nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : สมานแผล(18+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 36.6k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2560 20:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สมานแผล(18+)
แบบอักษร

​บทที่26

นรินทร์คว้าร่างบางขึ้นมากอด มองไปรอบๆไม่พบไอ้ผีร้าย นรินทร์ดีใจจนเหมือนฝันจ้องมองร่างในอ้อมแขน หญิงสาวตัวสั่นเทาดั่งลูกนกตกน้ำ เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลเสื้อที่ใส่เปียกชุ่มไปด้วยละอองน้ำค้าง เขาสงสารหญิงสาวจับใจไอ้วิญญานร้ายตนใดกันที่ทำให้หญิงที่เขารักเป็นแบบนี้

นรินทร์ช้อนร่างบางขึ้นอุ้มแล้วออกเดิน นายทหารหนุ่มคิดว่าอยู่ที่นี่อาจไม่ปลอดภัยไอ้ผีดิบนั้นอาจจะอยู่แถวนี้ก็ได้ เพิงหินทับซ้อนกันมีชะง่อนหินยื่นออกมาพอบังลมและน้ำค้างได้ ชายหนุ่มว่างร่างบางลง จัดการหากิ่งไม่จุดไฟให้ความอบอุ่นก่อนหันไปมองหญิงสาวที่ยังสลบอยู่ ร่างบางหนาวสั่นจนฟันกระทบกัน นรินทร์ใช้มือลูบศีรษะหญิงสาวเบาๆ

"ผมขอโทษนะมันจำเป็น"มือใหญ่ถอดเสื้อของตนเองและปลดเสื้อของหญิงสาวออกเผยให้เห็นเต้าขาวอวบอิ่มภายใต้ยกทรง นายทหารหนุ่มกลืนน้ำลายดังอึกแล้วรีบคลุมเสื้อตนทับร่างหญิงสาวไม่เช่นนั้นคงอดใจไม่ไหวเป็นแน่

"หนาว หนาว"ปากบางพูดคล้ายละเมอชายหนุ่มที่เขี่ยก่อไฟให้ลุกโชนอยู่หันกลับมามองรวบร่างนั้นมากอดไว้บนตัก เมื่ออยู่ใกล้จนชิดร่างหญิงสาวบรรเทาอาการสั่นลง แต่ร่างใหญ่น่ะสิแทบจะระเบิด กายเบียดแนบกายไฟราคะที่ดับไปคราวนั้นจุดขึ้นอีก จมูกโด่งก้มลงหอมแก้มใสสูดดมอย่างชื่นใจ

"เฮ้ย!ไม่ได้"เมื่อคิดได้ชายหนุ่มดันร่างบางออก เขาบนบานไว้ตั้งเจ็ดวันให้เจอหญิงสาวแต่นี้ไม่ถึงชั่วโมงก็จะแย่ซะแล้ว แก่นกายปวดหนึบ ชายหนุ่มพยายามไม่มองร่างหญิงสาวนั่งท่องแม่สูตรคูณจนเผลอหมดไป

เปลือกตาค่อยๆลืมขึ้นมอง เห็นนายทหารหนุ่มอยู่แนบชิดหน้าเธอ เขากอดเธอจากด้านหลังหลวมๆ หญิงสาวหยิกเนื้อตนโดยแรงเพื่อเตือนว่าไม่ได้ฝันไป มีเพียงความเจ็บปวดจากรอยเล็บที่ฝั่งเนื้อ พิมพลอยลุกขึ้นนั่งอย่างดีใจจนลืมไปว่ามีแผลลึกที่สะโพก

"โอ๊ย!"พิมพลอยร้องลั่น นรินทร์ได้ยินรีบถลันตัวลุกขึ้นตาม

"เป็นอะไร ครับ"

"เจ็บค่ะ"พิมพลอยยกมือที่กดบาดแผลไว้ออกเลือดแดงซึมเต็มผ้าสีขาว ชายหนุ่มเองก็ตกใจเพราะเมื่อคืนเขาไม่ทันสังเกตุ

"ให้ผมดูแผลให้นะครับ"นายทหารหนุ่มดึงผ้าเปื้อนเลือดออกอย่างเบามือ แผลบาดกว้างเป็นทางยาวเกือบถึงง่ามขาด้านใน รอยเลือดเกรอะกรังติดอยู่ หญิงสาวกัดฟันแน่นเพราะความเจ็บ

"ทนหน่อยนะครับ"ชายหนุ่มวิ่งออกไปด้านนอกสักครู่วิ่งกลับมาพร้อมใบสาบเสือสี่ห้าใบ

"อะไรค่ะ"หญิงสาวรีบถามเมื่อเห็นชายหนุ่มใช้ก้อนหินบดใบไม้แล้วยกขาหญิงสาวขึ้น

"ใบสาบเสือครับใช้ห้ามเลือดได้ แก้ขัดไปก่อน"ชายหนุ่มกำลังจะโปะยาลงไปแต่ติดกางเกงในของหญิงสาว

"เออ...ถอดได้ไหมครับ"นรินทร์ถามเชิงขออนุญาต พิมพลอยหน้าแดงพยักหน้าน้อยๆยื่นมีดที่เธอเหน็บไว้ให้เขา

"ตัดเลยค่ะ ฉันยกสะโพกถอดไม่ไหว" หญิงสาวบอกเสียงเบา ชายหนุ่มลังเลรับมีดมาถือไม่รู้จะตัดตรงไหนดีเพราะขอบกางในอยู่ติดกับบาดแผล

"ตรงนี้ตัดได้ค่ะ"หญิงสาวชี้ไปที่เนินสงวนเพราะบริเวณนั้นไม่มีแผล ชายหนุ่มมองมือไม้สั่นค่อยล้วงมือใหญ่เข้าใต้ขากางเกงในของหญิงสาวดึงรั้งขึ้นเพื่อไม่ให้มีดโดนเนื้อเธอ

"อุ๊ย!"

"เจ็บหรือครับ"ชายหนุ่มรีบถามกลัวเจ้าหล่อนจะเจ็บ พิมพลอยพยักหน้าแต่ไม่ใช่เพราะความเจ็บหรอกแต่เป็นความเสียวที่มือร้อนโดนเนื้อนิ่มภายใน นรินทร์รีบจัดการตัดแล้วดึงกางเกงในออกเผยให้เห็นโหนกนูนมีขนเพียงเล็กน้อยแคบทั้งสองปิดสนิทขาวอมชมพูอย่างเต็มตา

"แผลใหญ่มากเลยหรอคะ"พิมพลอยถามเมื่อเห็นชายหนุ่มนิ่งไป

"ครับ ใหญ่ ใหญ่มาก"ชายหนุ่มรีบตอบแต่ที่ตอบไม่ได้หมายถึงแผล

"ถึงFemeral​ไหมคะ เออ...ฉันหมายถึงขาหนีบ"หญิงสาวถามเร็วตามภาษาพยาบาล เพราะบริเวณนั้นมีเส้นเลือดใหญ่อยู่

"ไม่ครับไม่ถึงแต่อีกนิดใกล้ล่ะ"ชายหนุ่มหมายถึงตัวเขาเอง แต่พิมพลอยพยักหน้าเข้าใจนึกว่าตอบเรื่องแผล

"เสร็จแล้วครับ" ชายหนุ่มตื่นจากภวังค์โปะยาอย่างเบามือพยายามโดยไม่มองไปอีกแล้วรีบลุกไปด้านนอก พิมพลอยได้แต่มองเขาอย่างงงๆ

"โธ๋เว้ย "ชายหนุ่มหัวเสียเดินออกมา เขาเป็นอะไรไปแค่มองเฉยๆก็จะเสร็จงันหรอ ลูกผู้ชายอย่างเขาเป็นแบบนี้ได้ยังไงนกกระจอกยังไม่ทันกินน้ำเลย

แสงแดดเริ่มส่องลงมาปกรณ์ขยี้ตาตื่น หลังจากที่โดนนางผีพรายบังคับข่มขืนรีดกินน้ำไปหลายรอบ ร่างกายขาวเปลือยเปล่าของเขาไร้ซึ่งอาภรณ์ ปกรณ์ค่อยๆคลานไปหยิบเศษเสื้อขาดของตนมาปิดบังกาย มองไปรอบๆไม่เห็นใครรวมถึงนางผีพรายสาว

"ใครก็ได้ช่วยกรณ์ด้วย"ชายหนุ่มตะโกนลั่นป่า มีแต่ฝูงลิงเท่านั้นที่ร้องรับ มันคงนึกว่าเป็นพวกมัน


**จัดมาให้ฟินนิดๆอีกแล้วผู้อ่านทีมไหนกันบ้างค่ะ ทีมพิมพลอย-นรินทร์,ทีมคะฉิ่น-มะเมียะ,ทีมลดา-ทรงยศหรือจะทีมผีพรายสาว-ปกรณ์ ชอบความรักแบบคู่ไหนคะ อย่าลืมเม้นมาบอกกันน๊า


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น