร่ ไม่เคยตบไม่เคยตีเลยสักครั้ง"

"ทำสิ! คุณทำร้ายจิตใจของผมจนป่นปี้ไปหมดแล้ว!"

ดูท่าวาฬจะถึงขีดสุดตรงนี้ ธามเลยได้แค่ถอนหายใจเดินเข้าไปหาวาฬ ซึ่งแน่นอนว่าวาฬถอยหนีจนติดกำแพง

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

"ฮึก ไม่ได้ตั้งใจอะไร ตั้งแต่เจอกันคุณก็ล่วงละเมิดทางเพศผมแล้ว แล้วจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจอีกเหรอ!?"

แล้วดูท่าวาฬจะโกรธหนักเมื่อพยายามปั่นป่วนธามเท่าไหร่ธามก็เอสไปรวมกับเรื่องอย่างว่ามากขึ้นเท่านั้น วาฬรู้สึกเหมือนตัวเองเสียเปรียบ(ก็สภาพนี้ไม่น่าได้เปรียบอ่ะนะ)แล้วมันก็เจ็บใจ

"ไม่เอาน่าวาฬ อย่าทำอย่างนี้ นายบอกว่าจะไม่หนีฉันไปไง นายสัญญากับฉันแล้ว"

แล้วก็ช่วยไม่ได้ที่ธามจะต้องทวงสัญญาเพื่อให้วาฬยังอยู่กับตัวเอง แต่วาฬกลับนิ่งเหมือนไม่สะทกสะท้านอะไรเลย เพราะงั้นธามเลยยิ่งอารมณ์เดือดกว่าเดิม

"จะปั่นหัวฉันไปก็เท่านั้น ยังไงฉันก็ลงกับนายอยู่ดี หรือจะลอง"

"อย่าเข้ามานะ"

วาฬนี้ก็ไม่เคยจำพูดไปกี่ครั้งธามก็ไม่เคยหยุด แถมยังก้าวดุ่มๆเข้าไปหาอีกต่างหาก

"ไม่เอา! คุณมันสัตว์ป่า! คุณมันซาดิาม์ คุณมันไม่มีหัวใจ!"

"เฮ้อ ด่าให้พอใจ ฉันจะนอน"

ฟลุบ

คนตัวโตดึงเนคไทน์ออกจากคอเหมือนที่เคยๆ

ฟึ่บ

พร้อมกับถอดเสื้อโชว์หุ่นเพอร์เฟ็กค์กว่านายแบบที่วาฬเห็นจนชินตา

"มานอนมา"

"ไม่เอา!"

"เร็วเข้า"

"ก็บอกว่าไม่เอาไง!"

"ตามใจ"

แล้วทั้งห้องก็เข้าสู่ความเงียบโดยมีวาฬยืนเป็นหัวหลักหัวต่อมุมหนึ่งของห้อง

แล้วประสบการณ์จากเมื่อวานมันก็บอกให้วาฬรู้ว่าธามจะไม่ทำอะไร หากธามนอนหลับตาก็คือหลับจริงๆ เมื่อวานยังอุ้มเขาไปนอนด้วยอยู่เลย

แต่ก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ จนเวลาล่วงเลยถึงเวลาที่วาฬต้องเข้านอน ถึงจะนั่งหลับไปหลายตื่นธามก็ยังนอนที่เดิม ท่าเดิม วาฬจึงคิดว่าเขาหลับไปแล้ว

ฟึ่บ

สุดท้ายก็คลานขึ้นเตียงไปนอนข้างๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมขาขาวๆที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ใส่แม้แต่กางเกงใน

หมับ

"!!!"

แล้ววาฬก็คิดผิดที่ว่าธามหลับแล้ว! จริงอยู่ที่หลับไปแล้ว แต่พอมีอะไรขยับอยู่ข้างตัวธามก็สะดุ้งตื่นง่ายๆคว้าหมับเข้าที่เอวให้วาฬเบิกตากว้างกับเสียงหัวเราะของหมาป่าเจ้าเล่ห์

"หึๆ ติดกับแล้วล่ะ"

"คุณ!"

หมับ

"อึ่ก ปล่อย อย่าจับตรงนั้น"

มีหรือที่ธามจะยอมปล่อย ยิ่งลูบๆคลำๆเจ้าแก่นกลางตัววาฬก็ยิ่งขนลุก งอตัวจนแผ่นหลังติดกับหน้าอกของธาม หันกลับไปถลึงตาใส่กลับทำให้ธามหัวเราะ

"น่ารักมากๆเลยล่ะวาฬ ตอนที่นายมองฉันแบบนั้น"

"อึ่ก คุณจะบ้าหรือไง!"

"หืม? ที่กวนประสาทฉันทุกวันนี้ไม่ใช่เพราะว่าอยากให้ฉันทำหรอกเหรอ? หืม? รู้ทั้งรู้ว่าฉันจะเอาทุกเรื่องไปลงที่เซ็กส์ หรือนายชอบกัน ถึงได้ไม่รู้จักจำ"

เมื่อเจอคำนี้วาฬก็ถึงกับเงียบ สาเหตุหนึ่งก็มาจากมือใหญ่ที่กอบกำลูกชายเขาไว้เต็มมือนี้แหละ

"อย่า! อย่านะ!"

"นายเองก็เป็นมาโซฯที่ชอบทำตัวเหมือนรังเกียจแต่จริงๆตรงนี้มันรู้สึกมากกว่าฉันซะอีก นายเองก็ชอบสิ ใช่ไหม ชอบให้ฉันขืนใจแล้วครางอยู่ใต้ร่างฉัน"

"อึ่ก ไม่จริง!"

ฟึ่บ

"อ๊าาาาา"

วาฬถึงกับเชิดหน้าขึ้นสูง เล็บจิกลงบนแขนของธาม กรอกตาไปมาอย่างหาตัวช่วย แต่สภาพที่ถูกล่ามมือไม้อ่อนปวกเปียกนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรวาฬ มีแต่จะตอกย้ำให้วาฬเจ็บใจมากกว่าเดิม

"อึ่ก อือออ"

ฟึ่บๆๆๆ

"อึ่ก อย่า! อย่า!"

พรวด

ไม่ทันไรความต้องการของวาฬก็ทะลักล้นออกมาเต็มฝ่ามือที่รองรับอยู่ก่อนแล้ว เจ้าของลูกๆที่เพิ่งปล่อยออกมาดูโลกกลับมีน้ำตาไหลอาบแก้ม

"ฮึก ไหนบอกว่าจะนอนเฉยๆไง ฮึก แบบนี้ไม่เรียกว่านอนเฉยๆแล้ว!"

"ฉันพูดก็จริง แต่นั้นมันเรื่องเมื่อวาน วันนี้ฉันพูดสักคำหรือยังว่าจะไม่ทำ ฉันบอกแค่ฉันจะนอน จริงมะ?"

พอได้ยินคนเจ้าเล่ห์พูดวาฬก็คิดตามแล้วประมวลผลได้ว่า เรื่องจริง!

พลั่ก

"คุณมันเจ้าเล่ห์ คุณมัน…"

ลิ้นร้อนไล่เลียขอบริมฝีปากล่ามไปที่จมูก กดจูบที่ดวงตา ไล่เลียข้างแก้มลากยาวไปจนถึงหู ก่อนจะขบเม้มติ่งหูพร้อมกับเลิกเสื้อวาฬขึ้นมาเหนือหน้าอก

"ฮึก ไม่เอาแล้ว ฮึก ไม่เอา!!"

วาฬที่ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้ใครง่ายๆแต่หลังจากมาอยู่ที่นี้ได้ไม่ถึงสามเดือนก็กลายเป็นคนเจ้าน้ำตา อะไรนิดอะไรหน่อยน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม

จุ๊บ

"อย่าร้องสิ ฉันไม่ได้รุนแรงกับนายขนาดนั้นสักหน่อย ครั้งนี้ฉันจะอ่อนโยนด้วย"

แผล็บ

หรือเพราะมีคนกอดปลอบพร้อมกับจูบซับ ไม่สิ ไล่เลียน้ำตาเขาราวกับมันหวานนักหนา วาฬเลยไม่กลัวที่จะหลั่งน้ำตา

"ไม่!"

"หึๆ เห็นไหม? ปากนายบอกว่าไม่ แต่นายก็ยอมให้ฉันกอดแล้วนี่ไง"

ธามดึงต้นขาข้างหนึ่งของวาฬขึ้นพาดสะโพกตัวเองในท่านอนตะแึงทั้งคู่ ก้มลงเลียเนินหัวไหล่แล้วจับแขนวาฬพาดหมอนเหนือหัว ขบเม้มยอดอกชูชันอย่างถนุถนอม(กว่าครั้งที่ผ่านๆมา)

"อื้มมมม"

คนที่ร่างกายไม่ทำตามที่ปากสั่งก็สั่นระรัว ความรู้สึกแปลกๆที่วาฬรับรู้ได้มาหลายครั้งแม้จะถูกขืนใจก็ตาม

เขารู้สึกดี...และตื่นเต้น

ฟึ่บ

ธามปลดกางเกงร่นลงไปให้เจ้าลูกชายออกมาดูโลกภายนอก สอดเข้าไประหว่างต้นขาของวาฬที่นอนตะแคงอยู่ตรงหน้า

"ฮ้า ฮ้า..ยะ อย่า"

ธามก็ดูปฏิกิริยาของวาฬมาตลอดหลายอาทิตย์ หากวาฬเริ่มเสียงสั่นดวงตาฉ่ำน้ำมองเขาแบบนี้ แสดงว่ามีอารมณ์ร่วมแล้ว

ฟึ่บ

ไม่รอช้าธามก็สอดนิ้วเบิกทางให้วาฬเจ็บน้อยลง แต่คงไม่จำเป็น...เล่นทำกันทุกวันเพิ่งจะมาเว้นเมื่อวานจะช่วยได้หรอก

สวบ

"...อึ่ก...อือออ"

หมับ

แค่เริ่มต้นส่วนปลายดันเข้าไปวาฬก็กำผ้าปูที่นอนจนยับคามือ ใบหน้าบูดเบี้ยวไปตามความรู้สึก หัวใจมันเต้นตึกตักตอนที่คิดว่าไอ้นั้นของธามจะเข้ามาในตัว...อีกแล้ว

"ยกขาขึ้นอีกสิ"

ฟึ่บ

ไม่ต้องรอให้วาฬทำ ธามก็ช้อนขาวาฬไว้จับแยกออกแล้วขยับสะโพกดันเข้าไปจนมิดด้าม

"อึ่ก อื้อออออออ"

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ

จังหวะแนบนาบแต่หนักหน่วงกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้อง ผ้าห่มที่วาฬสอดตัวเข้ามาถูกถีบกระเด็นไปอยู่ปลายเตียง อากาศหนาวๆไม่ได้ช่วยให้วาฬรู้สึกหนาว ตอนนี้ร่างกายของวาฬกำลังร้อนเป็นไฟกับกิจกรรมที่ทำอยู่

"อื้ม นี้ทำทุกวันยังตอดฉันแน่นขนาดนี้ หึๆ"

"คุณธาม!"

วาฬหน้าแดงจัดลามมาถึงหูตอนที่ธามแซวข้างๆหู หัวเราะกับท่าทางโกรธแต่ไม่มองหน้าของวาฬแล้วเริ่มขยับฝะโพกในท่าที่นอนตะแคงกันทั้งคู่

"หึๆ ไม่มีเสียงเลยนะ"

สวบ

"อ๊าาาา"

ยังไม่ทันไรวาฬที่กลั้นเสียงไว้ก็ครางเสียงหวานตอนที่ธามกระแทกเข้าจุดกระสันภายใน

"อ๊าาาาา ฮ้า ฮ้า จะทำก็ทำไปสิ ทำไมต้อง อ๊าาาา คุณธาม!"

ครั้งเดียวไม่พอ วาฬที่เขินจะแย่อยู่แล้วก็ได้แค่หอบแรงๆมือดันมือข้างที่ช้อนขาเขาไว้เหมือนจะขัดขืน แต่ก็แค่แตะเฉยๆซะมากกว่า

"อือออ ฮ้า ฮ้า"

"สีหน้านายดูทรมานนะ หรือว่าทำแบบอ่อนโยนแล้วนายจะไม่เสร็จกัน"

วาฬน่ะอยากจะตะคอกใส่แต่ตอนนี้มันไม่มีแรง เสียงเดียวที่ออกจากปากคือเสียงครางกับเสียงหอบเท่านั้น

"บะ บ้าเหรอ แฮ่กๆ"

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ

แล้วมันก็คงไม่จริง ที่วาฬอาจจะไม่เสร็จตอนที่ธามอ่อนโยนด้วยแบบนี้ เพราะดูเหมือนร่างกายของวาฬจะเคยชินกับเซ็กส์ที่ติดรุนแรงนิดๆของธามเสียแล้ว หากจะให้อ่อนโยนเหมือนอย่างที่ทำอยู่ มันก็คงรู้สึกต่างออกไป

"หึ ฉันจะค่อยๆทำไปเรื่อยๆ...ดูท่าร่างกายนายจะทรมานมาก หึๆ อยากจะปลดปล่อย ใช่มะ?"

ฟึ่บๆๆ

คนเจ้าเล่ห์เลียติ่งหูวาฬไปทีก่อนจะดึงแก่นกายออกมาแล้วเสียบเข้าไปใหม่หลายต่อหลายครั้ง

"อยากหรือเปล่า"

"อ๊าาาา อะ ฮ้า ฮ้า"

วาฬได้แค่ส่งสายตาดุๆไปให้คนที่รวบเอวล๊อกขาให้อยู่ในท่าหวาดเสียว แถมยังค่อยๆทำแบบที่ไม่ใช่ธามที่ชอบทำตัวเป็นสัตว์ป่าอยู่ตลอด แต่เวลากลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ

จุ๊บ

"เอาสิ พูดออกมา อื้มมม ขอร้องให้ฉันทำแรงๆอย่างที่นายต้องการ หึๆ พูดสิ"

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ

"อึ่ก อือออออ"

ร่างกายของวาฬสั่นสะท้านก่อนจะเริ่มปวดร้าวกับเซ็กส์ที่มันไม่ถึงที่สุด

"ขะ ขอร้อง...ทำผม...ทำผมแรงๆ"

คำพูดแสนน่ารักที่ออกมาจากปากเพราะความต้องการที่ล้นเอ่อจนทำให้ควบคุมตัวเองไม่ได้

"หึๆ ฟอด ดีมาก"

ฟลุบ

แค่นั้นธามก็ดึงแก่นกายออกมาแล้วคร่อมทับร่างของวาฬสอดมือยกใต้ขาทั้งสองข้างขึ้นสูงจนแนบกับหน้าอกวาฬ ให้เห็นวิวอันสวยงามที่เป็นเหมือนอาหารอันโอชะของธามเลยล่ะ

"ฉันจะจัดให้สมใจนายเลย"

ฟึ่บๆๆ

แกร๊ก

เสียงเนื้อกระทบเนื้อสลับกับเสียงโซ่คล้องข้อเท้าดังก้องไปทั่ว วาฬที่ยังไม่รู้ตัวว่าหลุดปากพูดอะไปก็ยังคงหอบหายใจระรัวมือคว้าหมอนคว้าผ้าปูที่นอนไปเรื่อย

ฟึ่บๆๆ

"อื้มมม อะ อะ มัน อึ่ก อือออออออ มันอึ่ก อืออออ"

"เสียวหรือ? หึๆ ครางออกมาดังสิ ที่นี้มีแค่ฉันกับนาย ครางออกมาเลย"

"อร๊าาาาาางงงงงงง"

พอเจอกระแทกเข้าจุดกระสัน วาฬก็ครางเสียวลั่นห้องก่อนจะสำเร็จความใคร่พร้อมๆกับธาม แล้ววันนี้ธามก็ใจดีดึงแก่นกายออกมารูดรั้งเสร็จด้านนอกอย่างไม่อยากให้วาฬไม่สบายตัว

"ฮ้า ฮ้า เก่งมาก"

โครมมม

แล้วก็เป็นครั้งแรกที่วาฬใช้เท้างามๆถีบยอดอกธามเท่ากำลังที่มี แต่ธามก็ไม่ขยับไปไหน แค่ล้มตัวไปสะบัดหมอนลงไปข้างตัว

"หึ นี่นายกล้ายันฉันเลยเหรอ"

"ฮ้า ฮ้า"

ขวับ

แต่วาฬกลับไม่พูดอะไร เพียงแค่พลิกตัวนอนหันหลังให้ธามเหมือนที่เคยๆงอตัวนิดหน่อยแล้วหอบหายใจแรงๆจนไหล่สั่น

"หึ"

ธามแค่แสยะยิ้มมุมปากแล้วตามลงไปนอนข้างๆ คลุมผ้าห่มถึงไหล่ให้วาฬคว้าหมับขึ้นมาคลุมโปง

"หืม?"

ท่าทางแปลกๆที่ธามเพียงเลิกคิ้วมอง ดึงผ้าห่มลงมาแต่วาฬก็ยังไม่หันหน้ากลับมามอง

"เป็นอะไรน่ะวาฬ รู้สึกไม่ดีหรือไง?"

ขวับๆ

วาฬเอาแต่เงียบมือคว้าผ้าห่มขึ้นคลุมโปงอีกรอบ แต่ธามก็ไม่ได้ยอมแพ้ดึงผ้าห่มออกจนได้แล้วยังรวบตัววาฬให้หันมานอนบนแขนเผชิญหน้ากันจนได้

"เป็นอะไร"

"อย่ามายุ่ง"

หมับ

พอวาฬทำท่าจะขยับหนีอีกธามก็คว้าเอวแล้วกอดรัดซะแน่น ท่าทางดื้อๆก็กลับมาบ้าง แต่ก็น้อยกว่าที่ควรจะเป็น ธามก็สงสัยอยู่หรอกแต่ก็เก็บไว้ในใจ

แต่ดูท่าวาฬคงจะทนการถูกล่ามเหมือนทาสแบบนี้ไม่ไหวแล้ว

แล้วเพราะอย่างนั้นนั้นแหละ ธามก็เลยเก็บกระเป๋าแล้วถอดโซ่ล่ามของวาฬออกตั้งแต่เช้าตรู่แบบที่วาฬต้องงัวเงียตื่นขึ้นมา

"ธาม คุณทำอะไรน่ะ? อ๊ะ แล้วคุณ นี่คุณจะยอมปล่อยผมไปแล้วใช่ไหม"

"หึ ละเมออยู่หรือไง ไม่มีวันที่ฉันจะปล่อยนายไป ใส่นี่ซะ เราจะไปกันแล้ว"

คนที่ตื่นมาเมื่อกี้ยังไม่รู้เรื่องอะไรมองชุดกางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามพร้อมเสื้อเชิร์ตตัวบางๆอย่างข้องใจ

"ไปไหน?"

"หึๆ ที่ที่ฉันไม่ต้องล่ามนายน่ะสิ"

ถึงจะข้องใจแต่เพราะท่าทางรีบๆของธาม วาฬเลยต้องยอมเปลี่ยนชุดที่ธามเตรียมให้ ถึงจะตัวใหญ่ไปหน่อย แต่วาฬก็ว่ามันใส่สบายดี

แกร๊ก

"ห้ะ?"

วาฬที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จหันกลับมาอีกทีก็ต้องอ้าปากค้างตอนที่ข้อมือถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือเหล็กแถมอีกข้างก็ยังคล้องไว้กับข้อมือธามอีก

"นี่มันอะไรกันครับ"

"หึๆ ฉันจะพานายไปเที่ยวน่ะสิ"

.

.

.

.

.

ช่วงบ่ายของวันอีกวัน เสียงคลืนที่กระทบชายหาดกับเสียงนกทะเลที่ปลุกวาฬให้ตื่นจากนินทราจากอาหารเหนื่อยล้าเพื่อนการเดินทางเมื่อวานและบทรักร้อนแรงที่ธามจัดให้แบบที่เขาไม่ได้ขอ

"อื้มมม อะไร"

กลิ่นทะเลทำให้วาฬระลึกได้ว่าเมื่อวานธามพาขึ้นรถตั้งแต่เช้า ต่อด้วยเรือหลายชม. พอลงเรือได้ยังไม่ทันได้ชื่นฉ่ำกับทะเลเลยธามก็ลากวาฬขึ้นเตียงแล้วเริ่มข่มเหง ไม่สิ เริ่มบทรักที่วาฬไม่ค่อยเต็มใจ(แต่ก็คล้อยตามตลอด)ให้วาฬสลบเหือดข้ามวัน

"...ทะเล อ๊ะ ทะเล"

มองไปรอบตัวแล้วก็ลุกขึ้นวิ่งดุ๊กๆไปเกาะหน้าต่าง ตื่นเต้นขึ้นมาทันทีที่เห็นน้ำทะเลสีครามกับแสงแดดแก่ๆที่ถึงจะร้อนไปบ้างแต่ก็มีลมทะเลพัดอยู่ตลอด

กึก

แต่พอนึกดูดีๆ วาฬยังเดินเหินได้สะดวก ก้มมองข้อเท้าเห็นเพียงข้อเท้าช้ำๆที่ถูกทายาไว้ให้มันไม่เจ็บเท่าไหร่ มองข้อมือที่เมื่อวานถูกล่ามติดกับธามทั้งวันแล้วกุมข้อมือเบาๆ

ธามปล่อยเขาแล้ว

แปล๊บ

แต่พอคิดว่าธามจะปล่อยวาฬแล้วตัวเขาเองก็เจ็บแปล๊บๆขึ้นมา กัดปากแล้วสบัดหน้าไล่ความคิดตัวเอง

ก็ดีแล้วนิ๊ ที่เขายอมปล่อยเรา เราควรจะดีใจสิ แต่ทำไม ถึงได้รู้สึกแปลกๆกัน

++++++++++++++++++++++++

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}